Bobslee Bieke

De vooropgestelde planning aanpassen en bijsturen is een noodzakelijk kwaad in elke sport. Vaak komen ziektes of blessures roet in het eten gooien.

Dit is ook wat zes weken geleden gebeurde met pilote Leen, die tijdens haar eerste afdaling in Lake Placid (VS) een pijnlijke crash maakte. Hierdoor was ze genoodzaakt om even naar België terug te keren om te revalideren. De blessure leek sneller te revalideren dan verwacht, maar niet snel genoeg om nog op tijd aan de start te komen van de eerste “World Cup wedstrijd” die volgende week plaats vindt in Salt Lake City.

Daarom werd er een alternatief programma in Europa samengesteld. Eerst zou Leen enkele afdalingen maken in Winterberg om daarna door te reizen naar Oostenrijk voor enkele “Europa Cup wedstrijden”. Ik werd hals over kop uit Vancouver overgevlogen om Leen te vergezellen als remster.

Aangezien onze coach bij de andere meisjes moest blijven in de VS, konden wij rekenen op de deskundige hulp van Arend Glas, de coach van het Braziliaans bobslee-team.

Natuurlijk waren we iets zenuwachtiger dan anders want het was belangrijk voor ons zelfvertrouwen dat we zonder te crashen over de finish zouden komen. En dat is ook wat we de eerste dag gedaan hebben, drie goede afdalingen! We waren natuurlijk super blij met dit resultaat en waren nog meer gemotiveerd voor de komende afdalingen.

De volgende dag hing er een mist-wolk over de bobbaan in Winterberg. Ook nu maakten we een goede eerste afdaling en kwamen we zonder probleem op 4 schaatsen over de finish.

Tijdens de tweede afdaling liep het mis. We kwamen fout uit bocht 7 en crashten hard. We bleven steken met onze ijzers in de houten afbakening van bocht 8 en vernielden zo de volledige bocht. Twee van onze schaatsen werden uit de bobslee gerukt. Hierdoor ben ik uit de bobslee gevallen en kwam ik twee bochten verder tot stilstand. Leen zat wel nog in de bob en legde bijgevolg de rest van het parcours ondersteboven af.

Leen is opnieuw geblesseerd. Zelf kwam ik er vanaf met enkel een pijnlijke schouder. Om Leen beter te kunnen verzorgen zijn we opnieuw naar België teruggekeerd ipv naar Oostenrijk af te zakken.

De volgende dagen zullen we tijd hebben om te revalideren en na te denken hoe het nu verder moet…

Over exact 100 dagen is het zover, de start van de Olympische winterspelen in Vancouver.
Het is leuk om op dit moment zelf in Vancouver te zijn. Alhoewel ik hier niet zoveel van deze gebeurtenis gemerkt heb omdat we veel te druk bezig zijn met onze trainingen.

Toch hangt er een speciale sfeer boven Whistler, een kleine bergdorpje op  twee uur rijafstand van Vancouver. Hier zullen in februari heel wat sporten door gaan, waaronder bobslee.
Overal worden er nog appartementen en huizen uit de grond gestampt, extra wegenwerken zorgen voor de nodige chaos, en de prijzen van de plaatselijke supermarkten en restaurants swingen nu al de pan uit.
Het ziet er allemaal nog een beetje leeg uit, maar ik ben zeker dat de verwachte 260 000 bezoekers en een portie sneeuw hier verandering in zal brengen.

Verder bleef het voor ons vooral oppassen om uit de klauwen van de beren te blijven. Tijdens de spelen zijn deze beestjes al lang bezig met hun winterslaap, maar nu lopen ze nog overal rond. Maar dan bedoel ik echt overal, zelf in de dorpskern. Daarom was er een speciale “bear-meeting” voorzien, waar ons uitgelegd werd wat we moeten doen als we oog in oog komen te staan met een beer. Eten meenemen naar de bobbaan is dus ten strengste verboden om een eventuele beer-ontmoeting te vermijden.

Ook de bobbaan is hier gevaarlijk. Niet dat we schrik hadden om een beer omver te sleeën, maar er zijn enkele verradelijke bochtjes in de track. Daarnaast is deze baan de snelste van de wereld, waar we snelheiden tot 140km/u halen. Een crash wordt dus heel pijnlijk. En crashen wordt er hier wel gedaan. Voorlopig nog niet door ons, maar de wereldkampioene heeft wel al van dichtbij kennis gemaakt met het ijs.
Hopelijk verloopt voor ons de komende dagen even vlot!