Bieke Vandenabeele

Sauna

Bieke Vandenabeele | 29 juli 2012 om 00:02

Morgen om 10u (GMT) start Tom zijn wedstrijd. D.w.z. dat we nu volop bezig zijn om de laatste kilootjes weg te werken. Dit doen we passief door in de sauna te zitten. Twee uur voor zijn wedstrijd wordt hij gewogen en hij moet dus om 8u morgenochtend maximaal 56,0kg wegen. Weegt hij meer, dan mag hij niet starten…

Daarna heeft hij nog een uurtje om iets te eten en te drinken en daarna start de opwarming voor zijn wedstrijd. Zijn maaltijd bestaat dan uit rijstpap (+ een “Motilium”) aangezien dit een goede samenstelling heeft en niet te zwaar op de maag ligt. Daarnaast drinkt hij nog 4 liter dorstlessers met daaraan extra zout toegevoegd. Nu neemt Tom sauna’s tot hij 56,0 kg weegt. Daarna kan hij nog een heel klein beetje eten en drinken tot hij 56,8kg weegt. Dit is het gewicht waaraan hij gaat slapen en normaal gezien zou hij dan morgenochtend om 6u ‘s ochtends 56,4 kg moeten

559090_10151129057382673_1116569567_n

Bieke Vandenabeele

Uitdrogen door veel te drinken

Bieke Vandenabeele | 23 juli 2012 om 23:13

De laatste week van Tom's dieet is aangebroken. Dit is heel zwaar aangezien hij bijna niks meer mag eten, maar aan de andere kant is het ook de laatste week dat hij moet afzien en met het vooruitzicht dat hij zondagnamiddag opnieuw mag eten, heeft hij iets om zich aan op te trekken.Het einde is dus in zicht, laat de OS maar komen!

Vanaf vandaag moet hij heel veel water drinken waardoor het lichaam reageert met het elimineren van de lichaamszouten. Daarnaast heeft hij de laatste weken ook veel koolhydraten uit zijn voeding geschrapt (aangezien die iets minder belangrijk zijn in een explosieve sport als gewichtheffen), waardoor het lichaamsvocht ook minder vast gehouden wordt. Als gevolg van dit extreem drinken in combinatie met het eten van weinig koolhydraten moet Tom constant plassen. Elke nacht moet hij hiervoor minstens 3 keer opstaan… 

Enkele dagen voor zijn wijdstrijd stopt hij met dit veelvuldig drinken. Meer zelfs, dan drinkt hij bijna niks meer en gaat hij de sauna in. Aangezien de lichaamszouten ondertussen weg zijn zal hij op die manier sneller vocht verliezen in de sauna...

TomGB


Bieke Vandenabeele

Wie sterk is moet slim zijn...

Bieke Vandenabeele | 19 februari 2012 om 21:04

Ondertussen zijn we al twee jaar verder, en sta ik opnieuw met mijn neus voor de Olympische Spelen. Deze keer niet de Winterspelen, maar de Zomerspelen in Londen. Deze keer niet in de bobsleesport, maar in het gewichtheffen. Deze keer niet als atleet, maar als één van de coaches van mijn vriend Tom Goegebuer.

Dit lijkt een hele ommekeer, maar dat valt eigenlijk best nog mee. Vijf jaar geleden wou men bewijzen met het bobsleeproject dat talenten, vaardigheden en kennis uit de ene sport (gedeeltelijk) kunnen overgedragen worden naar een andere sport. Zo heeft toptrainer Rudi Diels met al zijn kennis uit de atletiek, zes atleten uit verschillen sporten omgevormd tot “sprintkanonnen” en volwaardige bobslee-atleten.

Zo heeft mijn vriend Tom met zijn kennis van het gewichtheffen tijdens mijn bobslee-periode veel bijgedragen tot het verbeteren van mijn explosiviteit en kracht, wat een uiterst belangrijk onderdeel is van de bobsleetraining.

