Complex en niet hapklaar, maar realistisch en erg verslavend als je eenmaal begint te kijken. Is The Wire de beste televisieserie aller tijden? De Amerikaanse politieserie bewijst in haar derde seizoen in ieder geval opnieuw haar klasse.

The Wire (seizoen 3): 9 / extra's: 5 / HBO-Warner

Het is even slikken bij het begin van het nieuwe seizoen van The Wire. Wie is wie ook alweer in dit ingewikkelde kluwen, en waar staan ze voor? Toch slagen de makers er moeiteloos in de kijker na een halfuurtje weer bij de les te krijgen. Meteen is weer duidelijk waarom The Wire zo’n uitmuntende serie is: ze vraagt veel van de kijker, maar door de knappe opbouw en verhalen word je twaalf afleveringen lang meegezogen in een verhaal over de strijd van de politiek en de politie tegen de drugs, en hoe de dealers hen proberen te slim af te zijn.

In seizoen één van The Wire probeerde Jimmy McNulty met enkele andere agenten een bende drugsdealers, onder leiding van Avon Barksdale en Russell ‘Stringer’ Bell, op te rollen. Tegenkanting van politiebazen die uit waren op snel succes, hield de bende uiteindelijk uit de cel. In het tweede seizoen breidden McNulty en co hun actieterrein uit naar de haven. In het derde seizoen richten de camera’s zich opnieuw op de drugsdeals in de West Side, een wijk in Baltimore. Avon Barksdale zit in de cel, maar zijn kompaan Stringer probeert de drugsverkoop bij te sturen – hij volgde niet voor niets bijlessen economie. Ondertussen vallen de doden bij bosjes. Voor het rechercheteam van McNulty betekent dit dat ze hun onderzoek naar Barksdale op een lager pitje moeten zetten, tot duidelijk wordt dat de moorden hand in hand gaan met de drugshandel. The Wire boort ook nieuwe verhaallijnen aan. In het stadhuis laten enkele politici zich van hun minder fraaie kant zien. Bovendien krijgt de oorlog tegen drugs een nieuwe wending wanneer een politiechef besluit drugs in zijn district te legaliseren.

Alles wat The Wire zo goed maakt, is opnieuw overvloedig aanwezig: prima acteurs, doordachte verhaallijnen, personages van vlees en bloed, scherpe dialogen, sardonische humor, een bijna documentaire sfeer. Die mix maakt de serie even verslavend als de drugs die er in grote massa’s verhandeld worden. Na de befaamde thrillerauteur George Pelecanos werden nu trouwens ook Denis Lehane (Mystic River) en Richard Price (Heat) als schrijvers aan boord gehesen.

Net als zovele andere politie- en gerechtsseries gaat The Wire over goed en kwaad. Alleen laat deze serie zien dat de waarheid nooit zwart of wit is, maar altijd grijs. De drugshandelaars hebben een menselijke kant, de flikken zijn geen grote helden die alles goed doen. En sommige politici zijn dan wel corrupt, tegelijk zijn ze oprecht bezorgd om de toekomst van hun stad. Het hoge realiteitsgehalte van de reeks ontlokte al negatieve commentaar aan een oud-voorzitter van een vereniging van politieagenten uit Baltimore. ,,De politie zou niet graag hebben dat de criminelen naar deze serie kijken. Het toont te veel wat onze onderzoeksmogelijkheden zijn.’’ En de criminelen kijken ook, zo blijkt. The Guardian citeerde een zeventienjarige junkie: ,,The Wire is de waarheid. Het enige onrealistische aan The Wire is dat geen enkele motherfucker in The Wire The Wire bekijkt. Want in Baltimore, man, kijkt iedereen naar deze serie.’’ (dbj)