Aalst

Naugels mé Coppens: een satirsche blik op de Aalsterse gemeenteraad

Dinsdag 17 februari was een historische dag. Paris Hilton vierde haar 28ste verjaardag. Hilton is een fenomeen en laat zich vaak van haar blondste kant zien. ‘Het Verenigd Koninkrijk is een van mijn meest favoriete steden ter wereld’, vertelde ze twee weken geleden nog in een tv-interview. Om maar te zeggen dat Hilton volslagen inhoudloos is. Maar als achterkleindochter van Conrad Hilton, de oprichter van de Hilton Hotels, kun je daar blijkbaar – durven we het zo te noemen? – carrière mee maken.

Samen met Nicole Richie speelde Hilton in 2003 in de tv-serie The Simple Life. Een hoogtepunt in de tv-geschiedenis, naar het schijnt. Van zo’n simpel leven kunnen we Kamiel Sergant niet verdenken. Kamiel zag in zijn jeugd zwarte sneeuw, maar die ervaringen maakten hem tot de mens die hij vandaag is: het icoon van Aalst carnaval én het symbool van onverdroten inzet en altruïsme. Bij aanvang van de gemeenteraad werd Kamiel met een staande ovatie gehuldigd als ereburger van de stad Aalst. Dinsdag 17 februari was dus écht wel een historische dag.

En het werd nog beter. Na de gemeenteraad wordt traditioneel gepintelierd in de Coninck van Spagnien. Karine Kindermans, raadslid voor Groen!, doet daar momenteel haar stage. De meerderheidspartijen (CD&V/N-VA, Open VLD en SP.A) verbroederen er aan de toog, al zitten ze in de praktijk vaak fractiegewijs aan aparte tafeltjes.

Maar dinsdag, op die historische 17de februari, daagden ook vertegenwoordigers van Blauw en Vlaams Belang op. Dát was een primeur. Overigens schijnt de Coninck van Spagnien ook voor La Hilton een van de meest favoriete vorsten te zijn.

Naugels mé Coppens: een satirische column over de Aalsterse gemeenteraad

Ceci n’est pas un conseil communal. Met rechtse rakker Willy Van Mossevelde die de Internationale zong en blauwe geschelpte Anne-Marie Verdoodt die met rode mèchen in haar blonde plukken kwam opdagen, ging het surrealisme van de Aalsterse gemeenteraad dinsdagavond compleet in overdrive. Diep in het rood, zeg maar. Dat had alles te maken met de pakkende hommage aan Gracienne Van Nieuwenborgh, de afscheidnemende socialistische schepen van Cultuur, Emancipatie en Personeel.

John Woolley zong voor het sympathiekste lid van het college op buitengewone wijze Amazing Grace. Een sublieme vondst, want ‘Gracienne’ is een aangedikte versie van Grace, nietwaar. Uit goede bron hebben we trouwens vernomen dat voor het afscheid van schepen Anne-Marie Verdoodt - een datum is nog niet geprikt - alvast De Sjonnies zijn geboekt. Deze Nijmeegse feestband scoorde in Nederland met subtiele meestampers als Verse vis en lingerie, Blauw van de sangria (geheid een hit op de nieuwjaarsreceptie van Open Vld komende zaterdag) en Zwemmen zonder slip.

Hun grootste hit luidt echter Annemarie. De eerste strofe vangt zo aan: in een bordeel schaars gekleed voor de ruiten, zit iedere avond mijn Annemarie. Toegegeven, misschien moet aan die tekst nog worden gesleuteld, maar het nummer heeft wel een catchy refrein. De tekst van Amazing Grace klinkt daarbij vergeleken inderdaad een stuk plechtstatiger: I once was lost but now am found. Was blind, but now, I see. Pakkend!

Amazing Grace is van oorsprong een christelijke song maar was alles behalve inspirerend voor CD&V dat er gisteravond, nou ja, verloren en blind bijzat. Een goede voorbereiding is het halve werk, maar schepen van Jeugd Iwein De Koninck kon niet duidelijk uitleggen waarom het punt - houd u vast - ‘Aanpassing subsidiereglement internationale samenwerking’ bij hoogdringendheid aan de agenda moest worden toegevoegd.