Toen ik een punt zette achter mijn bobslee carrière heb ik me “gestort” op het gewichtheffen. Al vlug had ik door dat gewichtheffen veel te technisch is om op latere leeftijd nog op topniveau te beoefenen, dus dat kon ik vergeten. Maar ik bleek wel een “goed oog” te hebben om fouten te detecteren, en als sportleraar en zwemcoach kon ik met mijn reeds opgedane kennis uit de trainingsleer uit andere sporten al snel van dienst zijn op trainingen en wedstrijden van de atleten op de gewichthefclub. Ondertussen heb ik de laatste twee jaar met Tom en zijn papa (die al jaren zijn coach is) heel wat internationale topwedstrijden afgeschuimd. Een betere leerschool is er natuurlijk niet te vinden, en na het zien, bespreken en analyseren van duizenden “lifts”, heb ik extreem veel bijgeleerd. Als officieel coach op Europese en Wereldkampioenschappen heb ik aan de zijde van Tom’s papa ondertussen ook de wedstrijdcoaching in het gewichtheffen - een aparte stiel op zichzelf- leren kennen.

Omdat ik ervan overtuigd ben dat gewichtheffen een belangrijk onderdeel is van de krachttraining bij tal van sporten, help ik ondertussen ook trainers en topsporters uit andere sporten om de kracht en explosiviteit te verbeteren. Want dit zijn twee heel belangrijke componenten in veel sporten, maar jammer genoeg hinken we in België (in de meeste sporten) achterop als het over krachttraining gaat. Nog te veel denkt men dat training met zware gewichten nutteloos of zelfs gevaarlijk is, terwijl een goed getraind en sterk lichaam net beter bestand zal zijn tegen de extreme bewegingen die de meeste topsporters eindeloos moeten herhalen.

Wie niet sterk is, moet slim zijn zeggen ze, maar nog beter is om zowel sterk als slim te zijn… ☺

75660_1623768506729_1011982104_31727195_982032_n


Bieke Vandenabeele

EK gewichtheffen Minsk

Bieke Vandenabeele | 06 april 2010 om 11:16

Nog nooit heb ik iemand zichzelf zo zien uitmergelen om te mogen deelnemen aan een wedstrijd. 12 weken lang heeft Tom moeten diëten om te kunnen heffen in de klasse tot 56kg. De laatste dagen mocht hij zo goed als niks meer eten en drinken. Daarnaast kwamen nog verschillende sauna-sessies om al het vocht uit zijn lichaam te persen zodat hij zijn startgewicht kon halen. Het was vreemd om te begrijpen dat iemand die zich van zijn bed naar de trainingszaal moest slepen enkele uren later zoveel kilo’s boven zijn hoofd kon steken!

Het was toch een beetje grappig op te zien hoe blij iedereen was dat Tom de dag voor de wedstrijd nog een “kakske” kon doen. Dit stond namelijk gelijk met een onvoorziene 100gram verlies in gewicht.

Voor de wedstrijd hebben we besloten om een extra sauna-beurt in te lassen zodat hij 400gram minder woog dan hij eigenlijk moest en zo iets lichter was dan de concurentie. Door deze tactische zet was hij zeker dat hij bij een “ex aequo” resulataat toch als de beter beschouwd zo worden en dus meer kans had op een medaille.

Na de wegen kreeg iedereen 30min de tijd om te eten en te drinken. Het was een raar zicht om al die uitgehongerde mannen opeens te zien “vreten”. Ook Tom was zo uitgehongerd dat ik hem moest tegenhouden om zijn rijstpap niet in één keer binnen te schrokken.

De wedstrijd begon goed met drie geslaagde beurten in het trekken, met een Belgisch record tot gevolg (116kg). Zijn laatste beurt was nog heel vlot, dus er zat nog meer in. Maar wij hebben besloten op safe te spelen en dus geen risico’s te nemen.

