Julie
Sanne
Ben
Sara
Berdine
Hanne
Julie
Lien
Sofie1 juni 2006
Nog minder dan 50 dagen te gaan...
Het begint te korten. Soms slaat het besef onverwachts toe, in onbewaakte momenten, maar vooral in de gelukkige momenten, wanneer je plots beseft dat dit alles er binnen 2 maand al niet meer zal zijn. En wat zijn 2 maand? Niets, vooral in vergelijking met de 9 maand die ik hier al ben en die gewoon voorbijgevlogen zijn. Ik heb zoveel dingen meegemaakt, gezien en geleerd. Alles wat ze zeiden over een AFS jaar is waar. Je leert jezelf echt kennen, je sterke en zwakke punten, je leert je eigen problemen oplossen en je aanpassen aan situaties, je leert open te staan voor nieuwe denkwijzen en gebruiken (die uiteindelijk zelfs misschien de jouwe worden), je leert om te gaan met mensen (en dat dan nog in een andere taal), samenleven met andere mensen, zelfstandiger, volwassener en flexibeler zijn, je leert hoeveel alles in Belgie voor je betekent nu je het zolang hebt moeten missen en je weet dat het je is gelukt. Ondanks alle twijfels en moeilijke momenten, gigantische en kleine problemen, heb ik het gehaald zonder al te veel kleerscheuren. Een zekere trots is hier wel op zijn plaats, en ik krijg ook steeds bewondering van alle mensen aan wie ik vertel wat ik hier zo doe voor een jaar. Iedereen is jaloers maar niet velen zouden het aandurven. En ik zou het zo overdoen! Nu ik er al kan kan
Jammer genoeg was de werking van het AFS comite in mijn stad Trujillo
En wanneer andere AFS'ers naar hier komen of wij bezoeken een andere stad dan zoeken we elkaar steeds op en vertellen elkaar enthousiast over onze avonturen en belevenissen, want wij begrijpen elkaar echt. Zo lijkt AFS echt wel een grote familie.
En toen we in de zomervakantie een maand mochten reizen (de zomervakantie was maar liefst 3 maand!) groepten we spontaan samen, zodat er 2 grote internationale groepen ontstonden die samen het land afreisden. Zo reisde ik in februari naar de surfstranden in het noorden, waarvan Mancora ongetwijfeld het beruchtste is. Full fiesta! En dat heeft AFS ook geweten want vanaf nu is het verboden er naartoe te reizen... Verder gingen we ook naar de carnavales in Cajamarca en dat was nu eens echt spectaculair. Het hele lang weekend lang verzamelden zich elke avond duizenden mensen op de Plaza, met trommels en soms andere instrumenten. Bekertjes met drank werden doorgegeven tegen de kou en zo begon al snel iedereen te dansen en te zingen op het ritme van de trommels. Spectaculair om te zien en te horen en geweldige ambiance. Dat het soms pijpestelen goot scheen niemand te deren. Alle dagen werden er volop emmers en waterballonen over onschuldige voorbijgangers gekieperd (dit was overigens zo in gans Peru, maar net iets meer in Cajamarca, hoofstad van de carnavales) maar op zaterdag kwam de hele stad buiten in vuile kleren en trok in optocht naar de Plaza, iedereen en alles (inclusief huizen en taxi's) met verf, vuil water en andere troep bekogelend. Dat was echt fantastisch, en wij als gringo's kregen de volle laag. Jammer van de lage temperaturen in de sierra want na een paar uur waren we zo ongeveer doodgevroren.
Met Julie uit Canada reisde ik ook naar Tarapoto, een stad in de selva/oerwoud. En toen ik ook dat deel van Peru leerde kennen besefte ik pas goed wat een verschil er heerst tussen de 3 regio's (costa, sierra, selva), hoe de mensen, het klimaat en de gewoonten verschillen. Maar het verschil is ook ongelofelijk van stad tot stad. Het lijkt hier namelijk dat de grote steden als eilandjes in de zee van onbewoond gebied met kleine dorpjes liggen, slechts bereikbaar per bus, waar je al snel uren opzit. Het ergste was wel toen de weg naar Tarapoto geblokeerd werd door modder en stenen en we 28 uur in de bus vastzaten (met spannende momenten toen rotsen op het dak vielen!), maar de bus van Cusco naar Lima was ook de moeite: 20 uur. Want ja, enkele weken geleden heb ik eindelijk het zuiden van het land verkent samen met 6 AFS meiden.
