Festivaljunks

De propere jongens van Atomix

Ervoor zorgen dat je op Werchter onbekommerd op een egaal groen grasveld kan flaneren: it's a dirty job, but someone's gotta do it. Vergis je niet: wanneer je het nodig vindt om de wei onveilig te maken met die gigantische oogwallen van je, zijn al honderden medewerkers je voor geweest. Wij festivaljunks infiltreerden donderdagnacht incognito het opkuisteam Atomix, tot een uur of vijf, zes 's morgens. Het bracht ons in een roedel enthousiaste vrijwilligers met een hark in de ene en een pils in de andere hand, via gevulde condooms en ongevulde drankbekers, verdwaalde stukken pizza en in mayonaise zwemmende frieten tot bij het gratis ochtendontbijt voor de medewerkers. Dat laatste was niet alleen voordelig voor onze festivalbeurs, maar ook voor onze nu al genadeloos geteisterde lever. Vanavond ruimen we de rest op, beloofd.

Vroege vogels op Werchter

Donderdagmorgen zes uur. Deze dolenthousiaste jongeman vat met enkele tientallen lotgenoten moedig post voor de dranghekken van camping B1. Ook wij, onverschrokken festivaljunks, vergezelden hen na een nachtje doorzakken in Leuven bij de poorten van het campingheiligdom. Het enthousiasme van deze dappere malloten ten spijt, bleef het toch nog wachten tot acht uur vooraleer de camping the gates opende. Het scenario was gelijkaardig aan dat van vorig jaar: straatvoetbal, de eerste schuchtere ochtendpilsjes en ongegeneerd gelal van vroege dronken Britten waren ons deel. Toen het gedoe met de tenten eindelijk voorbij was, doken ook wij met een gelukzalige glimlach in onze met berggeitenwol gevulde slaapzak. Dromend van podia gevuld met Lily Allens, Amy Winehouses en andere nieuwe campingliefdes. Al dan niet met stijve tepels…

Open the gates, Herman!

‘Waar kleine Belgen groot in zijn’. Zo berichtte de festivalbijlage bij deze krant enkele dagen terug. Wie meesmuilend doet over ‘les petits Belges’ vergeet dat wij op het vlak van concerten meespelen met de wereldtop. Rock Werchter werd in maart dit jaar op de Internationale Conferentie voor Live Muziek krachtig uitgeroepen tot beste festival van de wereld. Herman Scheuremans kreeg de prijs voor de beste concertpromotor. En dan zwijgen we nog over de stortvloed van getalenteerde groepen en artiesten in ons land het laatste decennium.

Maar ook wij, kleine garnalen in de muziekvoedselketen, proberen ons op het bescheiden terrein van de festivals te bevestigen. Hoe kunnen we dit beter doen dan door op woensdagavond reeds af te zakken naar Werchter, met nog een honderdtal halsstarrige medefestivaljunks, die de eerste nacht samen delen in een greppel langs de straat? Sommigen verdrijven dit lange wachten met een partijtje ‘voetbal met lege bierblikjes’, anderen kijken met smekende ogen naar de onvermurwbare campingvrijwilligers aan de andere kant van de dranghekken, en een enkeling duikt gewoon nog wat dieper in zijn slaapzakje. Tot rond een uur of zes. Dan ligt de bal in het kamp van Scheuremans. Open the gates!

Wij zijn dan ook meestal die lucky bastards die een schaars stukje camping met enkele bomen kunnen inpalmen, strategisch benut als beschutting tegen regen of zon én ideaal om een hangmat tussen te knopen. U merkt: een goed voorbereide Werchterganger is er twee waard. Zo bestaat er een even spitsvondige als eenvoudige methode om het meegebrachte gerstenat vier dagen lang koelkastfris te houden, zelfs bij hete temperaturen. Hoe dan? Dat verklappen we u na afloop van het festival. Kwestie dat we een béétje origineel blijven op de camping.

Rock Werchter heeft voor ons, festivaljunks, doorheen de jaren een heilige status gekregen, zoals de koe in India of de priester in het plattelandsdorpje. Uiteraard met de Scheur als onbetwistbare, lichtgevende Goeroe die, als hij niet alweer een topgroep aan het strikken is, zijn adepten onderwijst met filosofische rijmelarijen.

