Zoepa

22 januari 2006

mooie tijden, heerlijke tijden, triestige tijden, ...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets gechreven heb. De reden van deze is dat mijn computer kapot is en nu dus om eerlijk te zijn niet veel zin heb om de computer met qwerty klavier lang te typen want ik maak veel fouten. Maar het is aan het wennen en daarnee ga ik nog eens een effortke doen om iets te vertellen over mijn leven hier.

Ondertussen zijn al veel dingen voorbij en  ben ik in Argentinië voor een half jaar. Het Nederlands begint dan ook moeilijker en moeilijker te gaan, en spaans steeds vlotter. Wat zeer goed is natuurlijk.

Kerstmis, Nieuwjaar voorbij  en dit waren dan ook de moeilijkste tijden. Waarom? het zijn de tijden dat je normaal het meest met je familie doorbrengt. dus moeilijk. Meer uitleg heeft dit thema niet nodig.

Maar na deze perioden kwamen de heerlijke tijden de tijden van reizen, Reizen met grote R. De eerste reis was naar salta. Helemaal in het noorden van Argentinië. Salta la linda, Salta de mooie zeggen ze, en hebben ze gelijk!!!!

Salta heeft een natuur, niet te omschrijven, bergen, met zeven kleuren, rivieren die donkerrood zijn schitterend park vol cactussen zo'n 5 meter hoog schat ik, en een schitterende neo-kolonisale architectuur.

In Salta heb ik bezoek gebracht aan purmamarca, catchi, tilcara,San Salvador de Jujuy. De dorpjes ,buiten san salvador de jujuy wat een hoofdstad is van de provincie jujuy, zijn pittoresk en hebben niet zo heel veel te bieden, maar de weg ernaartoe is ongelooflijk mooi. al de natuur die je te zien krijgt ongelooflijk, zoiets vindt je niet in België.

Daarna heb ik een reis gemaakt met afs naar perito moreno, weer zoiets dat ongelooflijk mooi is, en je echt wel moet zien, maar het is niet enkel perito moreno, je hebt ook nog glaciar agassi, spinalli, onelli en enkele andere waarvan ik de naam niet direct herinner maar het landschap staat in mijn geheugen gegrift.

Bij al deze dingen neem je natuurlijk ongelooflijk veel foto's maar geen enkele foto kan weergeven wat ik gezien heb. Het neervallen van het ijs dat een luid gekraak veroorzaakt en daarna het opspattende water. De verschilllende kleuren van het ijs van donkerblauw, de plaatsen waar het bijna geen zuurstof meer in het ijs zit tot wit.

Bij al deze schoonheid heb je ongelooflijke gevoelens van verbazing tot triest dat je het niet kan delen met je dierbaren, maar zoveel zekerder ben je dat je ze op een dag gaat meenemen en hun die plaatsen laat zien.

Verder heb ik verschillende keren aan mijn lessen aardrijkskunde moeten denken,  de verschillende gesteenten, en het fenomeen glaciares zelf. ik heb daar dan ook veel van opgestoken omdat dan eens in het echt te bekijken.

Natuurlijk heb ik foto's maar vermits ik in de cyber zit kan ik deze nu niet meesturen, een andere keer zal ik deze dan eens meepubliceren.

Binnenkort hoop ik weer een beetje te reizen alles hangt af van afs Argentinië, we zullen wel zien wat deze zeggen. De reizen zouden gaan naar cordoba en omstreken, BA en mar del plata.

Ik hoop dat jullie ondertussen weer wat wijzer zijn geworden omtrend mijn leven in Argentinië.

Even een persoonlijke boodschap aan mijn allerliefste zusje, op 30 januari wordt ze 14 jaar en ik wil haar dan ook een gelukkige verjaardag wensen en een dikke knuffel geven. Ik zie je graag zussie !!!!

tot de volgende zitting

Lieneke

Geplaatst doorLien in Argentinië om 06:21 vm | Permalink | Reacties (7)

21 januari 2006

Vakantie

Vakantie!
Na meer dan twee maanden paperschrijverij heb ik deze week al mijn werkjes ingediend, waardoor ik nu nog een dikke twee weken vrije tijd heb om nog wat dingen te bezichten. Ik heb geen concreet verlanglijstje (op een vierdaagse naar Dublin na), omdat ik het waarschijnlijk toch niet helemaal afgewerkt zou krijgen. Geen ontgoochelingen langs deze kant dus!

