Julie
Sanne
Ben
Sara
Berdine
Hanne
Julie
Lien
Sofie1 juni 2006
Nog minder dan 50 dagen te gaan...
Het begint te korten. Soms slaat het besef onverwachts toe, in onbewaakte momenten, maar vooral in de gelukkige momenten, wanneer je plots beseft dat dit alles er binnen 2 maand al niet meer zal zijn. En wat zijn 2 maand? Niets, vooral in vergelijking met de 9 maand die ik hier al ben en die gewoon voorbijgevlogen zijn. Ik heb zoveel dingen meegemaakt, gezien en geleerd. Alles wat ze zeiden over een AFS jaar is waar. Je leert jezelf echt kennen, je sterke en zwakke punten, je leert je eigen problemen oplossen en je aanpassen aan situaties, je leert open te staan voor nieuwe denkwijzen en gebruiken (die uiteindelijk zelfs misschien de jouwe worden), je leert om te gaan met mensen (en dat dan nog in een andere taal), samenleven met andere mensen, zelfstandiger, volwassener en flexibeler zijn, je leert hoeveel alles in Belgie voor je betekent nu je het zolang hebt moeten missen en je weet dat het je is gelukt. Ondanks alle twijfels en moeilijke momenten, gigantische en kleine problemen, heb ik het gehaald zonder al te veel kleerscheuren. Een zekere trots is hier wel op zijn plaats, en ik krijg ook steeds bewondering van alle mensen aan wie ik vertel wat ik hier zo doe voor een jaar. Iedereen is jaloers maar niet velen zouden het aandurven. En ik zou het zo overdoen! Nu ik er al kan kan
Jammer genoeg was de werking van het AFS comite in mijn stad Trujillo
En wanneer andere AFS'ers naar hier komen of wij bezoeken een andere stad dan zoeken we elkaar steeds op en vertellen elkaar enthousiast over onze avonturen en belevenissen, want wij begrijpen elkaar echt. Zo lijkt AFS echt wel een grote familie.
En toen we in de zomervakantie een maand mochten reizen (de zomervakantie was maar liefst 3 maand!) groepten we spontaan samen, zodat er 2 grote internationale groepen ontstonden die samen het land afreisden. Zo reisde ik in februari naar de surfstranden in het noorden, waarvan Mancora ongetwijfeld het beruchtste is. Full fiesta! En dat heeft AFS ook geweten want vanaf nu is het verboden er naartoe te reizen... Verder gingen we ook naar de carnavales in Cajamarca en dat was nu eens echt spectaculair. Het hele lang weekend lang verzamelden zich elke avond duizenden mensen op de Plaza, met trommels en soms andere instrumenten. Bekertjes met drank werden doorgegeven tegen de kou en zo begon al snel iedereen te dansen en te zingen op het ritme van de trommels. Spectaculair om te zien en te horen en geweldige ambiance. Dat het soms pijpestelen goot scheen niemand te deren. Alle dagen werden er volop emmers en waterballonen over onschuldige voorbijgangers gekieperd (dit was overigens zo in gans Peru, maar net iets meer in Cajamarca, hoofstad van de carnavales) maar op zaterdag kwam de hele stad buiten in vuile kleren en trok in optocht naar de Plaza, iedereen en alles (inclusief huizen en taxi's) met verf, vuil water en andere troep bekogelend. Dat was echt fantastisch, en wij als gringo's kregen de volle laag. Jammer van de lage temperaturen in de sierra want na een paar uur waren we zo ongeveer doodgevroren.
Met Julie uit Canada reisde ik ook naar Tarapoto, een stad in de selva/oerwoud. En toen ik ook dat deel van Peru leerde kennen besefte ik pas goed wat een verschil er heerst tussen de 3 regio's (costa, sierra, selva), hoe de mensen, het klimaat en de gewoonten verschillen. Maar het verschil is ook ongelofelijk van stad tot stad. Het lijkt hier namelijk dat de grote steden als eilandjes in de zee van onbewoond gebied met kleine dorpjes liggen, slechts bereikbaar per bus, waar je al snel uren opzit. Het ergste was wel toen de weg naar Tarapoto geblokeerd werd door modder en stenen en we 28 uur in de bus vastzaten (met spannende momenten toen rotsen op het dak vielen!), maar de bus van Cusco naar Lima was ook de moeite: 20 uur. Want ja, enkele weken geleden heb ik eindelijk het zuiden van het land verkent samen met 6 AFS meiden.