Ook het stoten verliep goed tot Tom in de 2 de (en voorlaatste) beurt een kleine technische fout maakte waardoor hij iets teveel energie verspild had en een soort “kortsluiting” had tijdens het tweede deel van de beweging, waardoor dit dus afgekeurd werd.
Gelukkig heeft hij dit kunnen rechtzetten in de derde en laatste beurt en stootte hij vlot 138kg wat eveneens een Belgisch record was.
Wel een beetje jammer dat hij geen beurten over had, want ook hier zat er duidelijk meer in.

Uiteindelijk is hij derde geworden met maar 2kg verschil van de Wit-Rus die in eigen land Europees kampioen geworden is. Hierover wordt er veel nagepraat aangezien zijn winnende beurt eigenlijk moest afgekeurd zijn omdat hij nooit met het gewicht boven zijn hoofd kon stilstaan….
De tweede plaats is voor een 17jarige uit Armenië die plots uit het niks kwam opduiken en die zichzelf bovendien voor de B-groep opgegeven zodat hij ‘s ochtends zijn wedstrijd had. Begrijpen wie begrijpen kan….

Maar goed, ik ben trots op mijn vriendje. En ik ben vooral heel blij dat hij weer kan eten!!


Minsk56_podium 

Ik die dacht dat ik een klein vriendje had, maar als ik kijk naar de concurrentie in zijn reeks is hij toch niet zo klein!

Bieke Vandenabeele

Tenerife

Bieke Vandenabeele | 16 maart 2010 om 17:52

De voorbije week heb ik samen met mijn vriend Tom een stageweek ingelast op het Canarische eiland “Tenerife”. Voor mij was dit ideaal om wat zonne-energie op te doen na de lange, koude bobslee maanden. En verder was dit ook een goede gelegenheid om mij verder te verdiepen in het gewichtheffen en mijn vriend te coachen richting het Europees kampioenschap gewichtheffen in Minsk (Wit-Rusland) dat over 3 weken zal plaats vinden.

Mijn steun kan hij in elk geval goed gebruiken want hij heeft het echt wel lastig. Dan heb ik het eigenlijk niet over de trainingen (die vanzelfsprekend ook zwaar zijn), maar over het strenge dieet dat hij moet volgen om in de gewichtsklasse tot 56kg te kunnen deelnemen.
Hiervoor moet hij 8 weken lang een strikt voedingschema volgen en worden alle calorieën uitgebalanceerd. Vandaag bestond zijn dagmenu uit: 50g havermout als ontbijt, 80g kippenfilet en wat sla op 5 volkoren crackers als middagmaal. Eén yoghurtje  tussendoor en als avondmaal 100g tonijn met 75g rijst.
Natuurlijk is dit (1500kcal, de helft van zijn normaal rantsoen) veel te weinig om goed te functioneren, zeker als je daarbij ook nog eens moet trainen. Ik hou mijn hart vast als ik hem op training zie wegduizelen met 140kg boven zijn hoofd.
Maar goed, voor een topprestatie moet je veel over hebben…

We trainen hier samen in het nationale trainingscentrum. Het is boeiend om te zien hoe het gewichtheffen in Spanje leeft. Ik vind het vreemd dat we er in België niet in slagen om meer mensen te motiveren om met deze sport te starten.
Misschien komt dit door de dopingschaduw die over de sport hangt. De laatste jaren zijn heel wat atleten betrapt op het gebruik van verboden middelen. Dit komt door de verstrengde dopingcontroles. Gelukkig voor Tom, want door deze extra controles kon hij deelnemen aan de Olympische Spelen in Peking.
Gewichtheffen is trouwens één van de weinige sporten waar de prestaties op grote tornooien enkel maar dalen. Dit zegt genoeg…
Toch zijn volgens mij nog niet alle rotte appels uit de mand. Ik vind het bijvoorbeeld opmerkelijk dat er enkele topatleten zijn ingeschreven voor het komende EK die de voorbije 4 jaar geen enkel wedstrijdresultaat hebben neergezet op een internationaal tornooi.
Maar het gewichtheffen komt van ver, en de internationale federatie heeft de laatste jaren al veel stappen in de goede richting gezet. Hopelijk blijven ze deze weg volgen zodat deze mooie sport kan uitgroeien tot een fantastische sport.

