Julie
Sanne
Ben
Sara
Berdine
Hanne
Julie
Lien
Sofie17 september 2005
Na 2 weken Turkije...
Merhaba!
Het is nu 11 uur 20 's morgens in het prachtige İstanbul. İk ben hier intussen sinds 2 weken. İk heb er zelf al een schoolweek opzitten. De school in Turkije is super en helemaal anders dan in Belgie. Als ik aankom op school 's morgens krijg ik direct 2 kussen en 3 knuffels van iedereen die ik ken. Overal wordt ik direct onder de arm genomen en meegenomen naar weet ik wie allemaal. De Turken zijn schitterende mensen. En enorm uitbundig. Echt prachtig. Zelf op mijn eerste schooldag werd ik overal warm onthaald.
En niet alleen de school is hier tof, İstanbul is op zich een prachtige stad. Het is een enorme stad onderverdeeld in een hele hoop districten. En het plezante is dat elk district zijn eigen centrum heeft. Wie İstanbul een beetje kent, kan hier de tijd van zijn leven hebben. (Waarom ben ik anders naar Turkije gekomen?)
Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat AFS de beste beslissing was die ik tot nu toe ooit gemaakt heb. DANK JE WEL, AFS!!!
En voor wie nog meer details wil horen over mijn Turkse avonturen het volgende adres: www.rubeninturkije.tk
Geplaatst doorRuben Billiet om 10:25 vm | Permalink | Reacties (0)
14 september 2005
Al een beetje gewoon
Geplaatst doorHanne Uyttendaele om 08:19 nm | Permalink | Reacties (4)
5 september 2005
Aangekomen!
Hier zit ik dan, voor de pc al mijn contacten te onderhouden met het Belgenland. De laatste dagen waren vermoeiend, de tijd vloog en kroop tegelijk voorbij.
Op vrijdag 2 september, de grote dag van mijn vertrek, stond ik om half 6 al aan het station van Wetteren, uitgezwaaid door vrienden in pyama. In de luchthaven waren mijn vader en ik een half uur te vroeg en stonden tussen de Turkije-AFSers. Met 12 man zou onze Peru groep reizen. Bij de bagage check-in werd al duidelijk hoe paranoia de Amerikanen zijn geworden en dat er met hen niet te sollen valt! Dat mochten we ook nog eens merken in Atlanta, waar we een vertraging van 3 uur ofzo opliepen wegens defecte remmen. Daar maakte ik al kennis met een vriendelijke Peruaan die mij verzekerde dat het mij hier ten zeerste zou bevallen. Uiteindelijk konden we vertrekken in Lima, om 2 uur ipv 9 uur. ( ondertussen al ergens in de voormiddag in België) Van de weg naar het ´hotel´zag ik niet veel, des te groter was de verrassing de volgende morgen toen ik de majestueuze bergen mocht aanschouwen. In de voormiddag mochten we kennelijk nog een beetje chillen en mochten we een mooi gitarenspel aanhoren, de rest van de dag bestond uit eten, praten in allerhande talen en infosessies. We werden opgesplitst om per groep te vertrekken en om 9 uur was de oranje groep aan de beurt. Op de luxe-bus grotendeels geslapen, toen ik wakker werd was het al licht en zag ik vooral vreemde woestijnen, ingestortte krottenwoningen en slogans voor Alan García. Mijn moeder, zus en vader kwamen mij halen en ik kreeg onmiddelijk een rondleiding in het huis. Het is echt groot, heel de familie doet zijn best om mij op mijn gemak te stellen. Mijn zussen namen mij al mee naar een voet/hoofd/rug massage, echt zalig! Maar toch voel ik mij hier nog beetje verloren, ik weet niet wat te doen of waar te gaan. De school begint voor mij maar donderdag denk ik, het is een meisjesschool met een afschuwelijk uniform, maar dat kan nog grappig worden. Het zal mij deugd doen als ik een nachtje normaal kan slapen denk ik. En voor de rest zullen we wel zien wat ze hier nog voor mij in petto hebben.
Hasta luego, Hanney
Geplaatst doorHanne Uyttendaele om 01:19 vm | Permalink | Reacties (6) | TrackBack
1 september 2005
www.sanneinthailand.tk
het is vandaag de eerste schooldag,... een liedje dat elk jaar door de luidsprekers van de belgische radio galmt. alleen hoor ik het deze keer niet. ik werd gewekt door mijn gsm die een big ben geluidje op heeft staan, ohneeee nu al? het maakt niet uit in welk land je zit maar vroeg opstaan is niet mijn ding.
het lijkt alsof de tijd plots langzamer gaat, het nieuwe is er nu een beetje van af en ik kan beginnen met mijn draai nog beter te vinden. op school weet ik nu eindelijk wat te doen. alles wat ik wil, als ik les wil volgen doe ik dat, als ik niets wil doen doe ik dat. dit is misschien niet wat de afs gedachte is, maar aan gebrek aan informatie kan ik niet anders. het merdendeel van de tijd zit ik toch bij mijn zo gekke klasgenoten in een les waar ik niets van versta, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik mij niet kan amuseren. vorige les fysica moesten de leerlingen iets doen met water en spuitjes, niet iedereen is terug droog het klaslokaal binnengekomenm vooral ik niet. en als er niets te doen is slaat mijn fantasie op hol en droom ik helemaal weg naar plaatsen waarvan ik niet wist dat ik ze kon verzinnen.
voor mij is het nieuwe er een beetje af, maar de leerlingen op school hebben nog steeds de gewoonte om mij als een superster te behandelen. ik denk dat dat altid zo gaat blijven. mijn klasgenoten vliegen mij rond de nek als ik 's morgens binnenkom, en omdat ze niet goed weten wat en hoe iets te zeggen zijn ze mij de hele dag in mijn zij aan het porren omdat ze toch willen laten blijken dat ze er zijn.
Geplaatst doorthailandmadam om 06:38 vm | Permalink | Reacties (3) | TrackBack
Elk jaar vertrekken duizenden jongeren naar het buitenland met de uitwisselingsprogramma's van AFS. Lees hier 