Langs de McDonalds in Lima naar Ica, waar we zandduinen beklommen en aan sandboarding deden, zo naar Nasca waar we in vliegtuigjes over de beroemde Nasca-lijnen vlogen ,dan naar Arequipa, wat echt een charmerende stad is met een machtig klooster en de prachtige Cañon de Colca, dan naar Puno, met zijn drijvende eilanden op het Titicacameer (ongelofelijk dat mensen daar hun hele leven kunnen op leven!) en uiteindelijk ons einddoel: Cusco! Daar machtige ruines en teveel toeristen gezien (ik kreeg zowaar een cultuurschok van zoveel witte mensen, ben het echt niet meer gewoon!) en dan was het zover: de treinreis naar Machu Picchu Machu Picchu Machu Picchu Lima
En dat is echt wel vreemd, na zulke avonturen plots weer in de schoolbanken zitten... Voor de 3 maand vakantie liep ik er maar een beetje bij op school, de ratelverhalen van mijn klasgenoten waren nog moeilijk te verstaan en onmogelijk om tussen te komen, maar ondertussen heb ik dat al volledig onder de knie. Mijn meidengroep wil mij er echt bij en zijn superaanhankelijk, ik krijg elke dag wel te horen dat ik niet terug mag gaan naar Belgie… en waar school in het begin vooral een last was en de marteling van vroeg opstaan ga ik nu steeds meer met plezier! Ik versta alles, ben helemaal geintegreerd en krijg maar soms eens een voorkeursbehandeling voor elkaar. 1 uurtje help ik ook bij de Engelse les in het eerste leerjaartje, met zo schattige kindjes die helemaal niet begrijpen dat ik geen perfect Spaans spreek en nog nooit van Europa hebben gehoord. Mijn school is nog steeds de tofste en ik schrik nog steeds als ik de ultrastrenge regels hoor van op de andere scholen, mijn school lijkt in feite heel Belgisch… met het enigste verschil dat de leerlingen hier dat systeem nog niet echt aankunnen. Ze zijn eenvoudigweg nog niet zelfstandig en onafhankelijk genoeg om de verantwoordelijkheid van het losse systeem aan te kunnen, maw ze respecteren de leerkrachten niet en zetten de klas compleet op stelten (dingen door de ruiten smijten, de toiletten onder water zetten, de hele les door zingen en schreeuwen) Ik laat dat maar allemaal gelaten over mij heengaan en weet dat het gewoon de hele opvoeding is die de schuld is. Jongeren hier (vooral de meisjes dan) worden overbeschermd door de ouders en leren niet zo vroeg als ons om zelfstandig te handelen.
Je ziet het, na zoveel maanden hier heb ik een complete onbewuste analyse van heel de Peruaanse maatschappij gemaakt. En ook compleet onbewust heb ik mij al zoveel aangepast dat ik onlangs een cultuurschok kreeg toen we met een groep mensen van de Verenigde Staten uitgingen… ze stelden elkaar niet voor, ze gaven een hand en geen kus, ze dansten in een cirkel en alleen… zo besefte ik dat ik echt meer veranderd ben dan ik denk en het maakt mij bijna bang om terug te keren… de laatste tijd droom ik ook geweldig veel over terugkeren en soms zijn het ware nachtmerries, dat er mij niemand opwacht op de luchthaven enzo…
Ik ben niet enkel bang om mij weer te moeten aanpassen in Belgie en te ontdekken dat ik daar een jaar achterloop, maar vooral om alles hier achter te laten. Mijn hele leven dat ik hier een jaar lang heb opgebouwd ben ik voorgoed kwijt. Ik kan kan kan Peru
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 07:41 nm | Permalink | Reacties (2)
14 september 2005
Al een beetje gewoon
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 08:19 nm | Permalink | Reacties (4)
5 september 2005
Aangekomen!