Ondertussen probeer ik de komende  drie weken goed door te komen met een vriendje die veel te weinig eet. Niet eenvoudig, ook voor mij :-)

CRH Tenerife TG-1

Bieke Vandenabeele

Wat nu?

Bieke Vandenabeele | 21 februari 2010 om 14:53

De laatste dagen heb ik veel journalisten over de vloer gekregen die hun interview steevast eindigden met dezelfde vraag “wat ga je nu in de toekomst doen?”. Op deze vraag heb ik tot nu toe nog geen duidelijk antwoord kunnen geven door de simpele reden dat het voor mij ook nog niet duidelijk is. Het heeft me in elk geval wel aan het denken gezet.

Aangezien ik nu werkloos ben heb ik geen andere keuze dan een job te zoeken. Het zou fantastisch zijn als ik werk kan vinden in de (top)sportwereld, maar in deze periode van crisis liggen ook in deze sector de jobs niet voor het rapen.

Wat ik op sportief vlak ga doen is moeilijker te voorspellen. Het zou natuurlijk leuk zijn als ik verder kan blijven bobben. Ik zou nu van de daken kunnen schreeuwen dat mijn doelstelling is om er te staan op de Olympische Spelen in Sotsji (2014). Maar ik voel me niet zo goed bij het maken van een ongefundeerde voorspelling. Ik wil het alvast proberen en mij er 100% voor inzetten, maar ik kan niets garanderen want ik heb niet alles zelf in de hand.

Een eerst vraagteken is of er voldoende budget gevonden zal zijn om door te gaan met het project. En als dit zo is, of er voor mij een plaatsje is in het team. Daarnaast ben ik ook nog eens afhankelijk van een piloot. Als zij besluit (om welke reden ook) om te stoppen zijn al mijn inspanningen voor niks geweest.
Het is natuurlijk van zelfsprekend als ik het wil halen dat ik de snelste remster moet zijn. Ik zal hard en goed trainen, maar ik weet niet of dit genoeg zal zijn.
En stel dat al deze zaken meezitten, dan nog is dit geen garantie dat ik de Olympische Spelen zal halen want zoals je weet is bobslee een gevaarlijke sport waar blessures een obstakel zijn die zeker niet uit het oog verloren kunnen worden.

Vier jaar is een lange periode om te overbruggen met al deze onzekerheden. Er is veel werk aan de winkel want zowel op looptechnisch gebied als op kracht kan en moet ik nog een grote vooruitgang maken.
Om steeds progressie te blijven maken en om niet aan te modderen vind ik het belangrijk om enkele tussendoelen te stellen. Daarom heb ik als eerste doelstelling gezet dat ik het Belgisch record in het gewichtheffen (snatch en clean + jerk) wil verbeteren.

De volgende dagen geniet ik ondertussen van de Winterspelen op tv. Dit weekend starten de bobslee-afdalingen en op 23 en 24 februari duim ik voor ons Belgisch team.

GO GIRLS!!!!

Training heusden Bie3

Bieke Vandenabeele

Olympische droom, over en uit.