Langs de McDonalds in Lima naar Ica, waar we zandduinen beklommen en aan sandboarding deden, zo naar Nasca waar we in vliegtuigjes over de beroemde Nasca-lijnen vlogen ,dan naar Arequipa, wat echt een charmerende stad is met een machtig klooster en de prachtige Cañon de Colca, dan naar Puno, met zijn drijvende eilanden op het Titicacameer (ongelofelijk dat mensen daar hun hele leven kunnen op leven!) en uiteindelijk ons einddoel: Cusco! Daar machtige ruines en teveel toeristen gezien (ik kreeg zowaar een cultuurschok van zoveel witte mensen, ben het echt niet meer gewoon!) en dan was het zover: de treinreis naar Machu Picchu Machu Picchu Machu Picchu Lima
En dat is echt wel vreemd, na zulke avonturen plots weer in de schoolbanken zitten... Voor de 3 maand vakantie liep ik er maar een beetje bij op school, de ratelverhalen van mijn klasgenoten waren nog moeilijk te verstaan en onmogelijk om tussen te komen, maar ondertussen heb ik dat al volledig onder de knie. Mijn meidengroep wil mij er echt bij en zijn superaanhankelijk, ik krijg elke dag wel te horen dat ik niet terug mag gaan naar Belgie… en waar school in het begin vooral een last was en de marteling van vroeg opstaan ga ik nu steeds meer met plezier! Ik versta alles, ben helemaal geintegreerd en krijg maar soms eens een voorkeursbehandeling voor elkaar. 1 uurtje help ik ook bij de Engelse les in het eerste leerjaartje, met zo schattige kindjes die helemaal niet begrijpen dat ik geen perfect Spaans spreek en nog nooit van Europa hebben gehoord. Mijn school is nog steeds de tofste en ik schrik nog steeds als ik de ultrastrenge regels hoor van op de andere scholen, mijn school lijkt in feite heel Belgisch… met het enigste verschil dat de leerlingen hier dat systeem nog niet echt aankunnen. Ze zijn eenvoudigweg nog niet zelfstandig en onafhankelijk genoeg om de verantwoordelijkheid van het losse systeem aan te kunnen, maw ze respecteren de leerkrachten niet en zetten de klas compleet op stelten (dingen door de ruiten smijten, de toiletten onder water zetten, de hele les door zingen en schreeuwen) Ik laat dat maar allemaal gelaten over mij heengaan en weet dat het gewoon de hele opvoeding is die de schuld is. Jongeren hier (vooral de meisjes dan) worden overbeschermd door de ouders en leren niet zo vroeg als ons om zelfstandig te handelen.
Je ziet het, na zoveel maanden hier heb ik een complete onbewuste analyse van heel de Peruaanse maatschappij gemaakt. En ook compleet onbewust heb ik mij al zoveel aangepast dat ik onlangs een cultuurschok kreeg toen we met een groep mensen van de Verenigde Staten uitgingen… ze stelden elkaar niet voor, ze gaven een hand en geen kus, ze dansten in een cirkel en alleen… zo besefte ik dat ik echt meer veranderd ben dan ik denk en het maakt mij bijna bang om terug te keren… de laatste tijd droom ik ook geweldig veel over terugkeren en soms zijn het ware nachtmerries, dat er mij niemand opwacht op de luchthaven enzo…
Ik ben niet enkel bang om mij weer te moeten aanpassen in Belgie en te ontdekken dat ik daar een jaar achterloop, maar vooral om alles hier achter te laten. Mijn hele leven dat ik hier een jaar lang heb opgebouwd ben ik voorgoed kwijt. Ik kan kan kan Peru
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 07:41 nm | Permalink | Reacties (2)
30 mei 2006
www.sanneinthailand.tk
Dit is de allerlaatste keer dat ik hier een berichtje achterlaat. Ik ben namelijk al een week terug in Belgie, maar dat wil niet zeggen dat mijn avontuur achter de rug is. Maar eerst vertel ik julllie over mijn laatste dagen in Thailand.
En die dagen zijn rap voorbijgegaan, heel het ja ar is rap voorbij gegaan als je erop terug kijkt. En omdat het einde naderede ben ik ibegonnen met mijn koffer te pakken, en 
gelukkig dat ik daar op tijd aan begonnen was want dat ging mij nog veel problemen geven omdat we maar twintig kilo mochten meenemen. probeer maar eens een koffer van twintig kilo te maken als je een jaar weg geweest bent. Daarom heb ik nog een postpakket bijeen moeten rapen, spullen die de eerste drie maanden toch niet nodig zijn zijn erin gegaan. En nog na veel puzzelen van koffer naar koffer had ik twintig kilo teveel, dat ben ik pas in de luchthaven te weten gekomen bij het incheken, maar met heel veel geluk heb ik heel mijn bagage zonder betalen in Belgie gekregen.
Een van de laatste avonden in Thailand heb ik nog een 
afscheidsfeestje gekregen van mijn ouders, dat kwam helemaal onverwachts, ik wist zelfs niet wie er zou opdagen. het bleek later dus dat heel mijn leerkrachten en dus ook collega's van mijn vader 
en dan nog collega's van mijn moeder kwamen. Het was onverwachts heel gezellig en er was zoveel eten aanwezig, en in Thaise normen veel eten is in Belgische normen heel veel eten.
Ook heb ik de laatste foto's van rond en in het huis gemaakt en de allerlaatste avond zijn we met de familie naar een restaurant geweest waar we nog nooit eerder waren geweest, en geloof het of niet, mijn laatste avondmaal was niet Thais maar Japans. maar dit wil niet zeggen dat het niet overheerlijk was. Op het 
einde wou ik nog de rekening bemachtigen en betalen als teken van dank, maar mijn vader was mij voor en wilde niet dat ik betaalde. we hebben wel af gesproken dat ik trakteer als ze nog eens in Duitsland op bezoek gaan bij hun familie die redelijk dicht bij ons wonen.