Tal van prangende vragen spelen aan de vooravond van Werchter dan ook door ons hoofd. Zullen de snotneuzen van The Kooks of Arctic Monkeys op Werchter hun eerste stiekeme pilsjes nuttigen? Met welke bruidsjurk komt Lily Allen deze keer aandraven? Hoeveel campingbezoekers zullen slapeloze nachten beleven door de West-Vlaamse delegatie die naar oeroude traditie in canon hun lokale variant op ‘prostituee’ scanderen? Hoe lang is de gemiddelde walrussnor van de pakweg veertigjarige Metallica-fan?En: hoeveel stijve tepels zullen de festivaljunks deze keer bij zichzelf tellen door de onrooskleurige weersverwachtingen? Een gele briefkaart naar het Nieuwsblad en met een beetje geluk wint u een privé-sessie Oosterse wijsheid van de Scheur himself. Met onze complimenten.

Graspop 2007: hoogtepunten

Een ontmaagding met niet één maar meerdere hoogtepunten, daar droomt iedereen wellicht van. Een overzicht uit graspop: editie 2007...

Graspop vraag en antwoord

Graspop is voorbij, beste weblogvrienden. Met andere woorden: hoog tijd voor een rondje. Een rondje vraag en antwoord.

Uitspraak van het festival?

" Fuck off, partyboy !"

(Een dronken Brit, type De Hulk, toen een kameraad van mij per ongeluk wat bier over de man morste.)

Foto die op het netvlies blijft branden?

 

Graspop: natter dan eender welke droom...

Dieptepunt van het festival?

Toen ik na een half uur kijken naar de metalgroep 'Therion' te horen kreeg dat de mannen op het podium eigenlijk 'Blind Guardian' waren. Verkeerde marquee gekozen.

Tussenstand Graspop-tellers

Dagen	Festivals	Concerten	Slaap (u)	Hamburgers	Pintjes	Frisdrank
2	1	3	10	2	34	7

Zoals u ziet moest de tweede dag niet onderdoen voor de eerste. Bring 'em on!

Kevin

Graspop voor de thuisblijvers

Terwijl festivaljunk Kevin door zijn Graspop-ontmaagding nu - eindelijk - voor een Echte Man kan doorgaan, beleef ik een minder rooskleurig - correctie: zwartkleurig weekend. Het enige heavy aan deze dag zijn mijn oogleden, na urenlang turen op leerstof voor mijn laatste examen maandag. En voor de rest: bloednuchter, frisgewassen en een hoofd volgesjouwd met gewéldig interessante kennis. Kortom: een toestand die je niemand toewenst aan de vooravond van de festivalzomer. Slechts een loodzwaar brilmontuur op mijn neus ontbreekt nog. Maar dan zat er tenminste iéts qua metal in mijn zog.

Eén van de groepen op Graspop vandaag was de death metalformatie Cannibal Corpse. Nummers van deze fijngevoelige jongens dragen namen als 'Hammer Smashed Face', 'Butchered at Birth', 'Force Fed Broken Glass' en 'Eaten From Inside'. Lees: het betere meezingwerk, uitermate geschikt voor op kinderfeestjes en jubilea.

Net zoals ik zijn er ongetwijfeld nog tal van zwaarmetalen vrienden die hun portie hardrock, black metal of grindcore moeten missen door slecht getimede examens. Het onderstaande clipje, een live-versie van de Cannibal Corpse-ballade 'I Will Kill You', kan de blokkende student helpen om even stoom af te laten. Zet uw boxen op maximaal vermogen, laat een emmertje vers varkensbloed aanrukken en up you go!

Graag gedaan!

Dieter

Kippenbilletje? Iemand?