Verschillende van m'n Erasmus-fellahs zijn dezer dagen al klaar om terug naar huis te vertrekken, als ze dat tenminste nog niet gedaan hebben. Dat is dus de pijnlijke keerzijde van de zaak, dat je alle mensen die je hier hebt leren kennen (en dat zijn er wel wat) terug moet achterlaten, niet wetend of, waar en wanneer je ze ooit zal terugzien. Het is een cliché, maar zo snel als mensen in je leven opduiken, verdwijnen ze ook weer. C'est la vie... Dit betekent dat ik intussen dus een expert geworden ben in de goodbye parties, ik moet zeggen dat het een harde stiel is! :-)
Ook het culturele leven van Glasgow kent niet veel geheimen meer voor mij. Ik maakte me vandaag de bedenking dat ik een mentale kaart van de stad in mijn hoofd heb aan de hand van de pubs, cinema's en concertzalen die ik intussen weet zijn. Misschien moet ik maar eens een eigen Michelin-gids beginnen schrijven?
Gisteren heb ik trouwens een optreden gezien van The Love Substitutes, een Belgische groep rond (ex)-leden van dEUS. Zeer fijn om een band uit je eigen land in een piepklein caféetje te zien, terwijl ze in België een hele AB doen vollopen. Het is dus nog niet zo zwaar uitgedrukt dat het culturele leven in Glasgow heel wat te bieden heeft. Ik ben dan ook zeer tevreden dat ik hier zoveel dingen ontdekt heb! Dit zijn de momenten waarop mooie voornemens ontstaan om hetzelfde in Brussel te doen, in de veronderstelling dat er een gelijkaardig aanbod is. En daar ben ik rotsvast van overtuigd!

Ja, het zal een vreemd gevoel zijn om binnenkort terug thuis te zitten... 5 februari is de deadline!

http://groups.msn.com/members/julieinschotland

Geplaatst doorjulie_badisco om 07:40 nm | Permalink | Reacties (0)

17 januari 2006

Bijna halverwege

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik hier nog eens wat heb laten weten van mij en dus is het meer dan dringend tijd om dat nu te doen. Ik ben nu al bijna halvewege in mijn schitterende AFS-jaar. Dat wil niet zeggen dat de moeilijke momenten verdwenen zijn, maar dat wil wel zeggen de goede momenten nog veel beter zijn. Ik begin de Turkse taal ook al wat beter onder de knie te krijgen, en ik voel me ook al helemaal thuis in Istanboel. Ik kan overal naar toe waar ik wil. Ik kan een winkel binnenstappen en vinden wat ik zoek,... Istanboel is echt mijn tweede thuis geworden.

Momenteel is er hier vakantie. Op 6 januari is die begonnen en ze duurt nog tot 28 januari. Ik heb dus heel veel tijd om rond te hangen met mijn mede-AFS-ers hier. En als alles goed gaat, gaan we eind deze maand ook nog op een vakantietrip naar Kapadokia, het rotsachtige landschap in het oosten van Turkije. Dat beloofd dus.

Vorige week is Mauro, mijn beste vriend en een Argentijnse AFS-er, terug naar huis vertrokken. De mensen van het zuidelijk halfrond starten en eindigen hun AFS-jaar op een ander moment. Dat was dus even moeilijk. We zaten samen op school en ik geloof niet dat er, sinds onze eerste onmoeting op mijn eerste schooldag, veel dagen voorbijgegaan zijn zonder dat we samen iets deden. Vanaf nu zal ik er dus aan moeten wennen dat hij er niet meer is.

Naast Mauro zit er nog 1 andere uitwisselingsstudent in mijn school. Haar naam is Julia en zij komt uit Brazilie. Zij blijft hier wel volgens hetzelfde jaar als ik, maar zij kwam naar hier via een ander uitwisselingsprogramma. Jammergenoeg doet dat programma in kwestie haar werk niet zo goed als AFS. AFS doet namelijk voldoende onderzoek naar de familie waarin de student terecht komt, maar voor Julia was dat dus niet het geval. Haar vader bleek een gevaarlijke man te zijn die zijn vrouw regelmatig sloeg, er vele buitenechtelijke relaties op nahield, en Julia bekeek alsof ze ook één van die relaties was. Ze is dus weggelopen van thuis, en logeerde eerst bij mij en daarna nog bij enkele andere vrienden. Haar uitwisselingsprogramma heeft intussen beloofd dat ze binnenkort een nieuw gezin voor haar zullen beginnen zoeken...

Deze gebeurtenis heeft toch tenminste 1 positief gevolg: Nu weet ik weer dat ik AFS heel erg dankbaar mag zijn...

Ruben uit Istanboel.