Ik dacht dat die nooit zou aanbreken, mijn laatste zonsopgang in Thailand als AFSstudent. want terug komen doe ik zeker al is het pas over tien jaar. De dag was nu helemaal aangebroken om naar huis te gaan.
Eerst was er nog een "AFS return home camp" waar ik de eerste uren liever van had overgeslaan omdat het allemaal zo lang duurde. want laat in de avond zijn we met de Belgen en Noren heel snel na het afscheid met de andere AFSers in een busje geduwd op weg naar de luchthaven. op de luchthaven stond mijn Thaise familie al op mij te wachten om de laatste foto's te maken en de eerste keer knuffels te geven. dat is namelijk niet echt iets Thais, de knuffels bedoel ik dan. Op de luchthaven ging het niet echt vlotjes, ik had natuurlijk veel te veel bagage, maar zoals ik al zei is die er met veeeel geluk door gekomen.
dit is op de luchthaven van Helsinki waar we met de Thaise belgen verschillende uren hebben moeten wachten tot we de volgende vlucht hadden. en plots kwamen we er ook achter dat ik een vroegere vlucht had dan al de andere. waarom dit zo is en waarom mij dit niet vertelt is door afs weten we niet, ik was er niet tevreden mee ook omdat de 
vlucht die ik had nog half leeg was en de andere belgen daar ook mee meekonden. kort om, de vluchten waren niet goed geregeld en dat stelt mij een beetje teleur.
eenmaal dat dat vliegtuig geland was ging alles heel snel, het weerzien op de luchthaven waar mijn familie 
met spandoek stond en een zus vol tranen die mij rond mijn nek vloog. De rit naar huis was plots maar heel kort voor mij omdat ik nu door Thailand langer gewoon ben, ik was er wel verbaasd over dat de wegen zonder gaten en kuilen waren en het zo makkelijk reed.
thuis was ik al mijn bagage aan het uitpakken, souveniers aan het uitdelen en foto's aan het kijken. totdat er buiten muziek te horen was, nu stond de fanfare (waarbij ik al sinds mijn zesde trommel 
speel) voor onze voordeur om mij te verwelkomen. Ik kreeg meteen een trommel omgehangen om een rondje door het dorp te maken samen met de fanfare en dat was mijn perfecte thuiskomst.
Ik ben nu dus helemaal terug in belgie aan het "genieten" van het terug koud te hebben. ik sta hier soms te rillen maar wat ik hoor ben ik niet de enige. het weer is dan ook niet mee. Ik krijg hier van iedereen dezelfde vragen naar mijn hoofd geslingerd. "al terug gewend?" "kon je niet wat goed weer van daar meebrengen?" "hoe is het?" En altijd heb ik dezelfde antwoorden klaar, Ja, mijn koffer zat vol en goed hé maar het is hier koud.
Geplaatst door thailandmadam om 01:32 nm | Permalink | Reacties (6)
29 mei 2006
Het einde in zicht...
(Foto als ik mijn 'easterbasket' was aan het zoeken)
Dag iedereen,
Een heel heel lange tijd geleden voor mij, vooraleer ik nog eens een berichtje postte op de weblog. Ik heb het hier namenlijk enorm druk en veel tijd voor computertypen is er niet. Mijn laatste maand is sinds dit weekend van start gegaan. Eigenlijk wel jammer want de laatste maanden zijn echt fanatstisch. Ik voel me helemaal thuis en ik amuseer me enorm. School is voor mij al gedaan, vrijdag 2 juni heb ik nog 'graduation' en dan moet ik helemaal niet meer naar school.
Wat heb ik hier allemaal gedaan de voorbije maanden?
Kerstmis was een groot deel van mijn jaar hier. Het begon eind november en alle festiviteiten waren voorbij in January. In january en februari heb ik ook enkele keren kunnen skien. Aan sneeuw was er geen gebrek, wel aan bergen. Wisconsin is redelijk plat, maar de enkele heuveltjes die we hebben waren dan ook skiheuvels. In maart had ik een AFS trip naar Milwaukee, een grote stad in Wisconsin. Daar verbleef ik bij een andere gastfamilie voor enkele dagen en had ik de kans om het stadsleven op te snuiven. In april is mijn zus me komen opzoeken, mijn jongere zus. Ik was enorm blij om haar terug te zien na al die maanden en we hadden een ongeloofelijke tijd. Ik heb haar mijn leventje hier kunnen laten zien en nu kan ze zich voorstellen wat ik hier allemaal doe en hoe iedereen is. De twee weken van haar verblijf zijn dan ook voorbij gevlogen. Dan zijn we nu mei, eind mei en alles loopt op ze'n einde.
