Eeklo

Ik kreeg deze week twee berichten van Eeklonaars in Australië en Nieuw-Zeeland. Eerst was er mijn trouwe correspondent Raph Thienpont die vanuit Nieuw-Zeeland wat nieuws meldde in verband met de verschrikkelijke bosbranden in de ruime regio rond Melbourne. 'Tussen waar wij wonen, Auckland, en Melbourne, is er een afstand van 1.700 kilometer, de Tasmaanse zee. Maar wij volgen de branden met afgrijzen op de voet. Het is verschrikkelijk: de regering heeft het over een 'inlandse tsunami van vlammengolven'... Er zijn meer dan 200 doden geteld, nog eens honderden slachtoffers en meer dan duizend huizen en 365.000 hectare bos vernield. Toch nog een positief verhaaltje om mee af te sluiten: het blad van de eucalyptusboom vergaat niet en kan enkel door vuur verast worden. Daarvoor zijn bosbranden af en toe noodzakelijk, als onderdeel van de vernieuwing. Die eucalyptus is ook het enige voedingsmiddel van het koalabeertje: de zaaddozen hebben grote hitte nodig om open te springen. Welnu, er is na dagen van brand nog zo'n beertje levend teruggevonden door een brandweerman.'

Van nog een Eeklonaar, gewezen verpleegkundige Karine Van Oeteren, kregen we ook een mailtje uit Australië, waar ze op doorreis is: 'Het is een prachtig land, een unieke flora en fauna, vriendelijke mensen, proper, echt groots. Na 4 dagen Sydney zijn we noordwaarts getrokken en hebben we lang de kust gevolgd. We hebben onze route moeten aanpassen door de branden. Tweemaal zijn we door een verbrand bos gereden, de eerste keer kwam er een koala langs de weg, zo mooi maar zielig. De tweede maal reden we door de rook, verbrand bos en kangoeroelijken langs de weg, triestig. We keren nu voor een paar dagen terug naar Sydney en op 17 februari trekken we richting Cairns, the great barrière rif. Groetjes in Eeklo!'

De Eeklose kunstenaar Marc De Waele woont momenteel in Tampa (USA) waar hij vier maand geleden een galerij opende. Ondertussen zijn ze daar in Tampa helemaal gek van Marc en zijn werk, want hij mocht al twee beelden leveren aan de stad Tampa. En twee weken terug maakte hij een kunstwerk voor Pepsi Cola, een footballspeler uit colablikjes dat nu op het hoofdkwartier van de Colareus in New York staat.

 'Niet slecht voor een Eeklonaar, hé Marcske?' knipoogt de immer goedgeluimde Marc vanuit de States. Het volledige interview leest u zaterdag in Het Nieuwsblad!

Eeklonaar Filip Maenhout, zijn echtgenote Djoumai Yaya en hun twee zoontjes George Naroua en Stef Gnaneng zijn aan de slag in Kameroen. Maandelijks vertelt hij zijn wedervaren aan ‘Eeklo Blogt’. Deze maand heeft hij het andermaal over het ‘Volksgericht’.

'In mijn bijdrage van november 2008 mochten jullie lezen over Julius, een jonge werkloze huisvader die, om te overleven, zich in diefstal stortte. Door gebrek aan een juiste rechtsorde nam de plaatselijke volksgemeenschap de berechting op zich en werd Julius levend verbrand. Het is een van de vele voorbeelden van ‘Volksgericht’ in Kameroen met bijna altijd dodelijke afloop. Soms worden ook ‘onschuldige’ mensen op die manier berecht en vermoord. En daar wil ik het in deze bijdrage over hebben!'

'Corneille (foto) is een jonge, knappe en ambitieuze wiskundeleraar in een middelbare school van Yaoundé, de hoofdstad van Kameroen. Ondanks het lage maandelijkse loon neemt hij zijn job ernstig en daarom is hij geliefd door zijn leerlingen. Een van zijn vrouwelijke collega’s, Delphine, werd smoorverliefd op Corneille. Op het eerste gezicht een mooi verhaal ware het niet dat Delphine samenwoont met Clement, een jaloerse jonge zakenman die van zijn vriendin heel veel houdt. Corneille voelt de verliefdheid van zijn collega maar hij heeft geen interesse voor haar, Corneille is immers verloofd en heel binnenkort gaat hij trouwen.'