Hier zit ik dan, voor de pc al mijn contacten te onderhouden met het Belgenland. De laatste dagen waren vermoeiend, de tijd vloog en kroop tegelijk voorbij.
Op vrijdag 2 september, de grote dag van mijn vertrek, stond ik om half 6 al aan het station van Wetteren, uitgezwaaid door vrienden in pyama. In de luchthaven waren mijn vader en ik een half uur te vroeg en stonden tussen de Turkije-AFSers. Met 12 man zou onze Peru groep reizen. Bij de bagage check-in werd al duidelijk hoe paranoia de Amerikanen zijn geworden en dat er met hen niet te sollen valt! Dat mochten we ook nog eens merken in Atlanta, waar we een vertraging van 3 uur ofzo opliepen wegens defecte remmen. Daar maakte ik al kennis met een vriendelijke Peruaan die mij verzekerde dat het mij hier ten zeerste zou bevallen. Uiteindelijk konden we vertrekken in Lima, om 2 uur ipv 9 uur. ( ondertussen al ergens in de voormiddag in België) Van de weg naar het ´hotel´zag ik niet veel, des te groter was de verrassing de volgende morgen toen ik de majestueuze bergen mocht aanschouwen. In de voormiddag mochten we kennelijk nog een beetje chillen en mochten we een mooi gitarenspel aanhoren, de rest van de dag bestond uit eten, praten in allerhande talen en infosessies. We werden opgesplitst om per groep te vertrekken en om 9 uur was de oranje groep aan de beurt. Op de luxe-bus grotendeels geslapen, toen ik wakker werd was het al licht en zag ik vooral vreemde woestijnen, ingestortte krottenwoningen en slogans voor Alan García. Mijn moeder, zus en vader kwamen mij halen en ik kreeg onmiddelijk een rondleiding in het huis. Het is echt groot, heel de familie doet zijn best om mij op mijn gemak te stellen. Mijn zussen namen mij al mee naar een voet/hoofd/rug massage, echt zalig! Maar toch voel ik mij hier nog beetje verloren, ik weet niet wat te doen of waar te gaan. De school begint voor mij maar donderdag denk ik, het is een meisjesschool met een afschuwelijk uniform, maar dat kan nog grappig worden. Het zal mij deugd doen als ik een nachtje normaal kan slapen denk ik. En voor de rest zullen we wel zien wat ze hier nog voor mij in petto hebben.
Hasta luego, Hanney
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 01:19 vm | Permalink | Reacties (6) | TrackBack
26 augustus 2005
7 days...
Zo, dit is het. Nog precies een week en ik zit op het vliegtuig naar Peru! De tijd begint te korten en dus wil ik die zo optimaal mogelijk gebruiken. Maar eigenlijk doe ik gewoon alles wat ik elke andere vakantie zou doen. En in feite lijkt deze vakantie zo op alle andere vakanties, behalve dan het feit dat het mijn laatste dagen in België zijn. Maar wie kan het zich nu voorstellen dat ik iedereen en alles hier 11 maanden niet ga zien? Ik in ieder geval niet. De middelbare scholieren moeten bijna weer naar school en mijn klasgenoten en andere afgestudeerden maken zich druk over hun verdere studies.
En ik, waar moet ik nu bang voor zijn? Het vage idee dat ik al had van Peru wordt mij al beetje duidelijker want: ik heb contact met mijn gastfamilie! Ik was zeer blij toen ik het dossier kreeg begin augustus maar behalve de foto's had ik er niet zo geweldig veel aan. Alles was zo'n beetje aan de hand van ja/neen vragen, dus had ik maar een heel basic beeld van het gezin. Maar na enkele mails van mijn gastmama ben ik helemaal gerustgesteld: echt ongelofelijk lieve mensen! Mijn vader heeft ook al een beetje gemaild met mijn gastvader en ze kunnen maar niet genoeg benadrukken hoe blij ze zijn dat ze hun huis voor mij kunnen opstellen en hoe ze er naar uitkijken.
