Zoepa

24 augustus 2005

nog even

hoi,

ik ben sara en op 2 septemer vertrek ik net als ruben die hier ook blogt en nog 3 anderen naar turkije. al een heel tijdje geleden kreeg ik telefoon van AFS ze hadden een naam, een stad en een telefoonnummer voor mij. familie Bal in Izmir zou mijn gastgezin worden (dat Bal honing betekent in het turks wil ik jullie niet onthouden) Ik heb heel het web afgesurfd en elk stukje tekst over Izmir dat niet in het turks of het chinees geschreven was heb ik gelezen. alle kaartjes nog eens goed bestudeerd. en er de betreffende hoofdstukken in de reisgidsen van de plaatselijke bibliotheek nog eens op nageslaan. Izmir is een grote stad die aan toeristen niet erg veel te bieden heeft (op 1 dag heb je het wel gezien vermelden heel wat reisgidsen) maar om te wonen lijkt het mij fantastisch.

2 weken later, opnieuw telefoon van AFS. De familie Bal heeft om persoonlijke redenen afgehaakt en er is een nieuwe familie voor mij. 5 minuten later zit alle info in mijn mailbox. mama papa en 2 kinderen: Göknil, mijn toekomstige zus is 16, en Toros, mijn broer is 9. Ik schrijf hen onmiddelijk een brief die aangezien ik niet weet wat ik er in hemelsnaam in moet zetten inhoudelijk nogal zwak is. Terwijl ik het geheel opfleur met enkele woorden Turks besef ik dat mijn turkse woordenschat nog erg gering is. Ik hoop maar dat ze begrijpen dat ik mijn best doe en dat deze brief niet al te slecht overkomt. Dan haal ik diep adem en laat de brief met een plof in de rode brievenbus vallen. Volgende lichting 17.00 uur.

Weer 2 weken later krijg ik het dossier met 3 foto's toegestuurd.Ze wonen in Gaziemir, op 13 km van Izmir downtown. mijn zus speelt volleybal en mijn broer speelt basket en handbal. Mijn mama kookt graag en ze maken graag uitstappen met het hele gezin. Ze zien er vriendelijk uit... wat wil je nog meer. Opnieuw schrijf ik hen een brief, aan ieder gezinslid apart deze keer, en inhoudelijk al iets gevulder dan de vorige.

Intussen begint de tijd voor mijn vertrek al erg te korten. Ik doe er 2 dagen over om de geschikte reistas te vinden. zo groot mogelijk, zo licht mogelijk(er mag maar 20 kg mee) en ook niet te duur. Ik ga een laatste keer naar de Lokerse feesten, met een paar vrienden naar Brussel, pleinconcerten in Sint-Niklaas... En onder tussen gaan de voorbereidingen voor mijn afscheidsfeest van nu zaterdag in sneltreinvaart verder...

groetjes en tot een volgende keer

sara

Geplaatst door saar om 09:06 nm | Permalink | Reacties (1) | TrackBack