Wie kent Veronique Baertsoen nog. Deze Deinse dame woont ondertussen reeds geruime tijd in Egypte en is 110 dagen geleden moeder geworden van een flinke dochter, Maya.
De kleine spruit heeft ons iets te vertellen:
mijn papa en mama:
Youssef A.H. en Veronique Basry - Baertsoen
mijn grootouders:
Moek : Annemarie Pollet - Poek : Roland Baertsoen
Susu : Souad Macky
Bij bezoekje thuis, graag een seintje vooraf:
Tower Country Club 706, Zoostreet, Sharm el Sheikh
0020 102 376 146 - 0020 108 722 030
Post kan gestuurd worden naar: 
Youssef A.H. en Veronique Basry - Baertsoen
PO BOX 365, Bankstreet, Hadaba
46691 Sharm el Sheikh
South Sinai
Egypt
Ik ben vandaag 110 dagen oud. Ja ja, dat gaat rap:
6.580 kilo rond en een 65,8 cm lang,
ik groei als kool. De koe die ik van tante Els en nonkel Hans cadeau kreeg gaat overal mee, maar vooral als ik ga slapen. Mama mag die absoluut niet afpakken 's nachts, dan schreeuw iedereen wakker.
En ze mag het ook niet wassen, want dan ruikt het niet meer zo lekker.
Mijn favoriete speeltje op dit moment is toch wel mijn bijtring. Dan kan ik zo lekker sabbelen en kwijlen op al mijn T-shirts en pull-overtjes en sabbeldoekjes. En als ik niets vind, trek ik aan mijn T-shirt tot die in mijn mondje zit.
Ik ben af en toe een beetje goed lastig - dat zeggen mijn oudjes toch, maar ik ben echt wel braaf hoor! Ik ben wakker van 's ochtends 8u tot ongeveer 21u30 en enkel door mijn eigen willetje lukt het me om twee keer 45 minuten te slapen. Om 21u30 is het dan plots gedaan en dan geeuw ik zo diep en val in slaap - mama zet een streepje klassiek op - en dan slaap ik tot 's ochtends vroeg. Als ik ontwaak, wil ik onmiddellijk eten, want dan knort mijn maag.
Maar als ik slaap dan denk ik ook veel: mama zegt dat ik een beetje op een beeldje van Rodin lijk. Ik weet niet eens wie of wat dat beest is, ik ken alleen maar mijn koetje Beu en poes Snowball.
Ik ben gek op milupa rood en ook op een ander sopje, babycalm thee, zoiets als kabouterthee, maar veel lekkerder. Ik krijg het zo lastig dan om mijn oogjes open te houden. Mama en papa gebruiken dit soms als truukje.
Mama is ok, ze heeft enkel last van amoebes in haar buik op dit moment en is al 17 kilos kwijt. Meer dan ze bijgekomen was. Goed he! Papa is ook ok. Hij heeft zich gelukkig geschoren en dan vind ik het niet erg om een kusje te krijgen. Anders trek ik maar gekke bekken. Oh ja, ik kan schaterlachen en dat vinden mijn mama en papa heel leuk en dan lachen ze ook vanuit hun buik. En dan moet ik weer lachen.
Knuffeltje van hieruit en veel zonnige dromen!
Nieuwsoverzicht
In de laatste nieuwsbrief 'Belgian American Historical Society of Chicago' schrijft Bart Ryckbosch uit Chicago een stukje over Carles Felix Van Quickenborne, die werd geboren in Petegem bij Deinze op 21 januari 1788 en in Gent bij de Jezuïeten studeerde. In 1815 trad hij toe tot die orde. 
Wij kregen deze mail uit Cincinnati, Ohio in de verre Verenigde Staten, van Els Weeg-Aerssens.
Zin om mee te schrijven? Of om foto's en filmpjes te maken? 