Maar natuurlijk moet ik zien hoe alles in het echt zal meevallen. Hopelijk kom ik een beetje overeen met mijn 3 zussen en broer, zullen de 2 honden mij ook welkom heten en zal mijn kennis van het "castellano" snel groeien. (zeg niet español, die fout maakte ik al) Achja, een weekje in gebarentaal communiceren zal wel nog grappig zijn nietwaar. Enkel mijn zus Samantha kan een beetje Engels, en als zij heel de tijd mijn persoonlijke tolk moet spelen zal het ook niet echt vlotten. Ik had mij voorgenomen om mijn castellano nog een beetje bij te schaven maar daar heb ik nu dus totaal geen zin in. Op het vliegtuig heb ik nog zeeën van tijd.
Zondag is er mijn afscheidsfeest en hoop ik iedereen nog eens te zien. En daarna heb ik in feite ook nog wel enkele dagen. Maar misschien overschat ik mijn tijd wel zwaar. Zoveel heb ik ook nog niet voorbereid (buiten inentingen, visum en andere rompslomp dan) maar wat moet ik dan ook voorbereiden? Hmm ja we zullen maar gewoon zien wat de laatste dagen brengen en dan ook maar wat er in Peru zal gebeuren. Allesins een geweldig tijd en om het met de woorden van mijn gastmama te zeggen: "Ya que el tiempo pasa rapido y sin que te des cuenta ya estas de regreso con los tuyos...solo que con nuevas experiencias, nuevos amigos, nuevos recuerdos, etc. Te esperamos con mucho cariño!" Bij deze en nog vele andere mooie woorden zie ik het dan ook volledig zitten om te vertrekken!
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 03:35 nm | Permalink | Reacties (0) | TrackBack
3 augustus 2005
De tijd vliegt...
Pas een maand op voorhand word ik zenuwachtig, zo had ik mij voorgenomen. Dus op 2 augustus gieren de zenuwen door mijn lijf. Na een prachtig jinkamp in Spanje en een week speelplein is juli voorbijgevlogen en daar is dan plots augustus, mijn laatste maand in België, in het idyllische Wetteren, bij mijn vrienden en familie. Hoe meer ik leuke dingen met hun doe, hoe meer ik besef hoe erg ik dit volgend jaar ga missen. De twijfel slaat wel eens toe, maar dat zal wel volkomen normaal zijn. Meestal schroeit de brandende nieuwsgierigheid mijn twijfels toch helemaal weg.
Al een klein deel van het mysterie is geopenbaard voor mij: ik ga naar Trujillo!!! Een zeer vriendelijke Enrique de Peruaan heeft mij via mail gecontacteerd en mij dit vreugdevolle nieuws gemeld. Ik moet zeggen dat ik het bijna niet beter had kunnen treffen: na wat opzoekwerk heb ik ontdekt dat Trujillo wel zeer gunstig gelegen is. Dicht bij zee, dicht bij de Andes, dicht bij archeologische pareltjes, lekker centraal gelegen,milde temperaturen (Kerstmis bij 25 graden, ha!), zeer grote stad (1,3 miljoen inwoners, meer als groot Brussel dus) dus geen kans tot verveling of vervreemding van de wereld, en nog veel meer goeie dingen!
De Peruaan made my day dus, maar ik zit nog steeds vol ongeduld te wachten op de officiële file van mijn gastgezin. Er was mij beloofd dat die zeker begin augustus zou aankomen. En nu ZIJN we begin augustus en spurt ik elke morgen recht uit mijn bed naar de brievenbus en vervloek dan steeds opnieuw de Post. Oké ja, niet dat zij er iets aan kunnen doen maar AFS zal ik nooit vervloeken.
Het blijft dan maar wachten op meer nieuws. Ondertussen bedenk ik welke voorbereidingen ik nog allemaal moet treffen en krijg ik even een paniekaanval. Wat moet je allemaal doen als je voor een jaar alles achterlaat? Ongelofelijk veel, valt mij te binnen, en ik zal de volgende weken/dagen nog voor veel dilemma's komen te staan, dat staat vast. Ik zou zo ongeveer mijn hele leven naar daar willen meenemen, maar aangezien mijn leven meer gewicht bevat dan 20+5 kilo zal ik serieus mogen elimineren. Zware beslissingen wachten mij, ik groet u.