Daarna demonstreerde the amazing Ilse Uyttersprot het betere bochtenwerk dat eindigde met het citeren uit een verkeerd dossier. Maar niet getreurd: de glimlachende carnavalsprins Kenny D’Hondt staat vanaf 2 januari 2013 standby om met zij hit Hela Ilse voor een fantastisch eerbetoon te zorgen.

Naugels mé Coppens: een satirsiche blik op de Aalsterse gemeenteraad

Tijdens het vragenuurtje probeerde Jan De Mey (CD&V) schepen van Openbare Werken Ann Van de Steen (SP.A) te overhalen om de Hopmarkt te asfalteren. De schepen diende De Mey van repliek (neen tegen de asfaltering, neen zeg ik u!) en liet uitrekenen dat aan die asfaltering een prijskaartje van 126.000 euro vasthing. Een stevig bedrag, maar ook relatief, want voor dat geld verblijft iemand als pakweg Bettina Geysen een week lang in een presidentiële suite op Martinique. Inclusief lichamelijke verwennerijen. Ontbijt niet inbegrepen.

Op de gemeenteraad bleek de meerderheid een groter gat dan dat van de Hopmarkt te hebben geslagen: het gat in de begroting. De stad kampt volgend jaar met een structureel tekort van bijna 5 miljoen euro. Een stevig bedrag, maar ook relatief, als je bedenkt dat je met dat bedrag de stad kunt verfraaien met 250 hypermoderne publieke urinoirs in roestvrij staal en glazen afdak. Of je kunt alle bezoekers van carnaval voorzien van uitschuifbare wapenstokken, zodat de politie zich niet met die zooi moet bezighouden en de carnavalisten zelfregulerend kunnen optreden. Of je zou er de oplage van een hele maand van Het Nieuwsblad mee kunnen aankopen. Het is maar een tip.

Oorzaak van dat structureel tekort is in de eerste plaats de stijgende loonkost. Door drie opeenvolgende indexeringen is de loondruk met 8,53 procent toegenomen. Er zal moeten bespaard worden. Meer met minder, minder met meer, proberen ze er bij de Bond zonder Naam de moed in te houden. Enfin, het College heeft inmiddels een stuurgroep budgetcontrole opgericht met als doel de budgettaire gezondheid van de stad voor de komende jaren veilig te stellen.

De eerste maatregelen gingen dinsdag al van start. De thermostaat van het Belfort werd naar omlaag gedraaid, waardoor koukleumen als burgemeester Ilse Uyttersprot (CD&V) en Martine De Maght (Blauw) zich in een al dan niet echte bontjas, respectievelijk bescheiden blauwe anorak duffelden. Inmiddels gaat ook het gerucht dat raadslid Katrien Buelens van CD&V bij haar zwangerschapsverlof niet zal worden vervangen. Dat spaart op lange termijn een pak zitpenningen voor gemeenteraad en commissies uit. Uitgaand van een ideaal scenario zal het begrotingsdeficit tegen het jaar 2379 zijn opgelost.

Een satirische blik op de Aalsterse gemeenteraad

Nele Jansegers, die in afwezigheid van Karim Van Overmeire de Vlaamse belangen van haar troepen behartigde, dacht even de meerderheid te jennen toen ze zag hoe Luc Willems (Open VLD) en CD&V-schepen van Ruimtelijke Ordening Bart Van Lysebeth zich onherroepelijk vastreden in de bagger waar het dossier van de Albrechtlaan-omgeving al een hele poos in verzonken ligt. Ze voelde een ruzietje opborrelen en dat was inderdaad niet voor het eerst. Een déjà-vu noemde ze het.

Waarop Willems: ‘Mag het politieke debat in de gemeenteraad soms niet meer? Wat is uw mening hierover? Heeft uw partij hierover eigenlijk een visie?’

Jansegers reageerde onthutst en zo mogelijk met nog minder decibels dan ze normaal produceert: ‘We vervullen onze rol van oppositiepartij. We zullen een visie naar voren brengen als we in de meerderheid zitten.’

Het leek een doordenkertje. Heel even maar.

Willems had er in elk geval niet van terug. Iemand mompelde ‘Met Sint-Juttemis, zeker?’ en een ander vroeg zich af of het Vlaams Belang bij de verkiezingen van 2009 met een lege doos dan wel met een blanco blad naar de Vlaamse kiezer zou trekken.