Bieke Vandenabeele | 26 januari 2010 om 12:41

Dat het Belgisch bobsleevrouwenteam een fantastisch project is, weet ondertussen iedereen. Dat we erin geslaagd zijn om een Olympische selectie af te dwingen, toont aan dat het goed gelopen is. En dat dit alles op zo’n korte tijd kon, betekent ook dat het beste nog kan (moet?) komen. Eigenlijk zou men het piekmoment pas op de volgende Olympische Spelen mogen verwachten. Dit op voorwaarde dat het initiatief op één of andere manier of iemand wordt verder gezet. Het zou te jammer zijn dat al de inspanningen die we allen geleverd hebben, verloren zouden gaan.
Aan de andere kant moet ik toch de kanttekening maken dat niet alles altijd even professioneel verliep. Ik heb de voorbije maanden dikwijls op mijn tanden moeten bijten om geen opmerkingen te geven over dingen die fout liepen tijdens het bobsleeproject. Ik hoop dan ook dat als het project verder gezet wordt, er een open gesprek komt om alles te optimaliseren.

Zo is het heel raar dat er nooit een selectieregel of procedure vooraf was vastgelegd voor de remmers. Het BOIC heeft nooit selectienormen voor remmers opgesteld, en ook uit de omkadering van het bobsleeproject of de bobsleefederatie heeft ooit een woord daarover gerept.
Het is bijna ondenkbaar in andere landen of andere sporten dat sporters op enkel weken van de Spelen geen flauw idee hebben waaraan ze moeten voldoen. Zo werden Kim en ik vorig jaar al eens naar het B-team gedegradeerd zonder enige test.

Ook in de aanloop naar de Spelen wisten we niet waar we aan toe waren. Ik kon alleen maar hopen dat er zo snel mogelijk duidelijkheid zou komen, want plezierig is het niet om in het duister te tasten. Per slot van rekening, heb ik mijn job opgegeven en drie jaar van mijn leven geïnvesteerd in het bobsleeën.

Toen na Winterberg de zekerheid van een Belgisch bobsleeteam op de Olympische spelen vrij groot geworden was, moest op enkele weken van de Spelen de knoop nog doorgehakt worden wie de Olympische remmer en reserve-remster zouden worden voor stuurvrouw Elfje.

De volgende World Cup in Köningssee  kregen we van Sigi te horen dat er een Olympische remmers-selectie gepland stond op de ijsstartbaan. Indien het onderling verschil tussen de remmers meer dan 0,05sec zou de laatste remmer afvallen uit het Olympisch team. Je raadt het al, op dit niveau zijn de verschillen bijna altijd kleiner, en ook bij ons was het zo, zodat we de test twee dagen later opnieuw moesten doen.
Eva was iedere keer iets sneller, maar ik was opgelucht dat ik iedere keer Evi voor was,want de slechtste tijd zou uit het Olympisch team gezet zou worden, maar coach Sigi vond het verschil niet groot genoeg en wou nog geen beslissing nemen. Voor mij onbegrijpelijk want op dit niveau kan je moeilijk reuzenverschillen verwachten en een verschil bij de start maakt ook een groter verschil beneden. Als je naar push-offs in andere landen kijkt is het verschil ook altijd zo klein. Bv In september hebben de Hollandse dames de push-off voor de spelen gedaan en dat verschil was ook heel miniem...

Na de twee pushtesten in Köningssee kregen we van Sigi de opdracht om van elke trainingsdag in Sankt Moritz een push-off te maken. Als je het mij vraagt, een heel onprofessionele aanpak om tussen de remsters een constante wedstrijd te creëren in plaats een beslissing te nemen en te focussen op de voorbereiding van een sterke prestatie op de Spelen zelf...
Keuze hadden we niet, dus we gingen allen weer voluit en nadat ik opnieuw sneller was dan Evi, ging ik ervan uit dat ik toch alleszins reserve-remster zou worden op de spelen.

Niets is minder waar. Gisteren kreeg ik te horen dat Eva de remster wordt (wat na haar beste starttijd op de selectietest ook logisch is) maar dat Evi de reserve remster wordt, kwam als een donderslag voor me.
Na het missen van een selectie voor de Spelen is elke atleet zwaar ontgoocheld, maar het is des te moeilijker te aanvaarden wanneer er geen rekening gehouden wordt met de selectietesten en tijden.

