In, naast en achter het peloton

Ik ben een gelukkig man. Mission Impossible is tot een goed einde gebracht. Met Contador en Armstrong hadden we twee mannen op het eindpodium. Klöden werd zesde, we wonnen drie ritten en het ploegenklassement. Ik deed nooit beter.

Ik ben net terug van het ererondje over de Champs-Elysées. Begin 1999 had ik nooit durven dromen dat ik dit ritueel negen keer op tien zou kunnen doen als de winnende ploegmanager. Eigenlijk was die trip van 1999 de mooiste. De eerste van Lance Armstrong was de verwezenlijking van een droom. Zonder arrogant te klinken, daarna had het iets van de volgende in een reeks. 2003 springt er ook uit omdat toen vijf renners sterker waren dan Lance. Alleen maar door slim te koersen konden we toch winnen. 2007 had ook iets, want de eerste van Contador was een verrassing. Ook dit keer ben ik uitermate tevreden, maar de emoties zijn anders omdat ik vooraf rekening hield met dit scenario. Ik had het zelfs als een enorm pijnlijke nederlaag ervaren indien we niet hadden gewonnen. Het was alsof ik met een handbediening reed, al werkte een knopje niet altijd volledig.

Er werd van alles geschreven over de oorlog tussen Contador en Armstrong. Er waren momenten dat ik ook even met de handen in het haar zat. Het was een moeilijke uitdaging, zoals heel het seizoen al moeilijk was. Eerst die sponsorproblemen. Het was al een heksentoer om aan de start van de Tour te raken en dan de sterkst mogelijke ploeg op te stellen en dan nog te winnen ook. Te veel topmannen, klonk het. Het eindresultaat mag gezien worden. Dat stelde ik altijd voorop. Ik had het er nog over met Alberto Contador op de tgv naar de laatste startplaats.

Ik heb natuurlijk door de jaren heen een steviger band met Lance. Ik heb echter altijd en overal het ploegbelang laten primeren. De Tourwinst was heilig. Alberto zei me dat hij de manier apprecieerde waarop ik leidde. Ik had het er ook dikwijls over met Lance. Hij zei me eveneens dat hij geen moeite had om onderweg naar Verbier vol de kaart van Contador te trekken. In deze Tour stond Alberto Contador twee trapjes hoger dan iedereen. Het ging ons niet lukken om Andy Schleck weg te rijden van het podium. Toch vind ik het knap dat de oude Armstrong zich ertussen heeft gezet. Hij maakte een supergeslaagde comeback. Of hij volgend jaar kan concurreren met Contador in een ander team? Ik weet het niet. Zijn comeback ligt achter de rug. Hij zal beter zijn dan dit jaar, dat wel. Het was een enig mooie foto. Op de hoogste trede de beste ronderenner van deze generatie. Eronder het grootste rondetalent en dan Nestor. Toch heb ik een nieuwe uitdaging nodig. Die vind ik waarschijnlijk wel.