Massa’s peperdure wagens en nogal wat beau monde vanavond in
de kleine straatjes van Asbeek, want het was de première van Commedia
Dell Tilley, het nieuwste kunstzinnige totaalgebeuren dat een glimp biedt in de
wondere wereld van Kaat Tilley. Beeldende kunst, theater, muziek en mode spelen samen een spel, vertellen samen een verhaal in haar eigen mooie domein, een Middeleeuwse watermolen. Voor wie vorig jaar een kijkje
nam: verwacht U dit keer aan iets totaal anders, (nog) avontuurlijker en vooral
grappiger. Het is meer lachen, meer genieten. Kaat is echt op haar opperbest. We laten
U alvast meegenieten met de eerste foto’s.
Zaterdag en zondag, telkens tussen
14 en 19 uur, mag het grote publiek een kijkje nemen op deze wel heel speciale
gebeurtenis met een voor Asse toch wel bijzondere uitstraling. Het adres is
Asbeekstraat 12, maar verwacht vooral niet dat U voor de poort van haar domein kunt parkeren.
We lieten Kaat vandaag al aan het woord in Het
Nieuwsblad en ook de cultuursectie van De
Standaard liet vandaag een licht op haar nieuwste werk schijnen.
De komende maanden wacht onze Kaat alweer een bijzonder project, waar ze al verlangend naar uitkijkt. Ze gaat namelijk de volledige
cast – 70, 80 artiesten – kleden van La Traviata, de opera die op 12 maart 2009 in
de Opera
van Luik in première gaat.
‘Voor mij is dat een heel nieuwe wereld, maar
tegelijk een enorm boeiende uitdaging’, zegt ze daarover. ‘Ik moet bij de
ontwerpen nu ook rekening houden met zang en bewegingen. In sommige scènes
staan soms vijftig, zestig mensen samen op het podium. Dat moet een harmonieus geheel
blijven vormen, met mooie kleurengroepen. Tegelijk denken in scènes en pakken, in
composities, dat is voor mij een totaal nieuwe dimensie, maar dat maakt het juist zo enorm boeiend. Elk kledingstuk moet
zijn plaats hebben en blijven houden in een soort levend schilderij.’
De eerste schetsen voor La Traviata heeft ze al klaar en werden al doorgenomen
met Stefano Mazzonis, artistiek leider van de productie. Kaat Tilley: ‘Sommige jurken die dit weekend in
de schuur hangen hebben al wat van de sfeer die ik nastreef. Het speelt zich af in het heden. Ik hou dus geen
rekening met de tijdsgeest waarin La Traviata zich afspeelt – de romantiek
van eind 1800 – maar er zullen wel verwijzingen zijn. Knipoogjes, zeg maar.’