Geplaatst doorRuben Billiet om 04:03 nm | Permalink | Reacties (0)

9 januari 2006

www.sanneinthailand.tk

het is weer eventjes geleden dat ik hier een bericht heb achter gelaten, en er is weer veel gebeurt in die tijd. een english camp, een pensioensfeest van een directeur, een housewarmingparty, de koning zijn verjaardag, kerstmis nieuwjaar en mijn verjaardag. en dit hebben we natuurlijk allemaal op z'n thais gevierd. maar één ding was er altijd aanwezig, eten.

ondertussen is drie vierden van mijn familie naar Duitsland vertrokken om hun familie daar te bezoeken, ik zit hier nu nog steeds alleen met mijn vader en vraag me echt wel af hoe het mijn thaise familieleden het daar in de sneeuw afgaat. ze zitten zo dicht bij mijn thuis, dat is natuurlijk heel raar om te weten, ze moeten maar een uurtje of zo rijden en ze staan bij mijn belgische voordeur. er zijn veel mensen die mij vragen waarom ik niet me ben, wel heel simpel, ze hebben mij niet gevraagd, en ook al hadden ze mij gevraagd ik zou niet willen, het zou teveel als foetelen aanvoelen, ik wil hier namelijk de volle 11maanden blijven.

uitleg bij de foto's: de eerste foto is vanuit de auto gemaakt op de verjaardag van de koning, in bangkok was er een straat helemaal vol met lichtjes, het moesten er miljarden zijn geweest!  het was een ongelooflijk zicht. 

de tweede foto is van een reuzengroot boedha beeld dat we zijn tegengekomen op een uitstapje met onze familie,

dezelfde dag zijn we ook naar een plaats geweest waar ze zooo veel zonnebloemen hadden, schitterend om te zien. hier is dan ook een mooie familiefoto.

de volgende foto is er een van feloranje gekleede monniken in een felblauw cafeetje, het waren de kleuren die mij vooral deze foto deden nemen, monniken zie je hier namelijk genoeg in Thailand.

de volgende is van mij op een english camp terwijl we een smerig spelletje aan het spelen waren. thaise mensen gebruiken namelijk heel veel babypoeder om op hun gezicht te smeren, ze zijn dan witter maar het heeft ook iets met zweten te maken. en dit was een spelletje waar we dat natuulijk in het belachelijke trekken.

dan hebben we een foto van het internationaal kertfeestje waar ik was. het was heel plezant, we hebben cadeautjes uitgewisseld en karaoke gezongen.

dan hebben we een nieuwjaarsfoto, dit is het nichtje van mijn leerkracht engels/vriendin. ik heb met haar familie nieuwjaar gevierd, dit was buiten één vuurpijl en een kampvuurtje al het vuurwerk dat we hadden.

dan hebben we een bijna zonsondergang vanaf de grootste dam van Thailand op nieuwjaarsdag.

en als laatste foto hebben we een paar echte olifanten, ik had er een eten van mogen geven, maar het was toch juist diegene die een snotneus had. jakkie. :-)

groetjes uit Thailand Sanne alias Boa

Geplaatst doorthailandmadam om 10:49 vm | Permalink | Reacties (0)

1 januari 2006

verhuis

Hallo alweer

Soms is het niet zo leuk om een uitwisselingsstudent te zijn. Bevoorbeeld wanneer je van gastfamilie moet veranderen. Er zijn al 4 personen in mijn commitee, ikzelf inclusief, die van gastfamilie zijn veranderd. Wel 1 is nog aan het wachten op een gastfamilie.

Ik zit nu in Connecticut. Ik ben weg gegaan van mijn originele gastfamilie in november, en heb wat rondgereisd in new york. Eerst bij een afs vrijwilliger, daarna bij een andere afser in haar huis. Maria van Noorwegen, ik ben haar en haar gastmoeder zeer dankbaar om mij in huis te nemen tijdens kerstmis. De dag voor nieuwjaar ben ik dan verhuisd naar mijn nieuwe gastfamilie in Connecticut. Ze zijn zeer aardig en ik ben ga skieen voor de eerste keer.

Ik was zeer droef toen ik new york moest verlaten, maar nu in deze familie voel ik me al veel beter. Ik ben in een zeer klein dorpje in het noord-oosten van connecticut. En toen ik op de trein zat werd ik zeer nerveus. Uiteindelijk miste ik mijn trein in South northwark. En toen is Julia een afs vrijwilliger mij daar komen ophalen en heeft me dan mee vervoerd naar mijn nieuw thuis in Connecticut

Het grootste probleem op dit moment is school.  Ik ga veranderen maar de term is nog niet over dus ik moet een beetje geduld hebben. De school hier in connecticut is anders dan in New york. De lesuren hier duren 40 minuten maar je hebt altijd een blok lesuur. Dus je hebt 2 uur voor 1 les ale 80 minuten voor 1 les. Ik heb slechts 4 lessen en na school moet ik 35 minuten wachten eer ik kan vertrekken naar huis of ergens anders...maar meer daarover een andere keer als ik eenmaal in de school ingeleefd ben.

Groetjes en hou jullie goed

Geplaatst doorneveltje om 06:12 nm | Permalink | Reacties (0)