In, naast en achter het peloton

In drie weken Tour creëer je wel een band met je kamergenoot. Bij mij is dat Micka , Mickaël Delage, de kleine Fransman die dit jaar in onze ploeg kwam. Toffe kerel, rustig ook, en net als ik geen al te late opblijver. We gaan altijd rond 11 uur naar boven, en dan lees ik nog wat in Voetbalmagazine of check ik het nieuws op internet - in de Tour zit je immers op een eiland: moest de wereld vergaan, we zouden het niet weten. Normaal mikken we op goed tien uur slaap per nacht. Best veel, zal je denken, maar ook best nodig in zo'n koers.

Nog een groot voordeel aan Micka: hij maakt geen lawaai. Hij babbelt niet in zijn slaap, hij ademt niet luidt, én - levensbelangrijk - hij snurkt niet. Dat is voor mij een absolute voorwaarde bij een kamergenoot. Ronkt hij, dan vliegt hij buiten. Zélfs al gebruikt hij Silence. In onze ploeg is er zo'n individu die elke nacht vrolijk enkele knotwilgen doorzaagt. Hij mag nog niet in de kamer naast mij.

Geen probleem dus bij Micka. Bovendien is hij tactisch gezien ook geen slechte kamergenoot. In de ploeg staat Delage immers bekend als Le Baron , omdat hij steengoed is in poker - onze favoriete bezigheid op stages en in kleinere rondes. Ikzelf ben er rotslecht in. Met slechte kaarten zet ik veel te snel veel te veel geld in, met goede kaarten begin ik altijd direct te lachen. Geen pokerface, dus hou ik de baron maar best te vriend. Als ik met hem in de slag ga, verdien ik af en toe nog een appeltje voor de dorst.