Van Lysbeth en Willems raakten het maar niet eens. Intussen vroeg helemaal niemand naar mijn visie over dit onderwerp – vorige week was ik nochtans present op het afscheidsbal van Prins Kenny en sindsdien sta ik te boek als een ervaringsdeskundige inzake omgeving Albrechtlaan – en dat was maar goed ook, want eerlijk gezegd had ik maar de helft van het verhaal begrepen. De akoestiek in het Belfort is dan ook niet wat ie wezen moet.

Voor diegenen die er niets van hadden verstaan (lees: zij die het in Keulen hoorden donderen) was er gelukkig nog Willy Van Mossevelde, overigens ook een ervaringsdeskundige in het bijwonen van afscheidsfeestjes van carnavalsprinsen met de naam Kenny: ‘In de plaats van een Masterplan is dat hier een Masterramp. Hoe zit dat hier? Wat gaat er gebeuren met het Forum? En wat met de Florahallen? Wanneer komt er een spektakelzaal?’

Het bleef stil aan de overkant. Maar iedereen wist wat er ons te wachten zou staan. Lang wachten

Schepen van Financiën Serge Grysolle (Open VLD) verklaarde op de gemeenteraad dat de stad het Dexia-dividend van 511.650 euro op haar inkomstenstaat had mogen schrijven. Tot daar het goede nieuws, zo bleek. Grysolle ging er immers ook vanuit dat dat volgend jaar wellicht op de stadsbuik zou zijn.

Omdat een virtuele put van een half miljoen euro in de begroting zo mogelijk nog minder snel gevuld raakt dan een put van de Hopmarkt met een scheut asfalt, en omdat een aangekondigde belastingsverhoging nog nooit iemand heeft doen pieken in de populariteitspolls, werd duidelijk dat de stad zelf de broeksriem zou moeten aanspannen.

Jan De Mey van CD&V – voor de volledigheid: ‘van de CD&V/N-VA-fractie’ – zag zijn kans schoon en brak een lans voor het gebruik van TMVW-water, een schoon woord voor kraantjeswater. Wie al eens een keertje de gemeenteraad volgde, zal het niet zijn ontgaan dat de raadsleden worden bevoorraad met flessen mineraalwater van een topmerk. Tijdens de felle debatten – vaak zijn die maar een storm in een glas water, maar alla – kunnen de verkozenen van het volk de kelen spoelen en hun zorgvuldig uitgekozen tegenstrever van een verstaanbare repliek dienen. Ook andere raadsleden krijgen bovenop hun zitpenning een fles water.

De Mey stipte aan dat kraantjeswater strenger wordt gecontroleerd dan flessenwater en bovendien slechts 2 euro per duizend liter kost. ‘Ik durf zelfs te beweren dat kraantjeswater niet minder lekker is dan welk flessenwater ook’, stelde De Mey, die zijn stelling later in het café onderstreepte en een niet minder lekker pintje bestelde. En nadien nog eentje. Stille waters hebben diepe gronden, nietwaar.

Schepen van Drinkbaar Water Ann Van de Steen (SP.A-Vlaams Progressieven) ging akkoord met het voorstel van De Mey en beloofde volgende keer kruiken water te laten aanrukken. Grysolle zat te berekenen wat al dat drinkwater zou kunnen betekenen voor de gemeentelijke bijdrage en bedacht dan dat de kruik zolang te water gaat tot ze barst.

Naugels mé Coppens, een satirische blik op de Aalsterse gemeenteraad

Net als op school zitten er op de banken van de gemeenteraad wel een paar tussen die hun broek zitten te verslijten; klaplopers die geen hol uitvoeren en er nog mee wegkomen ook. Maar net als op school zitten er in de gemeenteraad ook een paar ijverige zielen die boven de grauwe middelmaat uitstijgen of op zijn minst die schijn wekken.

Bij de tussenkomst van Eddy Schollaert moest ik terugdenken aan mijn schooltijd, want zo'n tussenkomst op de gemeenteraad is best wel vergelijkbaar met een spreekbeurt. De spreker in kwestie krijgt het woord, schetst zijn onderwerp waarna hij het verhaal beetje bij beetje uitdiept. Een spiekbriefje en de vaardigheid van luidop lezen blijken nog altijd een winnende combinatie.