Begrijp me niet verkeerd, ik wens Evi en het team het allerbeste, maar de manier waarop de selectie verlopen is stelt me diep teleur.
Ik heb er alles aan gedaan om goed te presteren, heb dat ook gedaan, maar het is niet voldoende geweest.
Ik hoop op een verklaring van Sigi (de baancoach), want ik zou graag weten waarom het zo gelopen is. Het is heel moeilijk om iets te laten schieten waarin je zoveel geïnvesteerd hebt, en zeker zonder een deftige uitleg.

Bye  bye, Olympische droom...


Bieke Vandenabeele

WC'09 Winterberg

Bieke Vandenabeele | 17 december 2009 om 21:34

Zoals elk jaar opnieuw was Winterberg een hele week bedekt onder een dik mistgordijn, afgewerkt met de nodige buien. We kennen leukere locaties om te sleeën, maar het vooruitzicht van het terugzien van familie en vrienden maakt natuurlijk veel goed.

We kennen de baan als ons broekzak want het was op deze baan dat ons bobslee- avontuur twee jaar geleden begon.Deze baan heb ik bijgevolg de voorbije jaren al een tientallen keren ondersteboven afgelegd maar de voorbije week liep alles zoals het moest en kwamen we telkens zonder problemen over de finish.

Goede trainingsruns zijn nooit een garantie op een goede wedstrijd, maar deze keer was dit toch het geval. Pilote Elfje kon goed met de druk om van de talrijke supporters en legde samen met remster Eva een feilloos parcours af. Dat Elfje een groot “stuur-talent” heeft dat wisten we al, maar wat ze op deze wedstrijd heeft klaargespeeld slaat echt wel alles.

Hierdoor voldeden we aan de BOIC-normen voor de Olympische Spelen in Vancouver. Nu moeten we  enkel nog genoeg punten sprokkelen op de komende Wereldbeker wedstrijden zodat we een plaats in de top 20 kunnen veroveren in de World Cup ranking. Dit laatste zou normaal gezien geen probleem mogen zijn, maar in de bobsleesport bestaan er geen zekerheden.

Ondertussen ligt Winterberg achter ons en zijn we vertrokken naar Altenberg voor de laatste wedstrijd van 2009! Het belooft een spannende week te worden aangezien we  nog nooit deze baan hebben afgedaald. Daarnaast staat Altenberg nog eens bekend als de moeilijkste baan van Europa. Duimen dus!

BOBwinterberg@LL~~

Bieke Vandenabeele

Cesana

Bieke Vandenabeele | 09 december 2009 om 21:13

Na mijn crash met pilote Leen ben ik ondertussen opnieuw aangesloten bij de rest van het team.

De bobsleebaan in het Italiaanse Cesana was onze volgende locatie waar we ons voorbereidden voor de 3de World Cup.

Na de achtste plaats op de vorige World Cup in Lake Placid had iedereen hoge verwachtingen. Als we een tweede keer bij de acht beste landen kunnen eindigen, heeft ons team voldaan aan de criteria van het Belgisch Olympisch comité om deel te nemen aan de Olympische Spelen in Vancouver.

We hebben nog enkele wedstrijden die in aanmerking komen voor deze kwalificatie, maar vanzelfsprekend willen we zo snel mogelijk zekerheid en we starten dan ook elke wedstrijd met dit doel.

Omdat mijn sterkste punt in de bobstart de eerste 10meter is, en ik dus minder goed ben in de lange startbanen, ligt de  korte aanloopstrook van Cesana me theoretisch goed en ik werd dan ook als remster opgesteld. 

In vergelijking met andere landen hebben we nog steeds een zwakkere start, maar het is natuurlijk belangrijk om die achterstand zoveel mogelijk te beperken.

Hoewel ik wat wedstrijdritme miste, want het was ondertussen al meer dan een jaar geleden dat ik meedeed aan een wedstrijd, was ik sterk gemotiveerd en van plan om een superstart neer te zetten.