Dagen	Festivals	Concerten	Slaap (u)	Hamburgers	Pintjes	Frisdrank
1	1	1/2	5	1	15	4

Graspop is begonnen, beste vrienden. En hoe? Met gedonder, zoals verwacht, op, naast en vooral ook boven het podium. Ik zou u kunnen vertellen over die blonde aan de Chiquita-stand waardoor ik mijn laatste eetbonnetje aan een banaan verspilde. Of over mijn stijve tepels tijdens Aerosmith, waarvan ik nog steeds niet weet of het dan wel door hun muziek of door de gutsende regen kwam. Of over diezelfde blonde die mijn stijve tepels met die banaan…

Maar neen - alle gekheid op een stokje - ik heb er speciaal voor u een smeuïg sfeerbeeldje van op de camping uitgepikt: de ochtendbarbecue. Rond een uur of zeven deze morgen was mijn vriend Peter al druk in de weer met de kolen. Om even later iedereen te verrassen met een uitgebreid ontbijt. Een alternatieve manier om de tanden te poetsen. En zoals het hoort op graspop: in black…

En hoe gaat het met mezelf, hoor ik u denken. Wel dan. Ik ben ontmaagd, zoals u weet, en ik kan niet ontkennen dat het me doet gniffelen. Denken aan gisteren is denken aan mijn sandalen die in de modder bleven steken, de aarde tussen mijn vingernagels of de banaan die ik niet na de Bami gegeten mocht hebben. Het is het proeven van een droge mond terwijl de camping een geur van urine en zweet uitademt. Het is het begin van de zomer. De festivalzomer.

kasticket

Een vluggertje tussendoor kan geen kwaad. Op mijn ietwat overmoedige kasticket voor Graspop:

1. 24 blikjes bier
2. 3 liter wijn
3. 1,5 liter fruitsap
4. 1,5 liter water
5. Een pakje energietabletten
6. Barbecuevlees

Alles samen goed voor een slordige dertig euro. Morgen meer nieuws: vanop de camping, de weide of een EHBO - tafel...

Ontmaagding

Ik zit op mijn kot voor wat een vrij normale avond lijkt: mislukte kookpoging, vreemde haarresten in de douche en een vrij omvangrijke afwas in de spoelbak. Heerlijk. Verder niets aan het handje. Of toch. We staan immers aan de vooravond van de Festivalzomer, die morgen afgetrapt wordt op een grasveldje in Dessel en pas eindigt wanneer de bal in de Donkvijver van Oudenaarde ligt, bij dat Feest in het Park.

Hoe voel ik me? In de wetenschap dat ik gedurende twee maanden te weinig zal wisselen van boxershort en te veel van dranktent én dat op de koop toe ook nog eens ga delen met de Nieuwsbladlezer, is dit een vraag die ik niemand toewens op het laatste mondeling examen.

Vooruit dan maar. Het voelt een beetje alsof ik straks ontmaagd word. Een combinatie van nervositeit en trots die elke man in wording doet grijnzen. Fris, gewassen, onbebaard en voorzien van een stevige tent maak ik me op voor mijn eerste keer: Graspop Metal Meeting, het walhalla van de headbanger, gothic, antichrist en een enkele vampier, waar scheurende gitaren en donderende drumpartijen de voorste rijen steevast van de sokken blazen.

Dieter, mijn partner in crime tijdens deze zomer, zal zijn head niet bangen dit weekend, althans op graspop niet. Zijn bureaulamp of lavabo maken een grotere kans, als het studeren voor zijn laatste examen – Dieter studeert politieke en sociale wetenschappen - niet wil vlotten. Hij vervoegt me volgende week op een festivalletje ergens in de buurt van het pittoreske Werchter. Het zal me benieuwen.

Voor de gelegenheid – iedereen is vervangbaar, nietwaar - heb ik Dieter dan ook maar ingewisseld voor Niko. Een vroegrijpe jeugdvriend, die al toe is aan zijn tweede keer Graspop in evenveel jaar tijd en de veeleisendheid van de ontmaagding met verve heeft doorstaan.

Zijn strakke combats, zwarte Iron Maiden – shirt en camouflagekleurige legerbroek staan in schril contrast met mijn afgewassen kringloopvestje en naïeve zomersandalen. Tien vragende tenen kijken wat bedenkelijk voor zich uit, niet wetend hoe ze er na het weekend uit zullen zien of met hoeveel ze nog zullen zijn, maar toch ook wel stiekem opkrullend van plezier bij de gedachte aan morgen.

Beste Lezer, laat ons hopen dat deze ontmaagding het begin wordt van een zomer zonder einde, rijkelijk voorzien van opgerolde matjes, lodderige oogjes en suizende oortjes. Maar vooral: met heerlijke hoogtepunten…