Dit weekend is het Memorial weekend, we herdenken de veterans. Dit weekend is ook de start van de zomer, niet officieel, maar zo ziet iedereen het hier. En aan de temperatuur te voelen kan ik hen geloven. Nu het in Belgie altijd regent is hier het tegenovergestelde...zon, warm en droog. Soms krijgen we eens een groot onweer 's avonds en dan is iedereen blij met de regen. Hier in Wisconsin zijn de temperaturen zeer extreem: van een ijskoude winter (-35C) tot een hete zomer. Na de winter ben ik meer dan 'happy' met dit weer want het begon een beetje triest te worden.
De volgende, laatste 4 weken zijn nog enorm druk...Elk weekend is al vol geboekt met graduationparties van vrienden, ik ga nog gaan camperen, nog enkele plaatsen bezoeken in Wisconsin voor mijn vertrek, en vooral afscheid nemen van iedereen. Zoals ik al eerder vermelde, enerzijds is het wel een beetje jammer...school is gedaan en iedereen is een vakantie stemming en dan moet ik iedereen verlaten. Maar langs de andere kant ben ik wel blij ook, dat ik eindelijk mijn familie en vrienden kan terug zien. Soms denk ik er al aan hoe het gaat zijn, de eerste knuffel van mijn ouders en vrienden. Ik kijk er wel al naar uit....
Zo, dit is een verslagje over hoe ik het hier stel. Mijn Nederlands is niet zo denderend meer, maar dat is van al het Engels hier :)...Als ik terug ben zal het wel beteren.
Ik wil iedereen die deze zomer vertrekt als uitwisselingsstudente veel geluk wensen. Het is een ongeloofelijk jaar, dat je maar 1 keer in je leven meemaakt. Er zijn veel harde, trieste en moeilijke momenten, maar er zijn zoveel meer fantastische, blije en goede momenten. Het is een ervaring dat je voor derest van het leven bij blijft. Ik heb er een fantastische familie bij en enorm veel vrienden. Enkelen komen me zelfs opzoeken in Belgie. Zo kan ik mijn leven eens laten zien!
Vele groetjes en tot de volgende,
xxx Julie
PS Als je meer wilt weten over mijn avonturen of enkele foto's zien, bezoek mijn website :)...www.julievsa.be
Geplaatst door julievandenbroeck om 09:31 nm | Permalink | Reacties (5)
6 mei 2006
Litchfield
hallo daar alweer,
De titel Litchfield is het dorpje waar ik nu leef. Ik ben hier nu al voor 5 maanden !!! wauw de tijd gaat snel. Ik heb het gevoel dat vrienden maken hier niet zo eenvoudig is als dat het was in New York. Maar ik denk dat iedereen in school mij nu al wel heeft aanvaard (sorry voor de slechte gramatika, ik hoop dat mijn leerkracht nederlands dit niet leest). De school is een beetje moeilijker dan in New York. Maar mijn gastbroer en -zus klagen over de leerkrachten, ze vinden de meeste impotente werkers. Mijn school is dan ook onder constructie, dit zorgt voor veel verwarring. BV: onze school heeft een loop, zodat de auto's makkelijk in en uit kunnen, de bussen gebruiken de uitgang om binnen te rijden, maar afgelopen maandag, deden de bussen dezelfde loop als de auto's deden, dit zorgde voor een grote opstropping natuurlijk. Maar het vreemde was dat toen we terug naar huis gingen in de namiddag, we de bus namen op dezelfde plaats, terwijl iedereen dacht dat we naar de loop moesten lopen. Het grappige nogthans is dat mijn klas nogaltijd onderwater staat na een week (het had ongeveer 10 cm geregend per cm^3.
Ik het grappig hoe de mensen in New York zeggen "Ik haat de VS" en dan heb je de rest van de VS die zeggen "Ik haat New Yorkers". En eigenlijk is dat enkel door een paar stereotypen waaraan ze zich hebben vastgehecht, en eigenlijk is er niets van waar. Eigenlijk kan je het vergelijken met Vlaanderen en Wallonie. Zeggen wij niet dat de Walen zich to goed voelen om nederlands te leren, of zijn het misschien een aantal die zo denken, maar wij veralgemenen het? Of sla ik hier de bal helegans mis? Het is vreemd om zo ver van huis te zijn en toch zoveel te herkennen in de manier iemand naar iemand anders kijkt.
De wereld lijkt vaak op zijn kop te staan.
