In, naast en achter het peloton

Zonder ongevallen wint Alberto Contador de 96ste Tour de France. We kwamen voor de eindzege, ze begint zich aan de einder af te tekenen. Alberto bewees vandaag dat hij ontegensprekelijk de beste is. Ik hoorde dat het een bijzonder giftige persconferentie van de dagwinnaar werd waarbij vragen werden gesteld over de twijfels die Greg LeMond uitte over zijn prestaties.

Soit, dat is blijkbaar de prijs die je in dit tijdperk moet betalen als je de Tour wint. Ik denk wel dat Contador boven deze gratuite verdenkingen staat. Alsof zijn tijdritcapaciteiten ineens uit de lucht komen gevallen. Alberto zette vorig jaar ook al chrono's naar zijn hand en won in 2007 zijn eerste Tour op basis van een betere tijdrit dan Cadel Evans. So what? Hij heeft de afgelopen jaren ook geweldig op dit onderdeel gewerkt. Minstens twee keer per week traint hij met zijn tijdritfiets. Begin dit jaar verkondigde ik al dat Contador dit seizoen als ronderenner een hoger niveau zou halen.

Ik zag niet enkel langs de boorden van het meer van Annecy een hele grote Contador. Op zijn initiatief werd het team woensdagavond bij elkaar geroepen. Hij verontschuldigde zich voor zijn houding op de Col de la Colombière. De excuses werden door iedereen aanvaard, ook al had vooral Klöden eerst moeite met zijn actie. Zowel Andreas als Armstrong vielen in de tijdrit tegen. Lance was echt ontgoocheld. Hij heeft ook geen enkele verklaring voor deze tegenvaller. Hij voelde zich nochtans goed vanmiddag en ook zijn eerste tussentijd viel mee. Hij zei me dat zijn tank voor het tweede gedeelte volledig leeg was.

Ik had ook niet verwacht dat het zou zijn als drie en een half jaar geleden. Het volstaat niet dat je zes maanden hard traint om onmiddellijk weer de Tour naar je hand te zetten. Ik stel vast dat hij desondanks bergop alweer bij de vier, vijf besten is. Tegen de tijd kan hij stellig beter dan hij vandaag liet zien. Toch haalt Lance zaterdag nog eens de over-mijn-lijkmentaliteit boven om die derde plaats in Parijs veilig te stellen. De gevaarlijkste tegenstander is Bradley Wiggins. Ik heb echter de indruk dat de Brit ook moe begint te worden. Het hele peloton is zo stilaan doodmoe. Iedereen had het er vooraf over dat het dit jaar geen lastige Tour de France was. Ik zie echter op drie dagen van het einde veel renners die op hun tandvlees zitten. Er is van de eerste dag tot nu ontzettend snel gereden, elke rit weer. Naar Aubenas verwacht ik een relatieve rustdag. Er rijdt een groepje weg. Voor de klassementsrenners telt er enkel nog de Mont Ventoux van zaterdag.