In, naast en achter het peloton

In het wielrennen blijft weinig plaats voor toeval, dat hebben we gisteren weer eens gemerkt. We gaan het toch geen toeval meer noemen dat Cavendish en Hushovd spurtten voor de overwinning, ondanks een colletje van tweede categorie in volle finale? Een moderne sprinter kan ook een bergje verteren. Geen opeenvolging van verschillende cols, maar zo eentje, ja hoor. Het vergt alleen even op de tanden bijten. De reden daarvoor is het betere materiaal maar vooral de trainingsmethodes die zorgen voor een nivellering in het peloton. Het verschil tussen de kopmannen en hun helpers is weer wat kleiner geworden. Zie maar eens wat een gemiddelde ze gisteren met zijn allen reden op een parcours in de Ardèche, drie dagen voor het slot van de Tour. Het tekent meteen ook de magie van deze organisatie.

Als ik het heb over toeval, dan verwijs ik ook graag naar de prestatie van Greg Van Avermaet. Misschien dat velen zullen zeggen: vierde, wat stelt dat voor? Ik antwoord daar op dat ik een debutant als Greg veel liever vierde zie eindigen op een paar dagen van het einde, dan tweede in de derde etappe. Dit zegt zoveel meer over zijn inhoud en motor. Wat hij vorig jaar deed in de Vuelta, waar hij puntenwinnaar werd, was dus geen toeval. Ook dàt niet.

Tenslotte mijn pronostiek voor de Ventoux: 1. Contador, 2. Fränk Schleck, 3. Andy Schleck.