Fem
Geplaatst door neveltje om 06:43 nm | Permalink | Reacties (0)
11 april 2006
www.sanneinthailand.tk
het is echt een eeuwigheid geleden dat ik hier geschreven heb. maar ik moet zeggen de tijd vliegt hier verbazend genoeg heel rap voorbij. ik zit namelijk al 9 maanden in Thailand en heb nog 40dagen te gaan voordat ik weer in het regnlandje zit. ik kijk er eerlijk gezegd naar uit om terug naar huis te gaan, maar ook is het spijtig om dit alles voorgoed achter te laten. ik zal misschien oit wel terugkomen, maar dat zal niet hetzelfde zijn. het is een gevoel dat alleen een afser kent.
er is weer heel veel gebeurt in die tijd dat ik niet geschreven heb, zo heb ik bijvoorbeeld geen internet meer bij mijn thuis, de telefoonlijn ligt al een maand of drie plat, er is geen kiestoon meer uit te krijgen. ook is het vakantie en ga ik niet meer naar school tegenover een heleboel thaise studenten die wel nog naar school gaan tijdens de vakantie. en dat alles heeft tot het gevolg dat ik in een internetshop zit te betalen voor internet. nu schandalig duur is het helemaal niet, maar een twintig bath per uur.
voor de rest heb ik in januari afscheid moeten nemen van mijn argentijnse zielsverwant paula. zij was van de eerste wave afsers in thailand en haar tijd was gekomen om naar huis te gaan. het heeft mij een beetje alleen achtergelaten, voor het eerst besefte ik dat ik er hier helemaal alleen voor stond, ik had niet echt iemand meer om mee weg te gaan. maar vlak daarna was er weer een afs kamp waardoor ik weer al die andere thaise afsers heb kunnen zien maar vooral plezier mee heb kunnen maken. man man wat wij allemaal hadden uitgespookt. ook ben ik nog eens naar een english camp geweest, alleen was deze twee weken lang in BANGKOK de stad waar je je longen kunt vernietigen. jakkes zoveel luchtvervuiling, en het wordt er met dat warme weer niet beter op. ben ik even blij dat ik daar geen jaar heb moeten wonen zoals er wel andere zijn. na die twee weken was ik zo blij om terug te gaan naar mijn eigen bedje, waar je snachts de krekels honden tsjintoks, toekees kunt horen.
voor de rest is er niets echt spannends gebeurt, maar dat hoort helemaal bij het thaise pakket en de sabaai sabaai (kalmpjes aan) cultuur. en die heb ik hier helmaal onder de knie hoewel ik niet kan wachten om van mijn luie kont af te komen en terug naar belgie te vertrekken om mijn handen uit de mouwen te steken.
Geplaatst door thailandmadam om 06:35 vm | Permalink | Reacties (0)
24 maart 2006
gewoon, een reisverhaal, of toch niet zo gewoon ?
Mijn titels worden er steeds beter op heb ik de indruk, hum hum,
Mijn leven vandaag in Argentinië is vooral veel studeren. Ja, ik moet nu eindelijk mijn hersenen eens weer op gang beginnen zetten. En tis zoals nen diesel tkomt nogal traag op gang, of was dat benzine, ja, tis al te lang geleden dat ik nog eens een keertje achter het stuur gezetten heb. Ik ben dus begonnen aan mijn universiteitsleven hier, en ik moest weeral eens slim doen en heb natuurlijk de gemakkelijkste vakken gekozen, hum hum. Ik volg politieke geschiedenis van Latijns-Amerika, sociologie, pedagogie, economische geografie van Argentinië, fysische geografie van Argentinië en problematiek van de actuele wereld. Tis echt niet gemakkelijk maar als ge dan af en toe is een complimentje krijgt van waw, amaai u spaans is goed en hoe lang zijt ge hier al? -7 maand - amaai, en ge hebt dat allemaal op zeven maand geleerd ? Ge hebt zeker nen cursus gevolgd? - Neen, ik wist helemaal niets toen ik hier aankwam. Amaai, das echt wel super dat ge dat dan zo goe kunt en ge zijt echt met het accent en alles weg. waaw. ( Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij na zo'n conversatie echt in de zevende hemel voel en het dan echt niet erg vind om nog eens een paar uur verder te leren. Ik denk dat iedereen zich dat wel kan indenken. Maar nu ga ik terug de geschiedenis ingaan naar 8 februarie 2006, ik weet het al een tijdje geleden.
Op 8 februarie 2006 zijn Josi ( andere afs student van duitsland ), Sarah ( afs student van VS) en ik vertrokken op ons grote avontuur. Ons grote avontuur vertrok van Trelew naar Buenos Aires, het was niet de eerste keer in Buenos Aires vermits we daar toegekomen zijn met het vliegtuig. Maar het verblijf toen was afgelegen van het centrum en we hebben toch wel 1 namiddag doorgebracht in een beetje toeristische gebieden. Maar nu zijn we daar met zijn gedrieën in Buenos Aires en hebben we een verblijf geregeld bij de zus van de doopmeter van Sarah die in Buenos aires woont. Nu die mevrouw is ongeveer 76 jaar oud en kan ons dus natuurlijk niet komen ophalen dus wij met een plaatselijke bus naar haar huis gegaan en natuurlijk eerst in de infobalie gevraagd welke bussen er naar die richting gaan. De Man gaf ons verschillende nummers en we konden op zoek gaan naar 1 van die bussen. Dat lijkt gemakkelijk, niets aan, en dat is ook zo maar de bus die wij genomen hadden kwam in de buurt van het huis maar niet dichtbij laat ons zeggen nog een 15 blokken verder, dat is echt ver met al die bagage maar wij wisten natuurlijk niet dat het zover ging zijn dus zijn we dan maar gewoon in Bs As beginnen rondstappen met ons valiezen achter ons aan. Ge moest de gezichten van de mensen gezien hebben die ons gepasseerd zijn. Die Rijke Stinkerds van een europeanen ( gelukkig denken de meeste mensen dat we van de VS zijn ) zijn nog te gierig om nen taxi te betalen. Dat was niet echt waar, we wisten alleen niet dat het zo ver ging zijn. We komen dan eindelijk toe in het huis en de kennismaking was gelukkig direct in orde, echt de tofste, vriendelijkste en zotste vrouw van de wereld. Maar wij waren daar de gelukkigste mensen op aarde, een vrouw die ons helemaal niet kende, buiten van Sarah dan die ze een keer gezien heeft wanneer ze een baby was zette zomaar haar deur voor ons open. Tot hier verhaal 1 van de zotte kuren in Bs As.
