Home  Life  Film & DVD  dvd-besprekingen
  
Tell Me You Love Me (complete serie)

DVD_TellMeYouLoveMe tv-serie:      / extra's:      / duur: 10 x 50 min. / dvd / HBO-Warner

Een jong koppel met dat gebukt gaat onder bindingsangst en premature jaloezie. Ouders die in hun twaalfde huwelijksjaar nog geen enkele keer gevreeën hebben. Twee welstellende dertigers – onder wie 'Penny' uit Lost – die hun leven laten beheersen door hun vruchteloze kinderwens. Ze belanden in Tell Me You Love Me allemaal op de sofa bij een relatietherapeute die zelf met een onverwerkt stukje verleden zit. Behoorlijk realistisch en serieus is deze HBO-serie die onderzoekt wat de rol is van seks als communicatiemiddel in relaties. De seks is veelvuldig en expliciet maar voor u naar de videotheek rent: ze is ook meestal ver van opwindend omdat ze juist erg dicht bij the real thing staat. Ongewoon, confronterend en interessant als discussievoer dus, maar uiteindelijk ook wat te banaal om een echte topper te zijn. (TDC)

(dienstmededeling: u gaat meer sterretjes zien)

Opgelet: vanaf dit punt in onze dvd-blog hanteren we een vijfsterrensysteem om films te quoteren, net als in de krant. Bij oudere recensies op deze blog kunt u in regel één (zwarte) ster toevoegen om de quotering te updaten naar het nieuwe systeem. Dit is de legende:

  Uitzonderlijk

   Zeer goed

  Goed

   Matig

  Zwak tot slecht

   Abominabel

For the record ook even aanstippen dat we de extra's op dvd's en blu-ray's quoteren naar kwaliteit, niet kwantiteit. Trailers, scène-indelingen en andere prullaria rekenen we niet mee als bonusmateriaal.

't Is maar dat u het weet. 

(dienstmededeling: Wie zijn onze recensenten?)

Mocht u soms denken 'Zoveel films en series krijgt die Tim De Cock toch nooit allemaal zelf gezien?': gelijk heeft u. Ik beheer wel deze blog maar doe geregeld een beroep op collega-redacteurs van andere afdelingen. Soms zijn zij trouwens ook beter thuis in bepaalde genres. Je kunt ons herkennen aan de hand van de initialen onder de recensies; Dit zijn wij:

(jbe) Jeroen Bernaer

(cb) Carine Bloemmen

(tdl) Tom de Leur

(edk) Eric De Keyzer

(jdr) Jo De Ruyck

(sdv) Sabine De Vos

(mdw) Mariena Dewulf

(pij) Pieter Janssens

(arg) Annelies Rutten

(wwo) Wouter Woussen

Was getekend: (tdc) Tim De Cock

(dienstmededeling)

Zou u man- of vrouwlief opgeven als hij/zij gedurende elf maanden niets van zich liet horen? Interessante vraag, waar u verder niet al te lang over hoeft na te denken want ik zocht gewoon een binnenkomer om u te bedanken. Dat u dit bericht nog leest, kan immers maar een van twee dingen betekenen. 1) U bent al veel te lang in het wilde weg aan het surfen, anders zou u geen tijd verspillen aan dit onzinnige tekstje. 2) U heeft een mateloos vertrouwen in deze blog en wíst gewoon dat-ie ooit weer geactiveerd ging worden.

Voor onze eigen gemoedsrust, hopen we dat toch enkelen onder u zich tot de tweede categorie bekeren. Aan hen dan ook onze excuses voor onze buitensporig lange afwezigheid. Ik zou kunnen uitleggen waarom, maar geloof me: 't zou saai zijn. Aldus vliegen we er maar weer in en presenteer ik, voorlopig nog zonder trots, omdat een mens na elf maanden stilte niet al te veel noten op zijn zang mag hebben: Het Nieuwsblad/De Gentenaar DVD en Blu-ray Disc Blog: Resurrection!

(tdc)

P.S. Tussen de actuele dvd's en blu-ray's zal ik af en toe ook de belangrijkere titels uit de ontbrekende elf maanden proberen te bloggen. Kwestie van het archief een beetje bij te houden.

