Zoepa

17 januari 2006

Bijna halverwege

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik hier nog eens wat heb laten weten van mij en dus is het meer dan dringend tijd om dat nu te doen. Ik ben nu al bijna halvewege in mijn schitterende AFS-jaar. Dat wil niet zeggen dat de moeilijke momenten verdwenen zijn, maar dat wil wel zeggen de goede momenten nog veel beter zijn. Ik begin de Turkse taal ook al wat beter onder de knie te krijgen, en ik voel me ook al helemaal thuis in Istanboel. Ik kan overal naar toe waar ik wil. Ik kan een winkel binnenstappen en vinden wat ik zoek,... Istanboel is echt mijn tweede thuis geworden.

Momenteel is er hier vakantie. Op 6 januari is die begonnen en ze duurt nog tot 28 januari. Ik heb dus heel veel tijd om rond te hangen met mijn mede-AFS-ers hier. En als alles goed gaat, gaan we eind deze maand ook nog op een vakantietrip naar Kapadokia, het rotsachtige landschap in het oosten van Turkije. Dat beloofd dus.

Vorige week is Mauro, mijn beste vriend en een Argentijnse AFS-er, terug naar huis vertrokken. De mensen van het zuidelijk halfrond starten en eindigen hun AFS-jaar op een ander moment. Dat was dus even moeilijk. We zaten samen op school en ik geloof niet dat er, sinds onze eerste onmoeting op mijn eerste schooldag, veel dagen voorbijgegaan zijn zonder dat we samen iets deden. Vanaf nu zal ik er dus aan moeten wennen dat hij er niet meer is.

Naast Mauro zit er nog 1 andere uitwisselingsstudent in mijn school. Haar naam is Julia en zij komt uit Brazilie. Zij blijft hier wel volgens hetzelfde jaar als ik, maar zij kwam naar hier via een ander uitwisselingsprogramma. Jammergenoeg doet dat programma in kwestie haar werk niet zo goed als AFS. AFS doet namelijk voldoende onderzoek naar de familie waarin de student terecht komt, maar voor Julia was dat dus niet het geval. Haar vader bleek een gevaarlijke man te zijn die zijn vrouw regelmatig sloeg, er vele buitenechtelijke relaties op nahield, en Julia bekeek alsof ze ook één van die relaties was. Ze is dus weggelopen van thuis, en logeerde eerst bij mij en daarna nog bij enkele andere vrienden. Haar uitwisselingsprogramma heeft intussen beloofd dat ze binnenkort een nieuw gezin voor haar zullen beginnen zoeken...

Deze gebeurtenis heeft toch tenminste 1 positief gevolg: Nu weet ik weer dat ik AFS heel erg dankbaar mag zijn...

Ruben uit Istanboel.

Geplaatst door Ruben Billiet om 04:03 nm | Permalink | Reacties (0)

17 september 2005

Na 2 weken Turkije...

Merhaba!

Het is nu 11 uur 20 's morgens in het prachtige İstanbul. İk ben hier intussen sinds 2 weken. İk heb er zelf al een schoolweek opzitten. De school in Turkije is super en helemaal anders dan in Belgie. Als ik aankom op school 's morgens krijg ik direct 2 kussen en 3 knuffels van iedereen die ik ken. Overal wordt ik direct onder de arm genomen en meegenomen naar weet ik wie allemaal. De Turken zijn schitterende mensen. En enorm uitbundig. Echt prachtig. Zelf op mijn eerste schooldag werd ik overal warm onthaald.

En niet alleen de school is hier tof, İstanbul is op zich een prachtige stad. Het is een enorme stad onderverdeeld in een hele hoop districten. En het plezante is dat elk district zijn eigen centrum heeft. Wie İstanbul een beetje kent, kan hier de tijd van zijn leven hebben. (Waarom ben ik anders naar Turkije gekomen?)

Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat AFS de beste beslissing was die ik tot nu toe ooit gemaakt heb. DANK JE WEL, AFS!!!

En voor wie nog meer details wil horen over mijn Turkse avonturen het volgende adres: www.rubeninturkije.tk

Geplaatst door Ruben Billiet om 10:25 vm | Permalink | Reacties (0)

17 augustus 2005

Eindelijk een gastgezin

Hallo,

Mijn naam is Ruben Billiet uit Tielt, en over 2 en een halve week begint het grootste avontuur uit mijn leven. Dan vertrek ik voor een jaar naar Turkije. Het is inmiddels al hevig beginnen kriebelen. Vooral omdat ik tot voor deze ochtend nog geen idee had waar ik zou terecht komen. Gelukkig is daar eindelijk verandering in gekomen:

Ik ga naar Istanboel. Daar zal ik een jaar bij de familie Kandaz verblijven. Ze leven in Göztepe, een buitenwijk in Aziatisch Istanboel. Mijn moeder, Ayse Kandaz doet Public Relations, en ik heb ook een zus van 24, Yasemin Güngör.

Nu weet ik dus eindelijk precies waar ik heenga op 2 september. Maar dat betekent niet dat die datum me nu minder zenuwachtig maakt. Integendeel. Er zal niet veel meer geslapen worden de volgende twee weken. Hoewel ik weet dat het vertrek en het bijhorende afscheid erg zwaar zal zijn, verlang ik nu toch naar Zaventem. Het heeft nu al lang genoeg geduurd. En daarbij komt dan nog eens elke dag voorbereiden. Er zijn zo onnoemelijk veel dingen die geregeld moeten worden. Maar meegaan met AFS is de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb. En al loop ik een jaar constant met de tranen in mijn ogen, ik weet dat AFS het waardevolste geschenk is dat mijn ouders me mogelijk konden geven.

Geplaatst door Ruben Billiet om 04:09 nm | Permalink | Reacties (1)