Zoepa

1 juni 2006

Nog minder dan 50 dagen te gaan...

Het begint te korten. Soms slaat het besef onverwachts toe, in onbewaakte momenten, maar vooral in de gelukkige momenten, wanneer je plots beseft dat dit alles er binnen 2 maand al niet meer zal zijn. En wat zijn 2 maand? Niets, vooral in vergelijking met de 9 maand die ik hier al ben en die gewoon voorbijgevlogen zijn. Ik heb zoveel dingen meegemaakt, gezien en geleerd. Alles wat ze zeiden over een AFS jaar is waar. Je leert jezelf echt kennen, je sterke en zwakke punten, je leert je eigen problemen oplossen en je aanpassen aan situaties, je leert open te staan voor nieuwe denkwijzen en gebruiken (die uiteindelijk zelfs misschien de jouwe worden), je leert om te gaan met mensen (en dat dan nog in een andere taal), samenleven met andere mensen, zelfstandiger, volwassener en flexibeler zijn, je leert hoeveel alles in Belgie voor je betekent nu je het zolang hebt moeten missen en je weet dat het je is gelukt. Ondanks alle twijfels en moeilijke momenten, gigantische en kleine problemen, heb ik het gehaald zonder al te veel kleerscheuren. Een zekere trots is hier wel op zijn plaats, en ik krijg ook steeds bewondering van alle mensen aan wie ik vertel wat ik hier zo doe voor een jaar. Iedereen is jaloers maar niet velen zouden het aandurven. En ik zou het zo overdoen! Nu ik er al

kan

op terugkijken waren de eerste maanden echt zwaar. Mijn Spaans beperkte zich nog grotendeels tot het wel-verstaan-niet-spreken-niveau en zo was het moeilijk om contacten te leggen. Eerst is er dan ook die verleiding om Engels te spreken, maar gelukkig waren de Engels-sprekenden in mijn familie niet al te dik gezaaid dus werd ik wel verplicht om mijn Spaans te proberen. Automatisch kwam ik wel beter overeen met de Engelssprekenden die ik ontmoette, want dan kon ik eindelijk eens voluit alles vertellen wat er op mijn hart lag. Want je

kan

het je gewoon niet voorstellen hoe het is om weken aan een stuk alleen maar als een klein kind te kunnen uitdrukken, en welke frustratie dat teweeg brengt.

Jammer genoeg was de werking van het AFS comite in mijn stad

Trujillo

ook niet om van naar huis te schrijven, het is te zeggen, zo ongeveer nul. Slechts 1 vrijwilliger (die later dan ook onze beste vriend hier zou worden) liet van zich horen maar pas na een paar maand werden we echte vrienden. In het prille begin wist ik helemaal niets van de andere AFS'ers, tot er ergens in de 2de maand een info-sessie werd gegeven over Trujillo (ook op tijd) en ik eindelijk eens voluit met mensen kon praten die hetzelfde meemaakten. Vanaf dan begonnen we onze eigen meetings te regelen en zo groeide dat uit totdat we elkaar meerdere malen per week zagen en nu zijn we de allerbeste vrienden.

En wanneer andere AFS'ers naar hier komen of wij bezoeken een andere stad dan zoeken we elkaar steeds op en vertellen elkaar enthousiast over onze avonturen en belevenissen, want wij begrijpen elkaar echt. Zo lijkt AFS echt wel een grote familie.

En toen we in de zomervakantie een maand mochten reizen (de zomervakantie was maar liefst 3 maand!) groepten we spontaan samen, zodat er 2 grote internationale groepen ontstonden die samen het land afreisden. Zo reisde ik in februari naar de surfstranden in het noorden, waarvan Mancora ongetwijfeld het beruchtste is. Full fiesta! En dat heeft AFS ook geweten want vanaf nu is het verboden er naartoe te reizen... Verder gingen we ook naar de carnavales in Cajamarca en dat was nu eens echt spectaculair. Het hele lang weekend lang verzamelden zich elke avond duizenden mensen op de Plaza, met trommels en soms andere instrumenten. Bekertjes met drank werden doorgegeven tegen de kou en zo begon al snel iedereen te dansen en te zingen op het ritme van de trommels. Spectaculair om te zien en te horen en geweldige ambiance. Dat het soms pijpestelen goot scheen niemand te deren. Alle dagen werden er volop emmers en waterballonen over onschuldige voorbijgangers gekieperd (dit was overigens zo in gans Peru, maar net iets meer in Cajamarca, hoofstad van de carnavales) maar op zaterdag kwam de hele stad buiten in vuile kleren en trok in optocht naar de Plaza, iedereen en alles (inclusief huizen en taxi's) met verf, vuil water en andere troep bekogelend. Dat was echt fantastisch, en wij als gringo's kregen de volle laag. Jammer van de lage temperaturen in de sierra want na een paar uur waren we zo ongeveer doodgevroren.

Met Julie uit Canada reisde ik ook naar Tarapoto, een stad in de selva/oerwoud. En toen ik ook dat deel van Peru leerde kennen besefte ik pas goed wat een verschil er heerst tussen de 3 regio's (costa, sierra, selva), hoe de mensen, het klimaat en de gewoonten verschillen. Maar het verschil is ook ongelofelijk van stad tot stad. Het lijkt hier namelijk dat de grote steden als eilandjes in de zee van onbewoond gebied met kleine dorpjes liggen, slechts bereikbaar per bus, waar je al snel uren opzit. Het ergste was wel toen de weg naar Tarapoto geblokeerd werd door modder en stenen en we 28 uur in de bus vastzaten (met spannende momenten toen rotsen op het dak vielen!), maar de bus van Cusco naar Lima was ook de moeite: 20 uur. Want ja, enkele weken geleden heb ik eindelijk het zuiden van het land verkent samen met 6 AFS meiden.

