Zoepa

30 mei 2006

www.sanneinthailand.tk

Dit is de allerlaatste keer dat ik hier een berichtje achterlaat. Ik ben namelijk al een week terug in Belgie, maar dat wil niet zeggen dat mijn avontuur achter de rug is. Maar eerst vertel ik julllie over mijn laatste dagen in Thailand.

En die dagen zijn rap voorbijgegaan, heel het ja ar is rap voorbij gegaan als je erop terug kijkt. En omdat het einde naderede ben ik ibegonnen met mijn koffer te pakken, en gelukkig dat ik daar op tijd aan begonnen was want dat ging mij nog veel problemen geven omdat we maar twintig kilo mochten meenemen. probeer maar eens een koffer van twintig kilo te maken als je een jaar weg geweest bent. Daarom heb ik nog een postpakket bijeen moeten rapen, spullen die de eerste drie maanden toch niet nodig zijn zijn erin gegaan. En nog na veel puzzelen van koffer naar koffer had ik twintig kilo teveel, dat ben ik pas in de luchthaven te weten gekomen bij het incheken, maar met heel veel geluk heb ik heel mijn bagage zonder betalen in Belgie gekregen.

Een van de laatste avonden in Thailand heb ik nog een afscheidsfeestje gekregen van mijn ouders, dat kwam helemaal onverwachts, ik wist zelfs niet wie er zou opdagen. het bleek later dus dat heel mijn leerkrachten en dus ook collega's van mijn vader en dan nog collega's van mijn moeder kwamen. Het was onverwachts heel gezellig en er was zoveel eten aanwezig, en in Thaise normen veel eten is in Belgische normen heel veel eten.

Ook heb ik de laatste foto's van rond en in het huis gemaakt en de allerlaatste avond zijn we met de familie naar een restaurant geweest waar we nog nooit eerder waren geweest, en geloof het of niet, mijn laatste avondmaal was niet Thais maar Japans. maar dit wil niet zeggen dat het niet overheerlijk was. Op het einde wou ik nog de rekening bemachtigen en betalen als teken van dank, maar mijn vader was mij voor en wilde niet dat ik betaalde. we hebben wel af gesproken dat ik trakteer als ze nog eens in Duitsland op bezoek gaan bij hun familie die redelijk dicht bij ons wonen.

Ik dacht dat die nooit zou aanbreken, mijn laatste zonsopgang in Thailand als AFSstudent. want terug komen doe ik zeker al is het pas over tien jaar. De dag was nu helemaal aangebroken om naar huis te gaan.

Eerst was er nog een "AFS return home camp" waar ik de eerste uren liever van had overgeslaan omdat het allemaal zo lang duurde. want laat in de avond zijn we met de Belgen en Noren heel snel na het afscheid met de andere AFSers in een busje geduwd op weg naar de luchthaven. op de luchthaven stond mijn Thaise familie al op mij te wachten om de laatste foto's te maken en de eerste keer knuffels te geven. dat is namelijk niet echt iets Thais, de knuffels bedoel ik dan. Op de luchthaven ging het niet echt vlotjes, ik had natuurlijk veel te veel bagage, maar zoals ik al zei is die er met veeeel geluk door gekomen.

dit is op de luchthaven van Helsinki waar we met de Thaise belgen verschillende uren hebben moeten wachten tot we de volgende vlucht hadden. en plots kwamen we er ook achter dat ik een vroegere vlucht had dan al de andere. waarom dit zo is en waarom mij dit niet vertelt is door afs weten we niet, ik was er niet tevreden mee ook omdat de vlucht die ik had nog half leeg was en de andere belgen daar ook mee meekonden. kort om, de vluchten waren niet goed geregeld en dat stelt mij een beetje teleur.

eenmaal dat dat vliegtuig geland was ging alles heel snel, het weerzien op de luchthaven waar mijn familie met spandoek stond en een zus vol tranen die mij rond mijn nek vloog. De rit naar huis was plots maar heel kort voor mij omdat ik nu door Thailand langer gewoon ben, ik was er wel verbaasd over dat de wegen zonder gaten en kuilen waren en het zo makkelijk reed.

thuis was ik al mijn bagage aan het uitpakken, souveniers aan het uitdelen en foto's aan het kijken. totdat er buiten muziek te horen was, nu stond de fanfare (waarbij ik al sinds mijn zesde trommel speel) voor onze voordeur om mij te verwelkomen. Ik kreeg meteen een trommel omgehangen om een rondje door het dorp te maken samen met de fanfare en dat was mijn perfecte thuiskomst.

Ik ben nu dus helemaal terug in belgie aan het "genieten" van het terug koud te hebben. ik sta hier soms te rillen maar wat ik hoor  ben ik niet de enige. het weer is dan ook niet mee. Ik krijg hier van iedereen dezelfde vragen naar mijn hoofd geslingerd. "al terug gewend?" "kon je niet wat goed weer van daar meebrengen?" "hoe is het?" En altijd heb ik dezelfde antwoorden klaar, Ja, mijn koffer zat vol en goed hé maar het is hier koud.

Geplaatst doorthailandmadam om 01:32 nm | Permalink | Reacties (6)

29 mei 2006

Het einde in zicht...

(Foto als ik mijn 'easterbasket' was aan het zoeken)

Dag iedereen,

Een heel heel lange tijd geleden voor mij, vooraleer ik nog eens een berichtje postte op de weblog. Ik heb het hier namenlijk enorm druk en veel tijd voor computertypen is er niet. Mijn laatste maand is sinds dit weekend van start gegaan. Eigenlijk wel jammer want de laatste maanden zijn echt fanatstisch. Ik voel me helemaal thuis en ik amuseer me enorm. School is voor mij al gedaan, vrijdag 2 juni heb ik nog 'graduation' en dan moet ik helemaal niet meer naar school.

