In, naast en achter het peloton

Vierde. Eindelijk eens een resultaat waarmee ik thuis kan komen. In een andere koers ben je daar niks mee, zit je achteraf een uur te mopperen in de bus. Maar dit is de Tour. Daar is het al zo moeilijk om in beeld te rijden, laat staan te winnen. Dan kan je met een vierde plaats echt niet ontgoocheld zijn.

Nochtans had ik geen superbenen hoor. Het eerste uur zat ik al à bloc in het peloton. Het hoofd wou wel aanvallen, voor het lijf was dat geen optie. Het was puffen, blazen, en hopen dat ik er nog doorkwam op die laatste klim. En - wonderbaarlijk, jawel - dat lukte. Maar dan zit je daar in die laatste kilometers, en kijk je eens rond: Cavendish, Hushovd, Freire, Ciolek. Hopen op de zege doe je dan niet echt. Dan denk je gewoon: zo dicht mogelijk, we zien wel. En uiteindelijk was dat op een mooie plek. Oké, ik kon het verschil niet maken, maar ik bleef wel constant op dezelfde afstand van Cav'. Het verschil tussen die echte topspurters en mij is op zo'n lastige aankomst eigenlijk niet zo groot. Het gaf me vertrouwen. Ik had dit nog eens nodig: zo'n goeie, stevige sprint. De bevestiging dat ik niet traag ben. Die kwam er in deze Tour nog niet, omdat ik in de spurten altijd alleen mijn weg moest zoeken. Iedereen groepeerde zich rond Cadel, ik wriemelde en vocht daar alleen voor mijn plekje. Sowieso ben ik daar al geen krak in, en zonder ploegmaat is dat in de Tour gewoon onbegonnen werk. In de Vuelta vorig jaar reed Popovych gewoon 3 à 4 kilometer naast het peloton met mij, tot helemaal vooraan.

Gisteren deed Sebastian Lang dat ook eens. Pas dan is een goed resultaat mogelijk. Maar ga nu ook geen wonderen verwachten. Die Champs-Elysées is nog altijd niks voor mij.