Bettie Page: Varietease & Teaserama

Dvd_pagevarietease / extra's: / De Filmfreak

Bettie Page was met haar zandloperfiguur en onschuldige blik dé pin-upkoningin van de jaren 40 en 50. Ze mag gelden als oermoeder van hedendaagse froufroumeisjes als Murielle Scherre, en speelt de (nu ja) 'hoofdrol' in Varietease en Teaserama, twee varietéfilmpjes uit de ‘burlesque’ traditie waar ook Dita Von Teese op voortborduurt. Burlesque, dat betekent in dit geval dat Bettie Page en andere meisjes met veelbelovende namen solodansjes doen in sexy lingerie (vaak aandoenlijk slecht overigens), verleidelijk in de statische camera kijken en af en toe ook wat kleren uitspelen. Af en toe, want een van de langste acts komt van de voluptueuze Tempest Storm die zich met de hulp van Bettie Page áánkleedt. Tussen de dansjes door staan af en toe wat stand-upkomieken flauw te doen.

Dvd_pageteaserama Ondanks de quotering 16+ moeten dit zowat de minst obscene dvd’s zijn die je vandaag in het rek kunt aantreffen: er is volstrekt niets te zien. Eerder te klasseren onder ‘curiosum’ dan ‘erotiek’ dus, maar charmant is het wel. Op beide dvd's spreekt de bekende sexploitation-producent David F. Friedman een onderhoudende commentaartrack in over zijn ervaringen in het wereldje. Jammer dat er daarvoor geen ondertitels zijn. (tdc)

(dienstmededeling: u gaat sterretjes zien)

Een nieuw jaar, een nieuw quoteringssysteem. De kranten Het Nieuwsblad, De Gentenaar en Het Volk stappen af van het puntensysteem voor hun recensies en gebruiken voortaan weer sterren, net zoals onze zusterkrant De Standaard. Ook deze blog past zich vanaf nu aan de nieuwe regeling aan. Dit is de legende:

Slecht / Zwak / Goed

Zeer goed / Uitstekend

Omdat het onbegonnen werk is om de nu al meer dan vijfhonderd recensies op deze blog opnieuw te quoteren, geven we ter referentie deze omrekentabel mee. Die vertoont bewust wat overlapping, omdat het ene systeem naar ons aanvoelen niet zo eenduidig te vertalen valt in het andere.

0 tot 4/10 =

5 à 6/10 =

6 à 7/10 =

7 à 8/10 =

9 à 10/10 =

Italian Stallion

Dvd_italianstallion film (1970): 2 / extra's: geen / Paradiso

'Het acteerdebuut van Sylvester Stallone!' Een beter excuus om ongegeneerd een erotische film te bekijken krijg je maar zelden aangereikt, dus mochten we Italian Stallion niet aan ons laten voorbijgaan. Filmhistorisch gezien (*) is vooral de openingsscène relevant: Stallone loopt door een besneeuwd stadspark, beklimt een speelrek en steekt zijn twee vuisten omhoog in triomf. Komt het u ook bekend voor? Inderdaad: dit is de embryonale versie van Rocky's trademark scene: de looptraining die eindigt met een overwinningsgebaar bovenaan de trap van het Philadelphia Museum of Art.

En verder? Tja, veel soft bloot dat vooral op de lachspieren werkt. Italian Stallion - de echte titel is The Party at Kitty and Stud's - is geen porno, dus wordt er gewriemeld dat het een aard heeft. Eerst tussen 'Stud' (Stallone dus) en wulpse Kitty, dan tussen een paar vrouwen (terwijl Stallone zijn eigen torso bewondert in de spiegel). Als tussenspel laat Stallone plots zijn linkerhand afkluiven door Kitty (**) en rost hij haar vervolgens af met een riem, waarna een vrolijk huiskamerfeestje losbarst met zes personen en een vervormde spiegel. De instructies voor laatste kwartier gingen vermoedelijk niet verder dan 'kleren uit en rol maar een beetje over elkaar'. Tegen dan valt het gewriemel helemaal niet meer te ontcijferen - de wazige videokwaliteit van het beeld groeit hier uit tot the poor man's flou artistique.

Typisch prille seventies, zullen we maar zeggen. Wel fijn van Sly dat hij niet te beroerd is zijn jeugdzonden (***) te delen met het grote publiek. Italian Stallion is alvast grappiger dan om het even welke film uit zijn verdere carrière. (tdc)

(*) Dit is een ernstige rubriek.

(**) Waarschijnlijk als subliminale illustratie van het feit dat hij 'om op te eten' is.

(***) Hij was 24, maar dat is 14 naar zijn maatstaven. En hij kreeg er maar 200 dollar voor.