Wat heb ik hier allemaal gedaan de voorbije maanden?

Kerstmis was een groot deel van mijn jaar hier. Het begon eind november en alle festiviteiten waren voorbij in January. In january en februari heb ik ook enkele keren kunnen skien. Aan sneeuw was er geen gebrek, wel aan bergen. Wisconsin is redelijk plat, maar de enkele heuveltjes die we hebben waren dan ook skiheuvels. In maart had ik een AFS trip naar Milwaukee, een grote stad in Wisconsin. Daar verbleef ik bij een andere gastfamilie voor enkele dagen en had ik de kans om het stadsleven op te snuiven. In april is mijn zus me komen opzoeken, mijn jongere zus. Ik was enorm blij om haar terug te zien na al die maanden en we hadden een ongeloofelijke tijd. Ik heb haar mijn leventje hier kunnen laten zien en nu kan ze zich voorstellen wat ik hier allemaal doe en hoe iedereen is. De twee weken van haar verblijf zijn dan ook voorbij gevlogen. Dan zijn we nu mei, eind mei en alles loopt op ze'n einde.

Dit weekend is het Memorial weekend, we herdenken de veterans. Dit weekend is ook de start van de zomer, niet officieel, maar zo ziet iedereen het hier. En aan de temperatuur te voelen kan ik hen geloven. Nu het in Belgie altijd regent is hier het tegenovergestelde...zon, warm en droog. Soms krijgen we eens een groot onweer 's avonds en dan is iedereen blij met de regen. Hier in Wisconsin zijn de temperaturen zeer extreem: van een ijskoude winter (-35C) tot een hete zomer. Na de winter ben ik meer dan 'happy' met dit weer want het begon een beetje triest te worden.

De volgende, laatste 4 weken zijn nog enorm druk...Elk weekend is al vol geboekt met graduationparties van vrienden, ik ga nog gaan camperen, nog enkele plaatsen bezoeken in Wisconsin voor mijn vertrek, en vooral afscheid nemen van iedereen. Zoals ik al eerder vermelde, enerzijds is het wel een beetje jammer...school is gedaan en iedereen is een vakantie stemming en dan moet ik iedereen verlaten. Maar langs de andere kant ben ik wel blij ook, dat ik eindelijk mijn familie en vrienden kan terug zien. Soms denk ik er al aan hoe het gaat zijn, de eerste knuffel van mijn ouders en vrienden. Ik kijk er wel al naar uit....

Zo, dit is een verslagje over hoe ik het hier stel. Mijn Nederlands is niet zo denderend meer, maar dat is van al het Engels hier :)...Als ik terug ben zal het wel beteren.

Ik wil iedereen die deze zomer vertrekt als uitwisselingsstudente veel geluk wensen. Het is een ongeloofelijk jaar, dat je maar 1 keer in je leven meemaakt. Er zijn veel harde, trieste en moeilijke momenten, maar er zijn zoveel meer fantastische, blije en goede momenten. Het is een ervaring dat je voor derest van het leven bij blijft. Ik heb er een fantastische familie bij en enorm veel vrienden. Enkelen komen me zelfs opzoeken in Belgie. Zo kan ik mijn leven eens laten zien!

Vele groetjes en tot de volgende,

xxx Julie

PS Als je meer wilt weten over mijn avonturen of enkele foto's zien, bezoek mijn website :)...www.julievsa.be

Geplaatst doorjulievandenbroeck om 09:31 nm | Permalink | Reacties (5)

6 mei 2006

Litchfield

hallo daar alweer,

De titel Litchfield is het dorpje waar ik nu leef.  Ik ben hier nu al voor 5 maanden !!! wauw de tijd gaat snel.  Ik heb het gevoel dat vrienden maken hier niet zo eenvoudig is als dat het was in New York.  Maar ik denk dat iedereen in school mij nu al wel heeft aanvaard (sorry voor de slechte gramatika, ik hoop dat mijn leerkracht nederlands dit niet leest).  De school is een beetje moeilijker dan in New York.  Maar mijn gastbroer en -zus klagen over de leerkrachten, ze vinden de meeste impotente werkers.  Mijn school is dan ook onder constructie, dit zorgt voor veel verwarring.  BV: onze school heeft een loop, zodat de auto's makkelijk in en uit kunnen, de bussen gebruiken de uitgang om binnen te rijden, maar afgelopen maandag, deden de bussen dezelfde loop als de auto's deden, dit zorgde voor een grote opstropping natuurlijk.  Maar het vreemde was dat toen we terug naar huis gingen in de namiddag, we de bus namen op dezelfde plaats, terwijl iedereen dacht dat we naar de loop moesten lopen.  Het grappige nogthans is dat mijn klas nogaltijd onderwater staat na een week (het had ongeveer 10 cm geregend per cm^3. 

Ik het grappig hoe de mensen in New York zeggen "Ik haat de VS" en dan heb je de rest van de VS die zeggen "Ik haat New Yorkers".  En eigenlijk is dat enkel door een paar stereotypen waaraan ze zich hebben vastgehecht, en eigenlijk is er niets van waar.  Eigenlijk kan je het vergelijken met Vlaanderen en Wallonie.  Zeggen wij niet dat de Walen zich to goed voelen om nederlands te leren, of zijn het misschien een aantal die zo denken, maar wij veralgemenen het?  Of sla ik hier de bal helegans mis?  Het is vreemd om zo ver van huis te zijn en toch zoveel te herkennen in de manier iemand naar iemand anders kijkt. 

De wereld lijkt vaak op zijn kop te staan.

Fem

Geplaatst doorneveltje om 06:43 nm | Permalink | Reacties (0)