Dag 2 in Bs As en zotte kuur nummer 2. Vermits het de eerste dag in Bs As was wouden we direct veel gaan bezichtigen, en we zijn begonnen met Plaza San Martin. Waar je Little Ben kan vinden. Jaja, het kleine broertje van Big Ben. En ook het eeuwigbrandende vuur voor de soldaten die omgekomen zijn in de oorlog met de oorlog van de Islas Malvinnas. En iets verder dan weer de zeer grote boom en natuurlijk een standbeeld van San Martin. Van het laatste gaan we vanuit en ik ben het dus helemaal niet zeker. Maar, maar, maar, wij staan daar dat standbeeld te bezichtigen langs alle kanten en lopen daar zo een beetje rond maar op die moment waren ze toch wel net een reclamespot aan het filmen zeker, Nuja als je binnenkort dus naar de Argentijnse televisie kijkt en ge ziet in een reclamespot daar drie toeristen staan foto's nemen, neen, voor 1 keer geen japanners. Dan zijn wij het!!!!! Aja, die dag zijn we dan ook nog eens verkeerd gelopen, les van de eerste dag, laat nooit de kaart lezen door Josi maar doe het gewoon zelf. Gelukkig was de wandeling dat we toen gemaakt hebben wel nog mooi over de avenu Santa Fe, maar ja ons bezoeksschema was helemaal in de war. Daarna zijn we dan toch eindelijk op Plaza de Mayo terechtgekomen, deze plaats is ook wel bekend als plaza van de moeders van de verdwenen kinderen. En daar heb je dan ook Casa Rosada, Cathedral, el Cabildo, ... en nog enkele andere gebouwen. We hebben een kort bezoek gebracht aan de Cathedraal en aan het Cabildo, en een meer uitgebreid bezoek aan het museum van la casa Rosada; dat is wel interessant en weet jij waarom la casa Rosada roos is ? Nee, ik wel maar dit ga ik houden voor als ik nog een keertje intelligent uit de hoek wil komen. Verder nog een antieke kerk bezocht zo een 2 straten van Plaza de Mayo en daarna had ik zoveel blaren op mijn voeten, en gelukkig Josi ook zodanig dat we de bus genomen hebben en terug naar huis gegaan zijn.
Dag 3: neen, ik ga alles niet meer zo uitgebreid opschrijven want eigenlijk begint dit korte verslagje over mijn reis al meer te lijken op een reisgids. En op dag drie zijn er ook niet veel dingen gebeurd, bezoek aan Boca waar ik vooral vond dat de Tangodansers, ietske te dicht bij josie kwamen en waar ge u dus blauw betaalt als je daar iets wilt kopen, daar een of andere lederwinkel binnengestapt uit nieuwsgierigheid en daar het goedkoopste artikel was denk ik een lederen broeksriem voor 350 pesos, dat is dus echt wel veel te veel. Van La Boca naar San Telmo waar we vele artesanalen gezien hebben en ik en Josi een portret laten maken hebben, dat was echt superleuk en Josi lijkt echt goed op de tekening maar volgens mij is mijn portret niet echt van mij. Maarja, dat meiske dat de tekenares getekend heeft is nog wel mooi, dus later als ik oud en versleten ben kan ik iedereen wijsmaken dat ik er op mijn negentien zo schoon uitzag. hihi. Deze dag was rustig en vooral genieten van de stilte in het park en reflexteren over onze reis. En vermits we de volgende dag naar Mar del plata vertrokken was het wel aangenaam om daar even over van gedachten te wisselen.
Dag 4: In de vroege ochtend vertrekken we naar Mar del Plata en vermits het nogal vroeg was en we de metro/bus uren nog niet echt goed wisten hebben we een remis genomen naar het busstation. Nu, toen de taxi aankwam en wij gingen zitten ondervonden wij dat de zetels nogal nat waren en er een eigenaardig geurtje aan de zetels zat. Nuja, ge kent mij of ge kent mij niet maar ik geef daar dan natuurlijk zo'n opmerking op en ja, wat was er gebeurd de vorige rit zat er een klein kind in de taxi die over de hele zetel heeft overgegeven. ( Tzou ook wel eens de vriend(in) van de taxichauffeur kunnen geweest zijn, alle hij gaat dat nu ook wel niet aan onze neus gaan hangen ) maar het hing echt wel aan onze broek, ge moet nu niet denken dat er overgeefsels op onze broek hing maar onze broek was nat van het water dat hij gebruikt had om het op te kuisen maar natuurlijk hing er dan ook nog eens dit onaardig geurtje in. En daarmee moet ge dan door het busstation lopen, drie meisjes die alledrie op hun gat nat zijn, ge hebt dan nog eens wat bekijks maar het ergste was dat we dan 6 uur moesten reizen naar Mar del plata met een natte stinkende broek. Aangenaam is anders.