Langs de McDonalds in Lima naar Ica, waar we zandduinen beklommen en aan sandboarding deden, zo naar Nasca waar we in vliegtuigjes over de beroemde Nasca-lijnen vlogen ,dan naar Arequipa, wat echt een charmerende stad is met een machtig klooster en de prachtige Cañon de Colca, dan naar Puno, met zijn drijvende eilanden op het Titicacameer (ongelofelijk dat mensen daar hun hele leven kunnen op leven!) en uiteindelijk ons einddoel: Cusco! Daar machtige ruines en teveel toeristen gezien (ik kreeg zowaar een cultuurschok van zoveel witte mensen, ben het echt niet meer gewoon!) en dan was het zover: de treinreis naar

Machu Picchu

. Niets dan toeristen van over de hele wereld, vele interessante praatjes geslaan en steeds bewondering gekregen voor de uitdaging van ons uitwisselingsstudentenleven. En hoe mooi

Machu Picchu

was...ik heb er gewoon geen woorden voor. Maar het is precies zoals op de postkaartjes maar dan mooier en 360 graden rond u! We bleven er de hele dag en ik kon er maar geen genoeg van krijgen. Na deze onvergetelijke ervaring (We hebben

Machu Picchu

gezien! Hiep hiep hoera!) keerden we via

Lima

allen terug naar onze eigen steden, om snel terug naar school te gaan want met veel moeite hadden we reistoestemming gekregen voor slechts 2 weken.

En dat is echt wel vreemd, na zulke avonturen plots weer in de schoolbanken zitten... Voor de 3 maand vakantie liep ik er maar een beetje bij op school, de ratelverhalen van mijn klasgenoten waren nog moeilijk te verstaan en onmogelijk om tussen te komen, maar ondertussen heb ik dat al volledig onder de knie. Mijn meidengroep wil mij er echt bij en zijn superaanhankelijk, ik krijg elke dag wel te horen dat ik niet terug mag gaan naar Belgie… en waar school in het begin vooral een last was en de marteling van vroeg opstaan ga ik nu steeds meer met plezier! Ik versta alles, ben helemaal geintegreerd en krijg maar soms eens een voorkeursbehandeling voor elkaar. 1 uurtje help ik ook bij de Engelse les in het eerste leerjaartje, met zo schattige kindjes die helemaal niet begrijpen dat ik geen perfect Spaans spreek en nog nooit van Europa hebben gehoord. Mijn school is nog steeds de tofste en ik schrik nog steeds als ik de ultrastrenge regels hoor van op de andere scholen, mijn school lijkt in feite heel Belgisch… met het enigste verschil dat de leerlingen hier dat systeem nog niet echt aankunnen. Ze zijn eenvoudigweg nog niet zelfstandig en onafhankelijk genoeg om de verantwoordelijkheid van het losse systeem aan te kunnen, maw ze respecteren de leerkrachten niet en zetten de klas compleet op stelten (dingen door de ruiten smijten, de toiletten onder water zetten, de hele les door zingen en schreeuwen) Ik laat dat maar allemaal gelaten over mij heengaan en weet dat het gewoon de hele opvoeding is die de schuld is. Jongeren hier (vooral de meisjes dan) worden overbeschermd door de ouders en leren niet zo vroeg als ons om zelfstandig te handelen.

Je ziet het, na zoveel maanden hier heb ik een complete onbewuste analyse van heel de Peruaanse maatschappij gemaakt. En ook compleet onbewust heb ik mij al zoveel aangepast dat ik onlangs een cultuurschok kreeg toen we met een groep mensen van de Verenigde Staten uitgingen… ze stelden elkaar niet voor, ze gaven een hand en geen kus, ze dansten in een cirkel en alleen… zo besefte ik dat ik echt meer veranderd ben dan ik denk en het maakt mij bijna bang om terug te keren… de laatste tijd droom ik ook geweldig veel over terugkeren en soms zijn het ware nachtmerries, dat er mij niemand opwacht op de luchthaven enzo…

Ik ben niet enkel bang om mij weer te moeten aanpassen in Belgie en te ontdekken dat ik daar een jaar achterloop, maar vooral om alles hier achter te laten. Mijn hele leven dat ik hier een jaar lang heb opgebouwd ben ik voorgoed kwijt. Ik

kan

misschien nog wel terugkomen op bezoek maar het zal niet hetzelfde zijn. Alles hier moeten missen, de plaatsen waar ik elke dag voorbij wandel, de discotheken (die zooooveel leuker zijn dan in Belgie!), mijn vrienden, het eten, het zachte klimaat, mijn bed, mijn familie, de aandacht,…. Alles gewoon. Ik heb hier mijn tweede thuis gevonden, een familie die steeds haar huis voor mij zal opzetten, en een jaar lang had ik plots 3 zussen en een broer. Vooral mijn zus met wie ik de kamer deelde en even oud is als mij ga ik zo ongelofelijk missen. Ik miste haar al als ze even een weekend wegging… en in huis doen we alles samen. Voor de moment genieten we er hier dus gewoon nog vollen bak van, ik vrees bijna dat er ons tijd tekort zal komen! Minder dan 50 dagen al… het aftellen

kan

al beginnen… en het afscheid nemen… langzaamaan al

kan

dat misschien wel pijnlijker blijken. En het is steeds met gemengde gevoelens: vreugde om Belgie en iedereen terug te zien, maar verdriet om

Peru

achter te laten.

Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 07:41 nm | Permalink

Reacties

Nice site

Geplaatst door: Nick | 14 dec 2007 15:11:38

this bonus ;)

Geplaatst door: Rofschoow | 2 jul 2008 13:49:19

Laat een reactie achter

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: