Zoepa

30 mei 2006

www.sanneinthailand.tk

Dit is de allerlaatste keer dat ik hier een berichtje achterlaat. Ik ben namelijk al een week terug in Belgie, maar dat wil niet zeggen dat mijn avontuur achter de rug is. Maar eerst vertel ik julllie over mijn laatste dagen in Thailand.

En die dagen zijn rap voorbijgegaan, heel het ja ar is rap voorbij gegaan als je erop terug kijkt. En omdat het einde naderede ben ik ibegonnen met mijn koffer te pakken, en gelukkig dat ik daar op tijd aan begonnen was want dat ging mij nog veel problemen geven omdat we maar twintig kilo mochten meenemen. probeer maar eens een koffer van twintig kilo te maken als je een jaar weg geweest bent. Daarom heb ik nog een postpakket bijeen moeten rapen, spullen die de eerste drie maanden toch niet nodig zijn zijn erin gegaan. En nog na veel puzzelen van koffer naar koffer had ik twintig kilo teveel, dat ben ik pas in de luchthaven te weten gekomen bij het incheken, maar met heel veel geluk heb ik heel mijn bagage zonder betalen in Belgie gekregen.

Een van de laatste avonden in Thailand heb ik nog een afscheidsfeestje gekregen van mijn ouders, dat kwam helemaal onverwachts, ik wist zelfs niet wie er zou opdagen. het bleek later dus dat heel mijn leerkrachten en dus ook collega's van mijn vader en dan nog collega's van mijn moeder kwamen. Het was onverwachts heel gezellig en er was zoveel eten aanwezig, en in Thaise normen veel eten is in Belgische normen heel veel eten.

Ook heb ik de laatste foto's van rond en in het huis gemaakt en de allerlaatste avond zijn we met de familie naar een restaurant geweest waar we nog nooit eerder waren geweest, en geloof het of niet, mijn laatste avondmaal was niet Thais maar Japans. maar dit wil niet zeggen dat het niet overheerlijk was. Op het einde wou ik nog de rekening bemachtigen en betalen als teken van dank, maar mijn vader was mij voor en wilde niet dat ik betaalde. we hebben wel af gesproken dat ik trakteer als ze nog eens in Duitsland op bezoek gaan bij hun familie die redelijk dicht bij ons wonen.

Ik dacht dat die nooit zou aanbreken, mijn laatste zonsopgang in Thailand als AFSstudent. want terug komen doe ik zeker al is het pas over tien jaar. De dag was nu helemaal aangebroken om naar huis te gaan.

Eerst was er nog een "AFS return home camp" waar ik de eerste uren liever van had overgeslaan omdat het allemaal zo lang duurde. want laat in de avond zijn we met de Belgen en Noren heel snel na het afscheid met de andere AFSers in een busje geduwd op weg naar de luchthaven. op de luchthaven stond mijn Thaise familie al op mij te wachten om de laatste foto's te maken en de eerste keer knuffels te geven. dat is namelijk niet echt iets Thais, de knuffels bedoel ik dan. Op de luchthaven ging het niet echt vlotjes, ik had natuurlijk veel te veel bagage, maar zoals ik al zei is die er met veeeel geluk door gekomen.

dit is op de luchthaven van Helsinki waar we met de Thaise belgen verschillende uren hebben moeten wachten tot we de volgende vlucht hadden. en plots kwamen we er ook achter dat ik een vroegere vlucht had dan al de andere. waarom dit zo is en waarom mij dit niet vertelt is door afs weten we niet, ik was er niet tevreden mee ook omdat de vlucht die ik had nog half leeg was en de andere belgen daar ook mee meekonden. kort om, de vluchten waren niet goed geregeld en dat stelt mij een beetje teleur.

eenmaal dat dat vliegtuig geland was ging alles heel snel, het weerzien op de luchthaven waar mijn familie met spandoek stond en een zus vol tranen die mij rond mijn nek vloog. De rit naar huis was plots maar heel kort voor mij omdat ik nu door Thailand langer gewoon ben, ik was er wel verbaasd over dat de wegen zonder gaten en kuilen waren en het zo makkelijk reed.

thuis was ik al mijn bagage aan het uitpakken, souveniers aan het uitdelen en foto's aan het kijken. totdat er buiten muziek te horen was, nu stond de fanfare (waarbij ik al sinds mijn zesde trommel speel) voor onze voordeur om mij te verwelkomen. Ik kreeg meteen een trommel omgehangen om een rondje door het dorp te maken samen met de fanfare en dat was mijn perfecte thuiskomst.

Ik ben nu dus helemaal terug in belgie aan het "genieten" van het terug koud te hebben. ik sta hier soms te rillen maar wat ik hoor  ben ik niet de enige. het weer is dan ook niet mee. Ik krijg hier van iedereen dezelfde vragen naar mijn hoofd geslingerd. "al terug gewend?" "kon je niet wat goed weer van daar meebrengen?" "hoe is het?" En altijd heb ik dezelfde antwoorden klaar, Ja, mijn koffer zat vol en goed hé maar het is hier koud.

Geplaatst door thailandmadam om 01:32 nm | Permalink | Reacties (6)

11 april 2006

www.sanneinthailand.tk

het is echt een eeuwigheid geleden dat ik hier geschreven heb. maar ik moet zeggen de tijd vliegt hier verbazend genoeg heel rap voorbij. ik zit namelijk al 9 maanden in Thailand en heb nog 40dagen te gaan voordat ik weer in het regnlandje zit. ik kijk er eerlijk gezegd naar uit om terug naar huis te gaan, maar ook is het spijtig om dit alles voorgoed achter te laten. ik zal misschien oit wel terugkomen, maar dat zal niet hetzelfde zijn. het is een gevoel dat alleen een afser kent.

er is weer heel veel gebeurt in die tijd dat ik niet geschreven heb, zo heb ik bijvoorbeeld geen internet meer bij mijn thuis, de telefoonlijn ligt al een maand of drie plat, er is geen kiestoon meer uit te krijgen. ook is het vakantie en ga ik niet meer naar school tegenover een heleboel thaise studenten die wel nog naar school gaan tijdens de vakantie. en dat alles heeft tot het gevolg dat ik in een internetshop zit te betalen voor internet. nu schandalig duur is het helemaal niet, maar een twintig bath per uur.

voor de rest heb ik in januari afscheid moeten nemen van mijn argentijnse zielsverwant paula. zij was van de eerste wave afsers in thailand en haar tijd was gekomen om naar huis te gaan. het heeft mij een beetje alleen achtergelaten, voor het eerst besefte ik dat ik er hier helemaal alleen voor stond, ik had niet echt iemand meer om mee weg te gaan. maar vlak daarna was er weer een afs kamp waardoor ik weer al die andere thaise afsers heb kunnen zien maar vooral plezier mee heb kunnen maken. man man wat wij allemaal hadden uitgespookt.  ook ben ik nog eens naar een english camp geweest, alleen was deze twee weken lang in BANGKOK de stad waar je je longen kunt vernietigen. jakkes zoveel luchtvervuiling, en het wordt er met dat warme weer niet beter op. ben ik even blij dat ik daar geen jaar heb moeten wonen zoals er wel andere zijn. na die twee weken was ik zo blij om terug te gaan naar mijn eigen bedje, waar je snachts de krekels honden tsjintoks, toekees kunt horen.

voor de rest is er niets echt spannends gebeurt, maar dat hoort helemaal bij het thaise pakket en de sabaai sabaai (kalmpjes aan) cultuur. en die heb ik hier helmaal onder de knie hoewel ik  niet kan wachten om van mijn luie kont af te komen en terug naar belgie te vertrekken om mijn handen uit de mouwen te steken.

Geplaatst door thailandmadam om 06:35 vm | Permalink | Reacties (0)

9 januari 2006

www.sanneinthailand.tk

het is weer eventjes geleden dat ik hier een bericht heb achter gelaten, en er is weer veel gebeurt in die tijd. een english camp, een pensioensfeest van een directeur, een housewarmingparty, de koning zijn verjaardag, kerstmis nieuwjaar en mijn verjaardag. en dit hebben we natuurlijk allemaal op z'n thais gevierd. maar één ding was er altijd aanwezig, eten.

ondertussen is drie vierden van mijn familie naar Duitsland vertrokken om hun familie daar te bezoeken, ik zit hier nu nog steeds alleen met mijn vader en vraag me echt wel af hoe het mijn thaise familieleden het daar in de sneeuw afgaat. ze zitten zo dicht bij mijn thuis, dat is natuurlijk heel raar om te weten, ze moeten maar een uurtje of zo rijden en ze staan bij mijn belgische voordeur. er zijn veel mensen die mij vragen waarom ik niet me ben, wel heel simpel, ze hebben mij niet gevraagd, en ook al hadden ze mij gevraagd ik zou niet willen, het zou teveel als foetelen aanvoelen, ik wil hier namelijk de volle 11maanden blijven.

uitleg bij de foto's: de eerste foto is vanuit de auto gemaakt op de verjaardag van de koning, in bangkok was er een straat helemaal vol met lichtjes, het moesten er miljarden zijn geweest!  het was een ongelooflijk zicht. 

de tweede foto is van een reuzengroot boedha beeld dat we zijn tegengekomen op een uitstapje met onze familie,

dezelfde dag zijn we ook naar een plaats geweest waar ze zooo veel zonnebloemen hadden, schitterend om te zien. hier is dan ook een mooie familiefoto.

de volgende foto is er een van feloranje gekleede monniken in een felblauw cafeetje, het waren de kleuren die mij vooral deze foto deden nemen, monniken zie je hier namelijk genoeg in Thailand.

de volgende is van mij op een english camp terwijl we een smerig spelletje aan het spelen waren. thaise mensen gebruiken namelijk heel veel babypoeder om op hun gezicht te smeren, ze zijn dan witter maar het heeft ook iets met zweten te maken. en dit was een spelletje waar we dat natuulijk in het belachelijke trekken.

dan hebben we een foto van het internationaal kertfeestje waar ik was. het was heel plezant, we hebben cadeautjes uitgewisseld en karaoke gezongen.

dan hebben we een nieuwjaarsfoto, dit is het nichtje van mijn leerkracht engels/vriendin. ik heb met haar familie nieuwjaar gevierd, dit was buiten één vuurpijl en een kampvuurtje al het vuurwerk dat we hadden.

dan hebben we een bijna zonsondergang vanaf de grootste dam van Thailand op nieuwjaarsdag.

en als laatste foto hebben we een paar echte olifanten, ik had er een eten van mogen geven, maar het was toch juist diegene die een snotneus had. jakkie. :-)

groetjes uit Thailand Sanne alias Boa

Geplaatst door thailandmadam om 10:49 vm | Permalink | Reacties (0)

28 november 2005

www.sanneinthailand.tk

op er is alweer veel gebeurt hier in Thailand, er is zelfs al een feestdag voorbij, loy krathong. heel leuk om mee te maken. het komt er eigenlijk op neer dat je bootjes van bananenbladeren met drie wierook stokjes en een kaarsje op het water zet en weg laat drijven. of je kan ook een hete lucht ballon in de lucht sturen. maar ik heb mijn krathong (bananenbladerbootje) op het water laten drijven, ik had die eerder die dag nog gemaakt ook heel plezant om te doen. je moet je nu eens iets voorstellen, je staat op een brug in het donker er is alleen een volle man die licht geeft en dan kijk je naar het water en ziet honderden lichtjes op het water drijven, maar als je beter kijkt zie je dat het alemaal krathongs zijn die mooi versierd zijn met bloemen. schitterend gewoon.

maar ik heb nog meer gedaan in die tijd dat ik niets van mij heb laten horen, ik ben nog naar The grand palace geweest in bangkok samen met Paula een meisje uit Argentinie en Ana-Lucia een meisje uit costa rica, wat was dat een dag, mijn voeten branden toen de dag gedaan was van al dat wandelen. maar het was de moeite waard we hebben van de thaise architectuur kunnen genieten, wat inhoudt, heel veel goudglitter en felle kleuren in een vorm dat sterk aan het chinees aanleunt.

Geplaatst door thailandmadam om 04:30 vm | Permalink | Reacties (0)

14 november 2005

www.sanneinthailand.tk

ik heb hier met veel geluk een bruiloft kunnen meemaken. en ik kan jullie zeggen dat het er hier heel anders aan toe gaat.

toen ik in de auto zat bleek dat ik, mijn Thaise vader en bank alleen zouden gaan. het zou zich in Bangkok afspelen. En na een tijdje rijden waren we aan onze bestemming aangekomen, van het uitzicht onderweg had ik niet veel gezien, ik lag namelijk met mijn ogen dicht te proberen slapen, maar dat ging nogal moeilijk omdat de weg heel hobbelig en bochtig was. eindelijk aangekomen op onze bestemming bleek er niet veel volk te zijn. (vond ik ook niet moeilijk zo vroeg in de ochtend) maar er stonden wel tenten en tafels en stoelen waar we plaats op namen, maar er was nog steeds niet echt iemand te bekennen die we zouden moeten aanspreken. Wachten dus maar, altijd het beste wat je kan doen in Thailand. En even later kwam er een tafel te staan met eten dus laten we maar even op z’n Thai beginnen eten zonder dat er nog iemand te zien is, en terwijl wij daar aan een tafel zitten te eten komt er twee grote bussen en een paar auto’s aan met lelijke roze strikjes aan hun wagen. De gasten. Ook mijn Thaise grootvader was er bij, ah het koppel waarvoor we hier zijn heeft dus iets te maken met de familie aan mijn vaders kant. Goed om te weten. En toen begon het circus pas! Buiten mijn zicht speelde er een band een kruising van blaasmuziek met Thaise muziek. Even later zag je een bende dansende mensen achter de auto’s vandaan komen die mijn zicht belemmerd hadden. En naarmate ze dichterbij kwamen zag je dat er ook mensen tussen liepen die geschenken vast hadden, pomelo’s, een dood varken, en het allerbelangrijkste, de bruidsschat. Hier in Thailand moet de man namelijk betalen om met een vrouw te kunnen trouwen, die prijs wordt tussen de man en de ouders van de vrouw afgesproken.  Er was plots een luid geknetter, vuurwerk en toen hield de dansende meute mensen halt aan het huis, en de geschenken werden het huis binnen gebracht. Even later begon het hele schouwspel opnieuw, alleen van de andere kant, en er waren geen geschenken meer, alleen de bruidegom kwam nu aangewandeld onder een rood Thaise parasolletje. Hij was helemaal in de traditionele (wit-gele) Thaise kledij. En liep naar het huis, maar daar werd hij door twee vrouwen tegengehouden die een koord vasthadden, de bruidegom moest iets geven en het koord werd opgeheven, dat deed hij bij de deur nog eens en ik ben er zeker van dat hij dit meerdere keren heeft moeten doen. voor de rest heb ik niets meer van dit tafereel gezien omdat het zich allemaal binnen afspeelden. Wij zaten ondertussen nog steeds buiten onder dat tentzeil op die stoelen met een bord desserten voor ons, dat hield Bank en mij wel even zoet. De uren (zo leek het wel) verstreken, totdat we plots binnen in het huis zaten, het eerste kamertje eigenlijk, daar hadden ze airconditioning. En toen kwam de bruidegom juist naar beneden, hij had drie witten stippen op zijn voorhoofd en een soort van bloemenkrans rond zijn nek. Hij moest plaatsnemen achter wat leek een bidstoeltje waar je niet op je knieën moest zitten, toen kwam de bruid ook, die tot mijn verbazing nog druk aan het praten was in haar gsm. Ook zei had drie stippen op haar voorhoofd en een bloemenkrans rond haar nek en nam ook plaats achter dat bidstoeltje. Het volgende moment werd er een wit touw met aan beide uiteinde een lus op hun hoofd gelegd zodat ze met elkaar verbonden waren. Er werd een rij van mensen gevormd die één voor één een deel water over hun handen lieten drijven die in de wai waren gevouwen. En toen was het tijd voor ons om te vertrekken. Terug thuis bleek dat we vandaag nog terug gingen en dat mijn moeder en zus deze keer ook meegingen. Het was deze keer het avondfeest dat in een zaal met airconditioning werd gehouden. (Heel belangrijk feit.) het was wel een leuke avond, maar helemaal niet te vergelijken met al de Belgische huwelijksfeesten waar ik tot nu toe ben geweest. Er stonden alleen maar tafels met stoelen in de ruimte, en natuurlijk was het thema van de avond thais eten. Het meeste wat er op tafel werd gezet was vis, maar het was ook weer niet echt eten, ze aten de gerechten (die niet allemaal tegelijk maar met tussenpozen op de tafels werden gezet) alsof het een schotel chips of borrelnootjes waren. Thaise mentaliteit. Er was ook entertainment. Eerst werd er een projectie getoond waar het koppel de hoofdrol in speelden, en naar wat ik er van begrepen heb is het hoe ze elkaar hebben ontmoet en van die dingen. Was wel leuk als ik het kon begrijpen. Ook was er een moment een komiek aan het babbelen die blijkbaar ook België heeft vernoemd, maar ik had drukker met mijn thais nichtje te amuseren dan naar een komiek te luisteren waar ik maar een procent van verstaan had. En helemaal op het einde was er een hoop gezang van twee Thaise meisjes,waarvan je zou zeggen als je hen zou zien dat ze geen broek aan hadden, natuurlijk hadden ze die wel aan, maar meer dan een vierkante decimeter stof zal het niet geweest zijn. maar nu over de bruid haar kleed, ik moet zeggen, zo een lelijk kleed heb ik nog nooit gezien, (of misschien wel.) het was helemaal niet thais, maar meer de westerse kant op met, maar eerder van dertig jaar geleden met van die golvende boordjes aan. maar ja, over smaak moet je hier niet babbelen, ik was al blij dat het geen roos kleed was. en er was nog iets westers aan het feest, een Amerikaanse invloed, het snijden van de vijfverdiepingen hoge witte taart met roze versieringen, dus daar ging het pasgetrouwde paar met een mes met een mooi wit strikje aan, ze hebben het uiteindelijk moeten opgeven want het stukje dat ze gesneden hadden wou niet op hun bord belanden. Maar toen het eindelijk gelukt was stond dat bord voor de neus van hun moeders. Even later kwam het bruidspaar de zaal rond om aan iedere tafel stil te staan en een foto te laten maken, maar ze gingen pas verder als iedereen aan die tafel ook een geschenk had, een leuke houten waaier van Chinese afkomst zoals mijn broer naderhand zei. En toen was het plots afgelopen het kon niet later dan negen uur zijn geweest. Maar de gasten verlieten de zaal naar mijn grote verbazing.

Geplaatst door thailandmadam om 10:02 vm | Permalink | Reacties (3)

21 oktober 2005

www.sanneinthailand.tk

Zonsopgang

Het is nog lekker fris buiten. In de verte zie je de rode gloed, het rood gaat van geel naar blauw, de wolken hebben een rode tot roze schijn. Je ruikt de dauw die op het doffe groene gras ligt. De krekels maken een hels kabaal. Het is nog vroeg, maar Thailand is al wakker, ik zit buiten voor het huis met mijn pyjama aan mijn haren in de war en een warme tas koffie. Af en toe komt er een man op de fiets voorbij, een motor voorbij gehaast en hoor je de overburen al babbelen. De natuur ontwaakt, vogels beginnen te fluiten en te fladderen. De zon komt boven de horizon als een rode munt. Je ziet ze stijgen, de roze gloed van de wolken gaat over naar een vaalgele kleur. Er komt een auto langs die voedingsmiddelen verkoopt en je grootmoeder gaat er naar toe om dingen te kopen voor het ontbijt. Er gaat een vogel op de tweemeter hoge stok zitten, de stok beweegt, maar de vogel blijft rustig zitten alsof hij ook het besef heeft van deze zonsopgang. De zon is nu geen rode bol meer, maar een lichtvlek in de helderblauwe lucht, achter je zie je jou morgenschaduw op de witte muur van het huis. Steeds vaker komt er een brommer of fietser langs die eerder naar jou kijkt dan naar de weg. De buren lopen nu al rustig voor hun huis om de was op te hangen en wenken vriendelijk. Een groep vogels doorklieven de blauwe lucht met nu helder witte wolken die lijken geschilderd te zijn op de lucht. Het gras krijgt een lente groene kleur en het dauw verdwijnt. Je ziet de zwarte kip met lange poten achter het witte minikipje lopen die het op een lopen zet en een veilige plaats zoekt. De witte hond komt terug van zijn wandeling, gaat rustig langs zijn baasje liggen, mijn Thaise grootvader die ook al wakker is en nu ook aan het genieten is van dit morgenmoment. Steeds meer soorten vogels laten horen dat ze wakker zijn, ook de kikkers laten horen dat ze bestaan en de krekels zingen nog steeds hun lied. Je voelt de warmte van de zon op je gezicht die nu al zo een tien centimeter boven de horizon zweeft. De drukte op de straat is nu tot zijn normale peil gekomen, er is al een man die je niet kent komen roepen aan de deur om te vragen als er iemand thuis is, je voelt dat je begint te zweten van de warmte en beseft dat er weer een nieuwe dag op je wacht.

Geplaatst door thailandmadam om 02:33 vm | Permalink | Reacties (3)

14 oktober 2005

www.sanneinthailand.tk

  ik ben al honderd dagen in Thailand, en ik heb zo een zin in pannekoeken. daarom heb ik mij voorgenomen om morgen op mijn fiets te stappen en meel en melk te gaan kopen, de ingredienten die hier in het huis niet te vinden zijn. dan zal ik langs de kleine huisjes fietsen en de mensen horen roepen "hello Boa" iedereen kent mij hier, iedereen kent mijn naam maar ik ken niemand. vandaag was ik een nieuwe gsm kaart kopen, en ik dacht daarna even naar Jimmy, mijn leerkracht engels, maar ook een vriendin van mij te gaan. maar blijkbaar wist ze al voor dat ik bij haar thuis was dat ik ging komen omdat de vrouw in de winkel had gebeld naar haar. stel je voor dat ze dat in belgie zouden doen.

een paar dagen geleden was er een eerste AFS kamp, wat was het raar om nog eens nederlands of vloeiend engles te babbelen. je moet op het begin echt op je woorden nadenken. het kamp zelf was niet zo geweldig, maar de AFSers hebben de sfeer gemaakt. toen iedereen naar mooie exotische vissen waren aan het kijken stond ik met een groepje te babbelen en grappen te maken. toen het nacht was en iedereen normaal gezien in bed moest liggen lagen wij met een paar mensen in de zee te dobberen onder een enorm mooie sterrenhemel. we leken in de hemel te zijn.

maar het plezier was maar voor korte duur, vier dagen om precies te zijn, het leek pas begonnen te zijn en we zaten weer op de bus naar huis. maar we hadden wel allemaal het gevoel niet meer alleen te zijn.

nu een beetje uitleg bij de foto's, de eerste is een foto van het dak van een thaise bus, eerder een spiegel, het is trouwens zo een bus waar elk moment een spotje van coca cola kan worden opgenomen. de tweede foto is van een boedhabeeld dat we onderweg zijn tegengekomen, ik weet niet hoe groot het is, maar het moet zeker twintig meter zijn. de derde foto is een foto van de thaise live muziek die we op ons thais feestje gekregen hebben.

Geplaatst door thailandmadam om 10:57 vm | Permalink | Reacties (0)

1 september 2005

www.sanneinthailand.tk

het is vandaag de eerste schooldag,... een liedje dat elk jaar door de luidsprekers van de belgische radio galmt. alleen hoor ik het deze keer niet. ik werd gewekt door mijn gsm die een big ben geluidje op heeft staan, ohneeee nu al? het maakt niet uit in welk land je zit maar vroeg opstaan is niet mijn ding.

het lijkt alsof de tijd plots langzamer gaat, het nieuwe is er nu een beetje van af en ik kan beginnen met mijn draai nog beter te vinden. op school weet ik nu eindelijk wat te doen. alles wat ik wil, als ik les wil volgen doe ik dat, als ik niets wil doen doe ik dat. dit is misschien niet wat de afs gedachte is, maar aan gebrek aan informatie kan ik niet anders. het merdendeel van de tijd zit ik toch bij mijn zo gekke klasgenoten in een les waar ik niets van versta, dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik mij niet kan amuseren. vorige les fysica moesten de leerlingen iets doen met water en spuitjes, niet iedereen is terug droog het klaslokaal binnengekomenm vooral ik niet. en als er niets te doen is slaat mijn fantasie op hol en droom ik helemaal weg naar plaatsen waarvan ik niet wist dat ik ze kon verzinnen.

voor mij is het nieuwe er een beetje af, maar de leerlingen op school hebben nog steeds de gewoonte om mij als een superster te behandelen. ik denk dat dat altid zo gaat blijven. mijn klasgenoten vliegen mij rond de nek als ik 's morgens binnenkom, en omdat ze niet goed weten wat en hoe iets te zeggen zijn ze mij de hele dag in mijn zij aan het porren omdat ze toch willen laten blijken dat ze er zijn.

Geplaatst door thailandmadam om 06:38 vm | Permalink | Reacties (3) | TrackBack

26 augustus 2005

www.sanneinthailand.tk

mijn oma probeert nog een laatste bik van mij op te vangen, mijn nichtje staat wild met haar armen te zwaaien, ik zwaai terug en draai me dan om. Ik ben op weg naar  het vliegtuig dat mij naar thailand zal brengen. ik besef niet goed wat ik achterlaat en maak mezel wijs dat het niet voor zo een lange tijd is.

nu vijftig dagen later begint het tot mij door te dringen. ik zit voor een jaar hier in thailand en ga de mensen die ik al jaren ken voor zo een lange tijd niet zien. maar ik had gelijk, het is niet voor zo een lange tijd, het moment dat ik mijn hand in de lucht stak om naar mijn nichtje te zwaaien lijkt wel gisteren te zijn hoewel dat vijftig dagen geleden is.

er is al zoveel gebeurt, ik heb al veel gezien. ben al vaak met open mond blijven stil staan. bijvoorbeeld de avond dat ik met mijn familie ging eten en ik de zoveelste lepel rijst in mijn mond wou steken en mijn zusje opeens iets thais riep, er stond een babyolifant langs mijn tafel!

of toen ik met mijn thaise klasgenoten in de bus zat, zo een bus waar elk moment en spotje van coca cola waarheid kan worden. de muziek stond op, de ventilators stonden aan, de deur stond open, iedereen zijn haren waaiden alle kanten uit en er stonden een paar meiden inhun schooluniform op het gangpad te zingen en te dansen.

dat zijn kleine momenten die in je geheugen gebrand staan en je jaar in het buitenland speciaal maken. maar wat een afsjaar helemaal een afsjaar maakt is dat je het gevoel krijgt hier mensen te hebben die je al jaren kent. mijn gastfamilie is een rutige stille maar gezellige familie, ik heb een jongere zus en een jongere broer,ik ben voor het eerst in mijn leven de oudste telg van het gezin. :-)

mijn school is een kleine school met maar vierhonderd leerlingen, en al die vierhonderd leerlingen kennen mijn naam, maar ik ken er maar een stuk of zeven. ik heb mijzelf de gewoonte aangemeten om ;ijn vrienden een nickname te geven omdat al die thaise namen een beetje te veel is om te onthouden.

ik kan hier niet 1 keer door de school lopen zonder dat er iemand mijn thaise naam roept . die Thaise naam is trouwens Boa, het betekent lotus en is door mijn thaise ouders aan mij gegeven. ook op straat krijg ik vaak nieuwsgierige blikken naar mij gericht, je krijgt hier vaak een voorkeursbehandelingm alleen omdat mijn huid een wat lichere kleur heeft. de ventilator achtervolgt mij hier bijvoorbeeld, altijd als ik maar even stilzit of sta zort er zo een ding op mij gericht, op de hete momenten hb ik daar helemaal niets op tegen, maar als ik het koud heb is dat natuurlijk minder, jaja je kan het ook koud hebben in thailand ik stond er zelf van verbaast.

ik heb nog veel voor de boeg, er is nog veel te doen, en nog meer te zien. dus ik ben er vandoor om de volgende keer meer te kunnen vertellen.

Geplaatst door thailandmadam om 06:46 vm | Permalink | Reacties (0) | TrackBack