'De laatste weken voelt Clement duidelijk aan dat Delphine hem niet meer de gebruikelijke aandacht geeft. Hij neemt de beslissing enkele bevriende (jaloerse) collega’s van Delphine te polsen in verband met zijn vriendin. Het onderzoek wordt een succes en het besluit is eensluidend: Delphine en Corneille vormen een koppel! Die nacht ten huize Delphine en Clement is niet gemakkelijk. Delphine ontkent haar verliefdheid op Corneille maar Clement voelt duidelijk aan dat er ‘iets’ is. Hij heeft een slapeloze nacht omdat zijn hersenen overactief zijn in het maken van een ‘plan’.'

'Enkele dagen later zijn Clement en Corneille op de drukke voedselmarkt van Yaoundé (foto). Clement krijgt Corneille in het oog en beslist zijn plan uit te voeren. Wanneer Corneille op enkele stappen van hem staat begint hij te schreeuwen: ‘Een dief! Hij heeft mijn geld gestolen!’. De menigte aanwezig op de markt draait zich om naar Clement om te vragen waar de dief is. Clement wijst naar de nietsvermoedende Corneille en een tiental mensen, mannen en vrouwen storten zich op de verraste Corneille en brengen hem zware slagen toe. De menigte moedigt de beulen aan en iedereen is het erover eens: ‘Die man krijgt zijn verdiende loon! Mocht hij naar de politie gebracht worden dan was hij na een uur al vrijgekocht! Dit is een les voor andere dieven!’. De toegesnelde ordehandhavers kijken onmachtig toe…'

'Uiteindelijk bezwijkt Corneille onder de slagen en sterft ter plekke. Door jaloersheid werd een onschuldige man door het Volksgericht berecht en vermoord. Aan wie de fout? Clement? Delphine? De collega’s van Delphine? Het volk? Het rechtssysteem? De ordehandhavers? De kolonisatie (zie Deel I van het Volksgericht)? … Denk er nog maar eens over na… Een eensluidend antwoord is moeilijk te vinden. Het is waarschijnlijk een samenloop van omstandigheden…!'

Eeklonaar Raph Thienpont en zijn Nederlandse vriendin Marianne wonen al een tijdje in Nieuw-Zeeland en berichten regelmatig over hun wedervaren aan de andere kant van de wereld. Zo stuurde Raph me gisteren al een krantenbericht over de babymoorden van Dendermonde, van een nieuwswebsite downunder. Vandaag schrijft hij over een speciale ontmoeting, maar eerst wenst hij alle bloggende Eeklonaars de beste wensen voor 2009.
'Deze week was weer gevuld. Op dinsdag vertrokken de ouders van Marianne terug naar Nederland na een verblijf van vier weken Nieuw Zeeland. Door bemiddeling van zoon Dirk had ik vernomen dat dezelfde namiddag Luc Laureyns (van het tuincenter uit de Vrombautstraat in Lembeke, net op de grens met Eeklo) en zijn zus Ingrid op de luchthaven van Auckland aankwamen voor een tour door Nieuw Zeeland.
Marianne en ik besloten dan maar om op hen te wachten en deze verdwaalde zielen op te halen op de luchthaven. Groot was hun vreugde dat er daar iemand op hen stond te wachten.'
'Persoonlijk kende ik Luc en Ingrid niet dus wij wisten niet wie we voor ons zouden krijgen. Ik had 's middags vlug een karton gemaakt met 'LUC LEMBEKE' erop. Marianne en ik hadden reuze pret met al de personen die langs ons heen liepen.Er was een man die zei: 'Lembeke? Dat is België en die sprak ons aan om inlichting voor een huurauto. Die kerel was blij dat hij dat in het Vlaams kon vragen.Het was een Antwerpenaar.'
 