Op school ging het dan in die volgorde. Onderwerp: spinnen. Ondersoort: tarantula's. Als summum werd zo'n achtpotig behaard geval uit een schoondoos opgediept en op het bureau van de juf gekieperd. Sidder en beef! Schollaert had eveneens bewijsmateriaal meegebracht om zijn tussenkomst over het hopproject te illustreren. Nog een geluk dat hij zijn uiteenzetting niet begon met ‘Hop of hoppe is een tweeslachtige plant van de familie Cannabinaceae, waartoe ook hennep en cannabis behoren’, of hij had na die openingszin een joint opgestoken. Louter bij wijze van toelichting.

Uiteraard wou Schollaert als raadslid van de negorij Erembodegem het stadsvolk tonen hoe zo’n hopperank er in het echt uitziet, al dacht een deel van dat stadsvolk dat hij een stuk klimpop opdiepte om hen te onderhouden in een spreekbeurt over wandelende takken.

Voorwerpen meebrengen naar de gemeenteraad gebeurt maar zelden en dat is maar goed ook. Schollaert had op het einde van de zitting ook nog een vraagje over de brandweerkazerne van Erembodegem. Er werd dan ook even gevreesd dat hij een brandslang vanachter zijn desk zou opdiepen, maar dat gebeurde niet.

Het Vlaams Belang was trouwens heel erg actief. Jammer dat niemand van de raadsleden ter illustratie fractieleider Karim Van Overmeire had meegebracht zodat die zijn vraag over inleefreizen in oorlogsgebied kon stellen.

Naugels mé Coppens, een satirische kijk op de Aalsterse gemeenteraad

’t Is weer voorbij die mooie zomer, zong Gerard Cox, voorafgegaan door een koortje van nanana’s, maar dat weerhield Martine De Maght er niet van om op de eerste raadszitting van het politieke werkjaar een zonnebril in haar blinkende krullen te draperen. Een knoert van een anachronisme, want buiten was het al aan het schemeren en regendruppels plensden parmantig neer op de bobbelige kasseisteentjes van de Grote Markt.

De eerste raadszitting had iets weg van een eerste schooldag met roezemoezige kinderen die maar moeilijk stil te krijgen zijn.
- Grysolle: ‘Ik ben naar Waregem Koerse geweest? Nog nooit zo’n schone hoeden gezien!’
- Stylemans: ‘En ik ben in Avignon geweest. Nog nooit zo’n schone brug gezien!’
- Van Lysebeth: ‘En ik ben gaan wandelen in de Pyreneeën! Nog nooit zo afgezien!’

Christoph D’Haese hoorde het opbod aan vakantie-ervaringen tenenkrullend aan, waarna ook zijn gedachten afdwaalden. Zelf had de voorzitter van de gemeenteraad zijn vakantie aan de kust doorgebracht en daar had hij zich verdiept in de monsterdossiers en in een dozijn helse verzoekschriften die Aalst eigen zijn.

Terwijl hij aan het zeetje zijn kennis bijspijkerde, zongen de Beatles in zijn transistorradiootje Here comes the Sun. Mooi liedje van George Harrisson, dat wel, maar strontvervelend met jengelende kinderen die zich vervelen omdat de zon maar niet wil schijnen.

Dinsdag stonden er 120 punten op de agenda, een nieuw record in deze legislatuur. D’Haese hield er een strak tempo op na, want de gemeenteraad mocht nu ook niet uitlopen tot een gat in de nacht. Tot zijn eigen verbazing waren er na een dik uur al bijna honderd punten goedgekeurd. De oppositie stemde hier en daar wat tegen, maar zonder veel overleg en overtuiging.

Vlaams Belang-lid Raymond De Wolf animeerde zijn eigen partijleden met een verhaaltje over bachbloesemtherapie en pingpong. Mag je iets meer verwachten van een man wiens familienaam voor driekwart uit ‘wol’ bestaat? Op 30 september is er opnieuw gemeenteraad. Dan is Udo Jürgens jarig. Die zong in 1971 Zeig mir den Platz an der Sonne. Mogelijk krijgen we nog een mooie nazomer!