Dit is deel 1 van het reisverhaal, to be continued...
Geplaatst door Lien in Argentinië om 07:00 vm | Permalink | Reacties (2)
8 februari 2006
kort berichtje
Hola allemaal,
ik ben zeer blij jullie mee te delen dat ik morgen naar Buenos Aires ga reizen en daarna naar Santiago de chili!!!!Ja, het gaat weer een superleuk avontuur worden en ik zal niet terug zijn voor 20 maart.
Op 20 maart begin ik met de universiteit hier en ik ga de volgende vakken studeren : sociologie, actuele problemen in de wereld , geschiedenis en aardrijkskunde van Argentinië. En ook hier heb ik zin in. Mijn humeur de laatste tijd is dus opperbest.
Ik schrijf nog wel eens een berichte wanneer ik terug ben van mijn trip.
dikke kus
Lieneke
Geplaatst door Lien in Argentinië om 04:49 vm | Permalink | Reacties (0)
Game Over
This is the end, my friend!
Sinds twee dagen zit ik weer op Belgische bodem, met mijn computer op mijn schoot voor de tv om een berichtje te typen. Of ik daar blij om moet zijn is een ander verhaal...
Mijn avontuur in Schotland zit er dus op, en het is echt voorbij gevlogen! Naar goede gewoonte is er van mijn plannen voor de laatste weken niet enorm veel in huis gekomen, maar dat wil niet zeggen dat ik me verveeld heb. Ik heb nog enkele leuke uitstappen gemaakt (waarvan de zonovergoten trip naar St. Andrews echt een mooie afsluiter was) en ik heb vier dagen in Dublin rondgezworven om het kwaliteitsbier Guinness aan een nauwkeurige studie te onderwerpen.
Allemaal zeer leuk, maar het is dus voorbij. Ik kan bijna uitsluitend positieve dingen onthouden aan mijn verblijf in Glasgow, en ik hoop heel hard dat ik de mensen die ik heb leren kennen gauw mag weerzien! Met de stad zelf heb ik ook een band gecreëerd, ondanks mijn haat-liefde verhouding tijdens de eerste weken, omwille van het sterk paternalistische en ietwat grijze karakter daarginds. Maar dat is dus zeer rap omgeslagen, en nu kan ik met zekerheid zeggen dat Glasgow een stad naar mijn hart is en dat ik ze zeker zal missen, samen met al z'n vreemde bewoners!
Nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk, een poging om mijn oude leventje terug op te pikken. In de eerste plaats betekent dat vanaf volgende week terug naar de les gaan aan de VUB, en stap voor stap al mijn vrienden terug zien. Het zal wat moeite kosten om terug mijn draai te vinden, maar ongetwijfeld staan er mij nog veel boeiende momenten te wachten. En misschien zit ik voor ik het weet terug in het buitenland?
Bedankt voor het lezen, en misschien tot binnenkort!
Julie in Schotland
http://spaces.msn.com/members/julieinschotland
Geplaatst door julie_badisco om 12:56 vm | Permalink | Reacties (0)
22 januari 2006
mooie tijden, heerlijke tijden, triestige tijden, ...
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets gechreven heb. De reden van deze is dat mijn computer kapot is en nu dus om eerlijk te zijn niet veel zin heb om de computer met qwerty klavier lang te typen want ik maak veel fouten. Maar het is aan het wennen en daarnee ga ik nog eens een effortke doen om iets te vertellen over mijn leven hier.
Ondertussen zijn al veel dingen voorbij en ben ik in Argentinië voor een half jaar. Het Nederlands begint dan ook moeilijker en moeilijker te gaan, en spaans steeds vlotter. Wat zeer goed is natuurlijk.
Kerstmis, Nieuwjaar voorbij en dit waren dan ook de moeilijkste tijden. Waarom? het zijn de tijden dat je normaal het meest met je familie doorbrengt. dus moeilijk. Meer uitleg heeft dit thema niet nodig.
Maar na deze perioden kwamen de heerlijke tijden de tijden van reizen, Reizen met grote R. De eerste reis was naar salta. Helemaal in het noorden van Argentinië. Salta la linda, Salta de mooie zeggen ze, en hebben ze gelijk!!!!
Salta heeft een natuur, niet te omschrijven, bergen, met zeven kleuren, rivieren die donkerrood zijn schitterend park vol cactussen zo'n 5 meter hoog schat ik, en een schitterende neo-kolonisale architectuur.