Voor Luc en Ingrid (achteraan op de foto in Skytower) waren de bedden klaar en ze konden na het avondeten en een vermoeiende dag uitrusten. Het was voor Marianne en mij hartstikke leuk eens een Vlaming (Eeklonaar, Lembekenaar) te mogen begroeten en ontvangen in het huis Titirangi. Na het ontbijt was er een tocht naar het Aratakicentrum en de omgeving van Piha. Ingrid was die dag jarig en wij hadden een diner in Skytower in Aucklandcity. Na een gezonde nachtrust zijn Luc en Ingrid vertrokken voor een tocht naar het Noorden van Noordereiland. Voor Luc was het even wennen om links te rijden en aan het stuur rechts. Wij vermoeden dat ze terug in Auckland zijn op zondag om daarna hun tocht verder te zetten naar het zuiden van het Noordereiland. Wij wachten op hun verhalen.'
Groetjes

den Raph  

Eeklonaar Filip Maenhout, zijn echtgenote Djoumai Yaya en hun twee zoontjes George Naroua en Stef Gnaneng zijn aan de slag in Kameroen. Maandelijks vertelt hij zijn wedervaren aan ‘Eeklo Blogt’. Deze bijdrage schreef Filip ergens in een godverlaten plaats langs de weg naar het vormingscentrum in Mbiame. ‘Onze taxibrousse heeft ons door een technisch probleem (ophang van het achterwiel gebroken) in de steek moeten laten en de passagiers zitten nu langs de weg voor enkele uren. Normaal doen we er een anderhalf uur over, vandaag kan het een expeditie van 4-5 uren worden…’ zucht Filip.

Lees verder

Niet alleen de Amerikanen moeten deze week naar de stembus, ook aan de andere kant van de wereldkloot moet worden gestemd: in Nieuw-Zeeland kreeg ook Eeklonaar Raph Thienpont zijn kiesbrief in de bus. En daar vertelt hij nu over in zijn nieuwe bijdrage.

Lees verder

Eeklonaar Filip Maenhout werkt als ontwikkelingswerker voor Broederlijk Delen op het platteland in Kumbo (Kameroen). Daar woont hij met zijn echtgenote Djoumai en zijn twee zoontjes Stef Gnaneng en George Naroua. In deze maandelijkse bijdrage voor Eeklo Blogt heeft hij het over het Volksgericht, over het recht in eigen handen nemen… Een beklijvend relaas.

Lees verder

Eeklonaar Raph Thienpont woont in Nieuw-Zeeland en stuurt regelmatig verhalen door voor Eeklo Blogt. Dit keer nam hij plaats in de wagen…

Door de structuur van het land is men in Nieuw Zeeland aangewezen om de auto als voornaamste vervoermiddel te kiezen. Snelwegen of autostades zijn er enkel in de omgeving van de stad Auckland. Van noord naar zuid ongeveer 72 km en van oost naar west ongeveer 40 km. Deze autowegen gaan over naar expresbanen om verder uit te komen op een tweevaksweg. Tweevakswegen zijn de belangrijkste wegen om door het 1600 km lange Nieuw Zeeland te rijden. Belangrijke werkzaamheden zijn bezig om het verkeer vlotter te laten verlopen rond de voornaamste steden. Zoals een ringaanleg van tweemaal twee rijstroken omheen de stad. Er zijn tweevakswegen die overgaan naar grind of verharde weg en die zelfs eindigen op een autoparking. Deze wegen hebben geen fiets- of wandelpaden en zijn niet verlicht. Verlichtingspalen ziet men enkel op kruispunten of aan invalswegen.
Hierbij valt wel op dat op kruispunten waar verkeerslichten en richtingpijlen aanwezig zijn, zodanig zijn gecoördineerd dat geen enkel kruispunt geblokkeerd wordt door voertuigen.

