Home  Life  Film & DVD  dvd-besprekingen
  
Northern Exposure & Moonlighting

Hij wil haar. Zij wil hem. Wij willen dat ze de hele tijd kibbelen. Het eeuwige uitstel van De Kus is dé romantische charme van oude tv-series als Northern Exposure en Moonlighting.

Pl_dvd_northern12_1 Northern Exposure (seizoen 1+2): 7 / extra's: 2 / duur: 15x45 min. / Universal

Northern Exposure (seizoen 3): 9 / extra's: 5 / duur: 23x45 min. / Universal

Moonlighting (seizoen 3): 7 / extra's: 4 / duur:15x45 min. / Sony

Wat heet oud? Northern Exposure is pas elf jaar geleden stopgezet, maar in televisieland Amerika is sindsdien onnoemelijk veel veranderd. Betaalzender HBO heeft dusdanige sier gemaakt met kwaliteitsseries als The Sopranos en Six Feet Under dat zelfs tv-series van de grote openbare zenders nu al eens de platgetreden paden durven te verlaten, met eigenzinnige personages en ,,moeilijke’’ dialogen.

Pl_dvd_northern3Hoe anders was het toen John Falsey en Joshua Brand in 1990 met het idee voor Northern Exposure kwamen aanzetten. Zij mochten dan wel de beste ziekenhuisserie van de jaren tachtig op hun actief hebben (St. Elsewhere), hun nieuwe geesteskind werd maar goed genoeg bevonden om zeven gaatjes te vullen in de zomerprogrammatie van CBS. Wat wil je ook, als alles draait om een ratjetoe van excentriekelingen in een afgelegen stadje in Alaska (,,Somewhere between the end of the line and the middle of nowhere’’) die eigenlijk niks bijzonders beleven? Die nu eens over de grootte van voeten disscussiëren, dan weer over de films van Louis Malle? Waar de plaatselijke dj Goethe citeert tijdens zijn ochtendprogramma en een koe weg wil katapulteren op zoek naar ,,een puur moment’’?

Toch sloeg Northern Exposure aan, en dat zonder veel promotie. Na een tweede kort seizoen van acht afleveringen steeg de belangstelling zelfs zodanig dat Falsey en Brand groen licht kregen voor ineens twee volwaardige jaargangen. In reeks 3 konden ze voor het eerst volledig hun gang gaan, zonder vrees voor de bijl. Het resultaat was ernaar: het werd de beste van de zes jaargangen. Van de zestien Emmynominaties werden er zes verzilverd en plots wilde iedereen weten wat er die week in Cicely, Alaska, gebeurd was.

Wie de amper verouderde serie vandaag bekijkt, kan het succes makkelijk verklaren. Humor rond kleine dingetjes is nu eenmaal erg aanstekelijk, zoals ook Seinfeld-fans weten. Het magisch-realistische sfeertje en de prachtige natuur (waarbij de noordelijke staat Washington dienst doet als Alaska) zijn hogelijk charmant en de personages zijn zo geloofwaardig en beminnelijk neergezet, dat ze bijna vrienden worden. Maar bovenal is er de oudste truc van de foor: de opgevoerde seksuele spanning tussen twee personages die elkaar niet kunnen luchten en nog minder kunnen missen.

Fnorthernex3_1

In Northern Exposure heten ze Maggie O’Connell en Joel Fleischman. Hij (gespeeld door Rob Morrow) is de bange New Yorkse dokter die tegen zijn zin vier jaar praktijk moet houden in Cicely, en maar niet kan of wil beseffen dat hij in een paradijsje is terechtgekomen. Zij (gespeeld door Janine Turner) is een stoere bushpilote wier vriendjes om de een of andere reden allemaal het loodje leggen. (Eentje reïncarneert trouwens als een husky.) Ze zijn gemaakt voor elkaar, dus vinden ze altijd wel een reden om elkaar heerlijk af te katten. Als ze op het einde van seizoen 3 dan toch in bed belanden en er achteraf niets gebeurd blijkt te zijn, is Maggie kwader dan ooit: ,,Hoe durf je niet met mij te slapen?’’

Pl_dvd_moonlighting3_1 Het knappe is dat de spanning tussen Joel en Maggie jarenlang perfect aangehouden blijft. Misschien hadden de makers van Northern Exposure wel geleerd van het debacle van Moonlighting, vijf jaar eerder. Die gladde en naar hedendaagse normen wat trage detectiveserie dreef omzeggens volledig op het elegante gekibbel tussen David Addison (Bruce Willis) en zijn bazin Maddie Hayes (Cybill Shepherd) – slechts één personage, de rijmende secretaresse Miss DiPesto, kon een beetje weerwerk bieden. Ook van Moonlighting is de derde reeks de meest evenwichtige - al missen we de soms erg geslaagde vormexperimenten van de eerste twee seizoenen - maar ze droeg het zaad van de ondergang in zich: tegen het einde wordt de liefde tussen David en Maddie op een wat ongelukkige manier geconsumeerd, in een reeks afleveringen die plots veel ernstiger van toon waren. Weg seksuele spanning, weg hoge kijkcijfers. In de daaropvolgende jaargangen vonden de makers de oude magie nooit meer terug.

Om een relatie interessant te houden, moet je eeuwig blijven kibbelen. Over de waarheid van die stelling in het werkelijke leven durven we ons niet uit te spreken, maar in televisieland klopt het als een bus. (tdc)

Reacties

Met wat weemoed denkl ik terug aan Northern Exposure. Een nieuwe serie genaamd Men In Trees, over een New Yorkse schrijfster die in een Alaska's stadje genaamd Elmo gaat wonen tussen aandoenlijke exentriekelingen, heeft zo veel weg van Northen Exposure dat ik niet anders kan denken dan dat de makers grote fans waren van die serie.

Tisimo op 20 maart 2007 om 10:58

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.