In Salta heb ik bezoek gebracht aan purmamarca, catchi, tilcara,San Salvador de Jujuy. De dorpjes ,buiten san salvador de jujuy wat een hoofdstad is van de provincie jujuy, zijn pittoresk en hebben niet zo heel veel te bieden, maar de weg ernaartoe is ongelooflijk mooi. al de natuur die je te zien krijgt ongelooflijk, zoiets vindt je niet in België.
Daarna heb ik een reis gemaakt met afs naar perito moreno, weer zoiets dat ongelooflijk mooi is, en je echt wel moet zien, maar het is niet enkel perito moreno, je hebt ook nog glaciar agassi, spinalli, onelli en enkele andere waarvan ik de naam niet direct herinner maar het landschap staat in mijn geheugen gegrift.
Bij al deze dingen neem je natuurlijk ongelooflijk veel foto's maar geen enkele foto kan weergeven wat ik gezien heb. Het neervallen van het ijs dat een luid gekraak veroorzaakt en daarna het opspattende water. De verschilllende kleuren van het ijs van donkerblauw, de plaatsen waar het bijna geen zuurstof meer in het ijs zit tot wit.
Bij al deze schoonheid heb je ongelooflijke gevoelens van verbazing tot triest dat je het niet kan delen met je dierbaren, maar zoveel zekerder ben je dat je ze op een dag gaat meenemen en hun die plaatsen laat zien.
Verder heb ik verschillende keren aan mijn lessen aardrijkskunde moeten denken, de verschillende gesteenten, en het fenomeen glaciares zelf. ik heb daar dan ook veel van opgestoken omdat dan eens in het echt te bekijken.
Natuurlijk heb ik foto's maar vermits ik in de cyber zit kan ik deze nu niet meesturen, een andere keer zal ik deze dan eens meepubliceren.
Binnenkort hoop ik weer een beetje te reizen alles hangt af van afs Argentinië, we zullen wel zien wat deze zeggen. De reizen zouden gaan naar cordoba en omstreken, BA en mar del plata.
Ik hoop dat jullie ondertussen weer wat wijzer zijn geworden omtrend mijn leven in Argentinië.
Even een persoonlijke boodschap aan mijn allerliefste zusje, op 30 januari wordt ze 14 jaar en ik wil haar dan ook een gelukkige verjaardag wensen en een dikke knuffel geven. Ik zie je graag zussie !!!!
tot de volgende zitting
Lieneke
Geplaatst door Lien in Argentinië om 06:21 vm | Permalink | Reacties (7)
21 januari 2006
Vakantie
Vakantie!
Na meer dan twee maanden paperschrijverij heb ik deze week al mijn werkjes ingediend, waardoor ik nu nog een dikke twee weken vrije tijd heb om nog wat dingen te bezichten. Ik heb geen concreet verlanglijstje (op een vierdaagse naar Dublin na), omdat ik het waarschijnlijk toch niet helemaal afgewerkt zou krijgen. Geen ontgoochelingen langs deze kant dus!
Verschillende van m'n Erasmus-fellahs zijn dezer dagen al klaar om terug naar huis te vertrekken, als ze dat tenminste nog niet gedaan hebben. Dat is dus de pijnlijke keerzijde van de zaak, dat je alle mensen die je hier hebt leren kennen (en dat zijn er wel wat) terug moet achterlaten, niet wetend of, waar en wanneer je ze ooit zal terugzien. Het is een cliché, maar zo snel als mensen in je leven opduiken, verdwijnen ze ook weer. C'est la vie... Dit betekent dat ik intussen dus een expert geworden ben in de goodbye parties, ik moet zeggen dat het een harde stiel is! :-)
Ook het culturele leven van Glasgow kent niet veel geheimen meer voor mij. Ik maakte me vandaag de bedenking dat ik een mentale kaart van de stad in mijn hoofd heb aan de hand van de pubs, cinema's en concertzalen die ik intussen weet zijn. Misschien moet ik maar eens een eigen Michelin-gids beginnen schrijven?
Gisteren heb ik trouwens een optreden gezien van The Love Substitutes, een Belgische groep rond (ex)-leden van dEUS. Zeer fijn om een band uit je eigen land in een piepklein caféetje te zien, terwijl ze in België een hele AB doen vollopen. Het is dus nog niet zo zwaar uitgedrukt dat het culturele leven in Glasgow heel wat te bieden heeft. Ik ben dan ook zeer tevreden dat ik hier zoveel dingen ontdekt heb! Dit zijn de momenten waarop mooie voornemens ontstaan om hetzelfde in Brussel te doen, in de veronderstelling dat er een gelijkaardig aanbod is. En daar ben ik rotsvast van overtuigd!
Ja, het zal een vreemd gevoel zijn om binnenkort terug thuis te zitten... 5 februari is de deadline!
http://groups.msn.com/members/julieinschotland
Geplaatst door julie_badisco om 07:40 nm | Permalink | Reacties (0)
Elk jaar vertrekken duizenden jongeren naar het buitenland met de uitwisselingsprogramma's van AFS. Lees hier 