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 01:39 nm | Permalink | Reacties (3)
24 juni 2005
En start
Net 2 uur geleden heb ik mijn officiële eindresultaat vernomen. Spannende momenten, met enkele stressende medeleerlingen, maar de uitslagen mochten er zijn. Herexamens zouden een kleine ramp betekent hebben voor mijn nakend avontuur maar die zorgen liggen nu allemaal achter mij: Peru ligt binnen handbereik!
Al ligt het hoofdstuk middelbare school achter mij, toch kies ik er vrijwillig voor om het nog een jaartje langer uit te rekken. Velen hebben mij dan ook al gek verklaard. Natuurlijk was ik de laatste maanden al lichtelijk schoolmoe.(redelijk logisch na die lange jaren en met het einde in zicht lijkt mij) Maar hoeveel ik ook gevloekt heb op die verkwiste uren, de nutteloze lessen en bergen huiswerk, toch was het een schone tijd. Ik heb zeer goede herinneringen aan mijn school in Wetteren, Gemeenschapsonderwijs betekent veel vrijheid en daarbij nog eens het feit dat het een zeer kleine school was maakte het zeer gezellig.
Daarom ben ik wel zeer benieuwd om naar school te gaan in een ander land, met een andere taal, mentaliteit en lessysteem. In mijn grootste angst stel ik mij een reusachtige kostschool voor, met een massa leerlingen die allemaal op elkaar lijken door het strenge uniform en met tirannen als leraars die niet op een tik meer of minder kijken. Het uniform zal er wel zijn, het school/volkslied wordt naar het schijnt nog elke ochtend in formatie gezongen, maar over mijn school zelf weet ik nog absoluut niets.
We zien dus wel. Net als ik alles wel zal zien, want voorlopig leef ik nog in complete onwetendheid over mijn bestemming. (Oké, mijn land is mij wel al bekend en dat is al veel) 2 september komt steeds maar dichterbij, de spanning groeit. Zeker nu de vakantie is aangebroken en de school achter mij ligt begin ik te beseffen dat ik nog van mijn dagen in België moet genieten. En dat zal ik zeker doen!
Het wordt een drukke vakantie, ik zal dus wel niet veel tijd hebben om over mijn vertrek te piekeren, maar toch sluipt de gedachte steeds maar mijn hoofd binnen, soms als een buitelende vlinder en soms als een hyperventilerende kangoeroe. Maar toch steeds aanwezig, en meestal zeer erg versterkt door de talrijke vragen. "En wat ga je volgend jaar doen" lijkt een verplichte standaardzin die aan laatstejaars moet gesteld worden in een gesprek. Wanneer ik dan antwoord dat ik een jaar in Peru zal verblijven komen daar zeer uiteenlopende reacties op. Openhangende monden en ongeloof komen het meest voor, onbegrip en gekverklaringen zijn ook al eens gebeurd, maar meestal vinden de mensen het fantastisch. Voor mij dan weliswaar, want al beweren ze nog zo jaloers te zijn, ze voegen er altijd aan toe dat ze dat nooit maar dan ook nooit zelf zouden doen. Daarom vind ik het prachtig dat AFS mij en al mijn collega-hopees zo goed heeft voorbereid. Alles blijft wel nog een grote verrassing, maar ik weet wat mij ongeveer te wachten kan staan en hoe ik sommige situaties moet aanpakken. Ik had nooit gedacht dat een taxi nemen zo ingewikkeld kon zijn!
Zondag is het finale afscheidsmoment voor ons comité aangebroken, er zal koortsachtig gekwetterd worden en iedereen zal elkaar aansteken met het steeds onblusbare enthousiasme. Want het blijft een speciale band, de stap die wij allemaal wagen, al is hij nog zo verschillend. Sommigen vertrekken al begin juli, maar we zullen allemaal elkaars avonturen nauwgezet volgen, daar ben ik van overtuigd. Helemaal alleen, maar toch samen gaan wij ons leven veranderen en nieuwe uitdagingen tegemoet. Ik ben benieuwd.
Geplaatst door Hanne Uyttendaele om 02:36 nm | Permalink | Reacties (10)
Elk jaar vertrekken duizenden jongeren naar het buitenland met de uitwisselingsprogramma's van AFS. Lees hier 