Naugels mé Coppens, een satirische blik op de Aalsterse gemeenteraad.

Terwijl mijn collega's op de persbanken wat zaten te beuzelen - een gemeenteraad is niet altijd even boeiend - keek ik recht voor mij uit. Dat moet een zeer geïnteresseerde indruk hebben gegeven, al moeten sommigen hebben gedacht dat die gebiologeerde interesse naar het roze jurkje van de eerste schepen uitging. Niks van, echt waar.

De waarheid is dat ik met een stijve nek zat opgezadeld en mijn hoofd nauwelijks kon draaien. Hoewel er met mijn ogen niks fundamenteel mis is, genereert zo'n stijve nek - door het immobilisme dat ermee gepaard gaat - ook een soort van kokerzicht. Dat is dan weer een ver gevorderde vorm van glaucoom die sinds de VRT haar opvoedende taak verwaarloost, met cataract wordt verward.

Meestal is een gemeenteraadszitting een geestelijke beproeving, eerder dan een fysieke. Toen de pijn naar mijn schouder en arm begon uit te stralen, nam Dirk De Meerleer van SP.A het woord. Hij zou mijn redding blijken. Ik had natuurlijk niet meteen gezien dat De Meerleer het woord had genomen. Enfin, met een Kathleen Van Brempt-manoeuvre liet ik mijn hoofd 17 graden schuin naar links uitzwenken, waarna ik de netjes articulerende stem kon verbinden met de netjes in het pak stekende De Meerleer.

De Meerleer vroeg een punt te verdagen (over Siesegemkouter en crematorium, tja...). Mijn nekpezen kregen het zwaar te verduren toen ik mijn hoofd de andere richting uitjoeg om schepen Stockman te observeren die een antwoord in petto had. Tot mijn ontsteltenis bleken de coiffures van de halve Blauw- en Vlaams Belangfractie me het zicht te belemmeren. Ik wou nog meewarig schuddebollen, maar dat leek me uiteindelijk medisch onverantwoord. Het eindigde ermee dat voorzitter Christoph D'Haese de zitting vijf minuten schorste. In zeven haasten liep ik naar buiten. Binnen kwamen ze al snel tot een consensus.

In een regieboek van Wim Schamp voor een VLD-verkiezingscampagne van 1994 staat dat de affichefoto's van de hoofden van de kandidaten 17 graden naar rechts moesten geroteerd worden. Wetenschappelijk onderzoek zou hebben aangetoond dat ze er dan sympathieker uitzagen. Ik had gewoon een stijve nek, echt waar.

Naugels mé Coppens, een satirische blik op de Aalsterse gemeenteraad

‘Eigen deur eerst’, flapte Ignace Verhaegen van Vlaams Belang eruit toen hij zo’n beetje de draad kwijt was tijdens een betoog over draden, slangen en buizen onder het voetpad aan zijn eigenste voordeur in de negorij Gijzegem waar de N41 doorloopt, een rijksweg die dringend moet worden doorgetrokken

Doortrekken doen we ook graag met het pareltje van Benoit Wauters, de poëtische ex-rijkswachter van het Belang. Wouters sprak met luide stem over ‘beken langs de carnavalswerkhallen die eruitzien als een rottend containerpark’. Achter zo’n citaat zet ik dan graag [sic].

Lees verder

Naugels mé Coppens, een satirische blik op de Aalsterse gemeenteraad

‘Oscar, mach was schönes aus diesem Tag!’ Oscar Redant, ex-schepen van Financiën, keek Vera Van der Borght aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen. ‘Entschuldigung. Vergeef me’, zei Vera toen ze merkte dat haar sympathieke partijgenoot haar Germaanse aanmoediging maar beperkt kon appreciëren.

‘’t Is niet dat ik iets tegen je Moezelfrankische accent heb, maar ik heb toch liever dat we onder elkaar plat Moeisels bloiven klappen’, antwoordde Oscar. Maar Vera kon er niets aan doen. Sinds haar ontmoeting backstage met Freddy Breck op de Super Schlager Parade vorige zaterdag was ze ten prooi gevallen aan het Foreign Accent Syndrome, een aandoening waarbij mensen van de ene dag op de andere dag met een vreemd accent gaan praten.

Lees verder