Bij de eerste “run” zetten we een starttijd neer die beter was dan onze trainingstijd, maar wel minder goed dan ik had gehoopt, dus daar kon ik niet volkomen tevreden mee zijn.

Daar bovenop had pilote Elfje ook geen geluk, want boven in de baan maakte ze een stuurfoutje waardoor we bijna dwars op de baan kwamen te staan tussen bocht één en twee. De onderste helft van de afdaling was goed, alleen jammer dat foutjes in het bovenste deel altijd harder worden afgestraft, zodat deze achterstand onmogelijk nog goed gemaakt kon worden.

Bij overmaat van ramp, kregen we door onze 21ste plaats ook geen tweede kans meer om af te dalen, zodat we onze foutjes niet meer konden rechtzetten en sterk teleurgesteld deze World Cup moesten afsluiten.

Gelukkig hebben we nog een paar kansen en iedere topsporter moet omkunnen met een mindere wedstrijd. Meer nog, we gaan er dubbel zo hard voor.

De volgende wedstrijd, in het Duitse Winterberg is bijna een “thuiswedstrijd”, dus we verwachten jullie allemaal op 12 december om te supporteren en ons naar de 8ste plaats te roepen!   

BiekeEnElfjeBob

Bieke Vandenabeele

Shit happens - part 2

Bieke Vandenabeele | 10 november 2009 om 09:42

De vooropgestelde planning aanpassen en bijsturen is een noodzakelijk kwaad in elke sport. Vaak komen ziektes of blessures roet in het eten gooien.

Dit is ook wat zes weken geleden gebeurde met pilote Leen, die tijdens haar eerste afdaling in Lake Placid (VS) een pijnlijke crash maakte. Hierdoor was ze genoodzaakt om even naar België terug te keren om te revalideren. De blessure leek sneller te revalideren dan verwacht, maar niet snel genoeg om nog op tijd aan de start te komen van de eerste “World Cup wedstrijd” die volgende week plaats vindt in Salt Lake City.

Daarom werd er een alternatief programma in Europa samengesteld. Eerst zou Leen enkele afdalingen maken in Winterberg om daarna door te reizen naar Oostenrijk voor enkele “Europa Cup wedstrijden”. Ik werd hals over kop uit Vancouver overgevlogen om Leen te vergezellen als remster.

Aangezien onze coach bij de andere meisjes moest blijven in de VS, konden wij rekenen op de deskundige hulp van Arend Glas, de coach van het Braziliaans bobslee-team.

Natuurlijk waren we iets zenuwachtiger dan anders want het was belangrijk voor ons zelfvertrouwen dat we zonder te crashen over de finish zouden komen. En dat is ook wat we de eerste dag gedaan hebben, drie goede afdalingen! We waren natuurlijk super blij met dit resultaat en waren nog meer gemotiveerd voor de komende afdalingen.

De volgende dag hing er een mist-wolk over de bobbaan in Winterberg. Ook nu maakten we een goede eerste afdaling en kwamen we zonder probleem op 4 schaatsen over de finish.

Tijdens de tweede afdaling liep het mis. We kwamen fout uit bocht 7 en crashten hard. We bleven steken met onze ijzers in de houten afbakening van bocht 8 en vernielden zo de volledige bocht. Twee van onze schaatsen werden uit de bobslee gerukt. Hierdoor ben ik uit de bobslee gevallen en kwam ik twee bochten verder tot stilstand. Leen zat wel nog in de bob en legde bijgevolg de rest van het parcours ondersteboven af.

Leen is opnieuw geblesseerd. Zelf kwam ik er vanaf met enkel een pijnlijke schouder. Om Leen beter te kunnen verzorgen zijn we opnieuw naar België teruggekeerd ipv naar Oostenrijk af te zakken.

De volgende dagen zullen we tijd hebben om te revalideren en na te denken hoe het nu verder moet…

GetAttachment-1.aspx