Emmanuelle

Dvd_emmanuelle film (1974): 6 / extra's: 7 / Universal

Samen met horror is erotiek wellicht het enige genre waarin films de status van klassieker kunnen verwerven zonder eigenlijk goed te zijn. Emmanuelle is het bekendste voorbeeld: legendarisch en baanbrekend omdat het de eerste soft-erotische film was voor een breed publiek, maar ook een film die met haken en ogen aan mekaar hangt en waarvan de pseudo-intellectuele filosofietjes mateloos gedateerd overkomen.

De destijds nog jonge makers, voor wie Emmanuelle de eerste langspeelfilm was, geven dat trouwens met zoveel woorden toe in een boeiende documentaire op de nieuwe dvd-uitgave. Grappig, die anekdotes over het nepscenario dat aan de Thaise autoriteiten moest worden voorgelegd. Of over Serge Gainsbourg en Jane Birkin die geen muziek wilden schrijven voor de film ('Ik krijg er geen stijve van', argumenteerde de immer eerlijke Gainsbourg) maar toch ideeën aanbrachten voor de montage. Leuk ook om een vooroordeel doorprikt te zien: in tegenstelling tot wat je bij zo'n film over losse zeden zou verwachten, ontstonden er absoluut geen liefdesrelaties op de filmset - op één uitzondering na, en dat werd uitgerekend een relatie van heel lange duur.

Alleen jammer dat Sylvia Kristel niet bij deze uitgave betrokken werd. Het is haar breekbare, lumineuze kwaliteit in combinatie met de mooie locatiefotografie die zorgt dat Emmanuelle vandaag toch nog zijn mérites heeft in de afdeling 'sfeervol gefotografeerd naakt'. (tdc)

P.S. Voor de kenners: deze versie bevat twee korte scènes die weggeknipt zijn in sommige landen en voor zover we konden nagaan ook niet op de vorige dvd-versie van Emmanuelle stonden. Het gaat om de 'opiumkitscène' (waar niets aanstootgevends aan is) en een berucht stukje sigarettengegoochel waar destijds veel promotie rond werd gevoerd. Regisseur Just Jaeckin was sterk gekant tegen die laatste scène, maar producent Yves Rousset-Rouard stond erop: hij wilde 'iets hards, iets zoals in Last Tango in Paris, dat de mensen zich altijd zouden herinneren'. Opdracht geslaagd, Yves.

Pink Cinema: erotiek uit Japan

PinkemptyTokyo X Erotica: 4 / extra's: geen / Mushimushi-De Filmfreak

Empty room: 6 / extra's: geen / Mushimushi-De Filmfreak

Pink Cinema is de overkoepelende naam die gegeven wordt aan de duizenden erotische films die sinds de jaren zestig in Japan werden en worden geproduceerd. Enkele daarvan worden nu door het Mushimushilabel van De Filmfreak bij ons op dvd verdeeld.

Het pinku eiga-genre neemt een heel aparte plaats in en valt nauwelijks te vergelijken met wat in het Westen onder erotiek wordt verstaan. Om te beginnen gaat het om technisch kwaliteitsvolle 35 mm-prenten van zowat een uur die niet bedoeld zijn voor betaalkanalen of late night tv, maar vertoond worden in speciaal daartoe bestemde bioscopen. Ondanks de opkomst van video en dvd blijft dat onafhankelijke bioscoopcircuit in de Japanse grootsteden floreren – in tegenstelling tot Europa, waar de 'sekscinema's' zo goed als verdwenen zijn.

Voor u het verkeerde idee krijgt: Pink Cinema is geen porno. De strenge censuur in Japan bepaalt immers dat er geen genitaliën of schaamhaar - 'werkende onderdelen', noemt de Japanse filmkenner Donald Richie ze – in beeld mogen komen. Het is een beperking waarvan je, met lichte overdrijving, kan stellen dat ze al meesters naar boven heeft gebracht. Regisseurs moeten immers creatieve oplossingen leren bedenken en zo werd Pink Cinema een leerschool voor 'serieuze' filmmakers als Masayuki Suo, wiens latere mainstreamfilm Shall we dance? een Hollywoodremake kreeg met Richard Gere en Jennifer Lopez.