Er zijn 4,5 miljoen inwoners in Nieuw Zeeland en over het gehele land zijn er 3,2 miljoen voertuigen. In een gezin dat bestaat uit twee personen heeft men soms vier voertuigen. Een 4x4 of een stationwagen voor de man,een gewone personenwagen voor de vrouw, een kleine bestelwagen en een camper of een mobilhome met daarbij soms ook een boot. De meeste auto's zijn van Japanse makelij en overal ziet men tweedehands handelszaken en zeer veel kleine bedrijfjes die in verband staan met de auto. Garagehouders, bandencentrales, shops voor auto-onderdelen, zelfs speciaalzaken waar men halve auto's kan kopen met of zonder motor…

De meeste Nieuw-Zeelanders sleutelen liefst aan hun eigen auto. Er bestaat wel een soort keuring van de auto, een WOF-certificaat, waarbij men aantoont dat de auto in staat is om op de openbare weg te rijden. Dit certificaat wordt uitgereikt door een garagehouder die er voor bevoegd en erkend is. Deze keuring is halfjaarlijks en is door middel van een sticker aangebracht rechts boven aan de voorruit van de wagen. Een voertuig wordt ook geregistreerd dit kan driemaandelijks, halfjaarlijks of jaarlijks zijn. Deze registratie kan gebeuren in een postkantoor. Dit registratievignet wordt links onderaan de voorruit geplaatst.

De nummerplaat gaat mee met de auto vanaf aankoop tot aan het sloopbedrijf. Mits betaling kan men een eigen nummerplaat kiezen en laten registreren. Ik heb er een gezien en ik denk dat het een West-Vlaming is!! Knipoog, den Raph

Eeklonaar Filip Maenhout werkt als ontwikkelingswerker voor Broederlijk Delen op het platteland in Kumbo (Kameroen). Daar woont hij met zijn echtgenote Djoumai en zijn twee zoontjes Stef Gnaneng en George Naroua (zie foto op de trappen van het stadhuis). Begin augustus was hij met zijn gezin een paar weken op bezoek in Eeklo, en daar stelde hij vast dat hij eigenlijk tussen twee culturen leeft.

Lees verder

Raph Thienpont, onze correspondent in Nieuw-Zeeland, die ons een jaar lang bestookt met foto’s van de mooiste en meest zonnige plekjes aan de andere kant van deze aardkloot, is nu een beetje jaloers op ons Belgisch weertje. Beeld je dat eens in! In zijn maandelijks mailbericht stuurt hij dit keer foto’s mee van verkleumde zeemeeuwen, grijze wolken en ander winters vertier. Je zou pas echt compassie krijgen als je zijn tekstje leest…: ’Hier is het nu echt winter met veel regen en temperaturen tussen de 8 en de 15 graden. Door de regen blijft het de gehele winter groen met uitzondering van de Europese bomen en struiken die hun bladeren verliezen tijden die periode. De gaskachel wordt 's morgens en 's avonds aangestoken om de kilte te verdrijven in de woonkamer. Nu is het de tijd om computerwerk te verrichten.'

'Het begon verleden weekend met hevige regenbuien en felle windvlagen. De maandag was het nog slechter met krachtige stormen en af en toe een donderslag. Van de periode die ik in Nieuw Zeeland verblijf heb ik het nog maar een keer horen donderen of zien onweren. De volgende dagen was het een echt hondenweer met onweders, hagelbuien en blikseminslagen. De wegen lagen soms wit van de hagel wat zeer zelden is voor het gebied rond de stad Auckland. Meer dan honderden blikseminslagen op een uur. De temperaturen zijn tussen de 7 en de 13 graden,maar door de wind krijgt men een kouder gevoel. In de haven van Auckland lagen de veerdiensten stil naar de verschillende eilanden of andere gebieden in de omgeving. Er waren al verschillende ongelukken gebeurd bij het aanmeren van de ferry's aan de aanlegsteigers door de hevige wind of de hoge golven. Op de wegen lagen ontwortelde bomen of werd alles onderbroken door grondverschuiving of wateroverlast. Sommige dorpen of gebieden zijn dan afgesneden van de rest van de wereld. In andere gebieden was er geen elektriciteit, telefoonof internetverbinding door de afgeknapte kabels. Alle bekabelingen zijn hier trouwens bovengronds. Ik hoop dat het bij jullie zomer is. Groetjes vanuit het natte,kille Auckland!’
den Raph