De bevrijding van elke gynaecologische obsessie leidde er ook toe dat de verhalen meer om het lijf hebben dan 'sexy pizzabesteller belt aan'. Vaak zijn het bijna volwaardige films die tot de meest uiteenlopende genres kunnen behoren. Filosofisch drama, komedie, actiethriller, sciencefiction, horror, zelfs romantische zwijmelfilms – zolang ze maar voldoende bloot bevatten om het mannelijke publiek te prikkelen, krijgen de makers carte blanche van hun geldschieters.

Pinktokyo Hoewel Pink Cinema binnen en buiten Japan grotendeels genegeerd wordt door filmcritici, is in sommige gevallen de grens met de serieuze 'art'-cinema – waar expliciete seksscènes al langer bon ton zijn – niet veraf meer. Tokyo X Erotica is zo'n experimenteel auteursfilmpje: een volstrekt onbegrijpelijk verhaal rond terrorisme, mishandeling en geweld waarin een masturberende man in een konijnenkostuum en een met sperma gevuld waterpistool nog de normaalste elementen zijn. Psychedelisch, maar ook lelijk en absoluut niet erotiserend.

Al even weinig opwindend zijn de bijna mechanische vrijpartijen in het veel betere Empty room, een sociaal pompsteendrama met een randje, over een vrouw die zich lostrekt uit haar doodgebloede huwelijk. Het is moeilijk te zien of de amateur-acteurs natuurlijk spelen of gewoon niet spelen, maar het afstandelijke gevoel – ook tijdens de verplichte nummertjes rampetampen – draagt alleszins bij tot het bewust troosteloze sfeertje. (tdc)

The Libertine

Dvd_libertine film: 7 / extra's: geen / Paradiso

Of hij nu een heethoofdige piraat of een seksverslaafde, aan syfilis stervende schrijver speelt: als Johnny Depp een pruik opzet en zich eens goed smijt, máákt hij de film. Ook deze Britse lowbudgetprent van Laurence Dunmore, gebaseerd op een theaterstuk van Stephen Jeffreys.

The Libertine is een biografie van John Wilmot, Earl of Rochester, een charismatische man die zijn 17de-eeuwse bestaan vulde met drie bezigheden: scabreuze poëzie schrijven, koning Charles II (John Malkovich) op de tenen trappen, en op elke vrouw (of man) kruipen die zich niet snel genoeg uit de voeten kon maken. Het leverde Rochester een geslachtsziekte op die hem incontinent maakte en zijn neus wegvrat, waardoor hij een zilveren prothese moest dragen, maar wat hem volgens deze film pas echt vloerde was zijn fascinatie voor Elizabeth Barry, de grootste actrice van haar tijd (gespeeld door Samantha Morton).

In een veelbetekend gesprek met haar verklaart de notoire atheïst Rochester zijn libertijnse levensvisie vanuit het besef dat 'in het echte leven niets van mijn acties, goede of slechte, er eigenlijk toe doet. In een toneelstuk daarentegen heeft elke actie een logische consequentie. Ik wil ontroerd worden. In het echte leven kan ik niet voelen. Anderen moeten dat in mijn plaats doen op het podium.' Je kan het net zo goed zien als een verklaring voor het feit dat we ons zo graag verliezen in bioscoop- en televisiefictie.

'Je zal me niet aardig vinden', waarschuwt Depp als Rochester de kijkers in een proloog. 'En je zal me nog veel minder aardig vinden naarmate we verder gaan.' Klopt, maar tegelijk kan je je ogen niet van hem afhouden in dit intelligente, volwassen drama dat Londen even groezelig in beeld brengt als Rochesters levensstijl geweest moet zijn. Ook de rest van de cast is knap: niemand verbleekt naast Depp, zelfs Rosamund Pike niet als Rochesters gekwelde echtgenote. Het enige wat een beetje tegen deze adaptatie spreekt, is dat het in veel opzichten een theaterstuk gebleven is. Maar storen doet dat niet echt. (tdc)

Oudere berichten:
> Tyson
> Tell Me You Love Me (complete serie)
> Lost (seizoen 5)
> The Killing (reeks 1)
> The Hangover
> Brüno
> Nieuwe en klassieke Britse comedy
> Che (Part 1 & 2)
> I Love You, Man
> Anywhere But Home (Four Christmases)
> Het Geheim van het Pirateneiland
> The Singing Detective
> Terminator Salvation
> Ponyo
> Harry Potter and the Half-Blood Prince
> Appaloosa
> Mad Men (seizoen 2)
> (dienstmededeling: u gaat meer sterretjes zien)
> Star Trek
> The Big Bang Theory (seizoen 1)