Festivaljunks

Vlaamse sterrenslag op Suikerrock

De laatste dag op Suikerrock besloten we af te ronden in stijl: met onze zéér exclusieve VIP-tickets hadden we toegang tot de Suikerrock Club. Een mythisch oord waar gewone stervelingen de flamboyante celebs in mensengedaante kunnen aanschouwen en waar de gratis Dom Perignon rijkelijk vloeit. Tenminste, dat dáchten we. Groot was onze ontgoocheling toen we merkten dat er in da Club géén Dom Perignon geserveerd werd (slechts dure pils, weliswaar in een behoorlijk exclusief glas), géén wereldsterren flaneerden en géén halfnaakte modellen op tafels dansten. Wél beschikten we over een verhoogd terras waarop we, mits eindeloos geduld en een getraind arendsoog, Vlaamse sterren konden spotten. Als volleerde paparazzi smeten we ons in de strijd en kwamen we terug met de volgende ontluisterende beelden.

Roel Vanderstukken, een jongen die tweede eindigde na de ietwat bekendere Stan Van Samang in ‘Steracteur Sterartiest’, hangt op het podium wat de ideale schoonzoon uit, maar backstage zuipt hij de ene pint na de andere en rookt hij als een schoorsteen. Onze reeds aan celebrity-spotting gewende lens betrapte hem op een sigaret na het optreden, waarop Roel in paniek het hazenpad verkoos. Een heimelijke roker, die Vanderstukken? Nu niet meer, zoveel is zeker.

Souldiva Natalia gaf de Tiense Grote Markt gisteren een lesje ‘kontschudden in een piepklein, strak broekje’ voor beginners. Uw in piepkleine, strakke broekjes vermomde festivaljunks strikten haar backstage, net voor ze die op de achterbank van haar gepantserd, bebodyguard en met James Bond-technologie uitgerust voertuig liet neerzakken.

“Acht pintjes alsjeblief!”, doet Koen Wauters teken naar een willekeurig crewlid. “Zes voor de bandleden en geef die mannen van de festivaljunks daar ook iets!” Héél sympathiek, Koen. Al zal ons dat niet beletten om smeuïge details te verklappen: wist u bijvoorbeeld dat Koen vlak voor het optreden met een mini-geodriehoekje zijn op z’n zachtst gezegd merkwaardige bakkebaarden tot op de millimeter juist legt – tot er een perfect gelijkzijdige driehoek ontstaat?

De arendsblik van Georges Ronsmans, steward op Suikerrock, spreekt boekdelen. Snormans staat in voor de veiligheid in het VIP-dorp. “Ik controleer festivalgangers op glas en kom persoonlijk tussen bij vechtpartijen”, klinkt het nors. Wellicht was ons breedgeschouderd postuur ook hem niet ontgaan, aangezien hij ons prompt een job voor volgend jaar bij de security aanbood. Zijn openhartige mening over Natalia? “Te veel poeder.”

Ook ditmaal een zoethoudertje voor de liefhebbers van beginnend muzikaal talent. Terwijl Koentje en co de mama’s en papa’s op de Grote Markt aan het wuiven brachten, verzamelden zoon – en dochterlief voor de Stella Bakstage. Daar stond de Gentse drum ‘n’ bass-band Colorless Green Ideas, dankzij een initiatief dat “100 procent puur, pop uit de provincies” heet en kansen geeft aan jonge, veelbelovende, jonge bands. Hoe dat klonk? Klikken maar.

Tussenstop zes: Suikerrock

Gisteren bracht de NMBS ons bij de zesde halte van deze festivalzomer: Suikerrock, Tienen. De driedaagse werd gisteren lauwtjes op gang getrokken door het Nederlandse poprockcombo Krezip. Onderstaand beeld is géén verdwaalde foto van Graspop. Dat Jacqueline Govaert en co wel degelijk rock 'n' roll zijn, bewijst deze meegenietende rockchick. Al weet deze jongedame natuurlijk ook dat groepen als Saxon, Iron Maiden en Metallica er tenminste nog écht toe deden.

Opvallend veel kortgeschoren vrouwenkopjes op de Grote Markt in Tienen. Begrijpelijk, met lesbo-icoon Sarah Bettens als één van de headliners op vrijdagavond. Wij als langharig tuig zochten ons heil echter aan de Stella Bakstage, een zijpodiumpje voor beginnend talent van eigen bodem. Confuse The Cat, Leuvense postpunk met duidelijke invloeden van U2 en Simple Minds, verraste ons zeer aangenaam. U ziet hun eerste single Akela, die het ooit schopte tot de playlist van Studio Brussel.

Zondag hoogdag op Suikerrock: dan komen halve en hele Vlaamse celebrities hun ding doen op het hoofdpodium. Benieuwd of we als festivaljunk hun glamoureuze biotoop kunnen binnendringen? Morgenavond meer nieuws.

Voor de muziekfreaks: een muzikale tussenstand

Een muzikale top vijf samenstellen als je de afgelopen weken Iron Maiden, Goose, The Chemical Brothers, Muse, Metallica, Justice, Midlake, Mogwai en nog een vijftigtal andere Grootheden van dichtbij of veraf gezien hebt, is eigenlijk gekkenwerk. Maar goed, deze blog heeft inmiddels ruimschoots bewezen dat wij festivaljunks goed gek zijn. Daarom: onze persoonlijke top vijf speciaal voor u samengesteld.

Dieter:

1. Bloc Party (Werchter). De Londonse lads speelden feilloos en bezield. Het publiek, dat weliswaar enkele buien over zich heen kreeg, luisterde op dezelfde wijze. Met Kele Okereke had Bloc Party misschien wel de beste zanger van Werchter in zijn rangen. Niet veel handjeklap, weinig oeverloos gelul tussen de nummers in en nog minder irritante crowdsurfers. Perfect optreden.

2. The Good, The Bad and The Queen (Werchter). Eén van de weinige bands waarbij het publiek tijdens het optreden uit de tent snelde in plaats van erin. Onterecht: de nieuwe supergroep rond Damon Albarn (ex-Blur) breekt wel degelijk potten, zij het bij een kleiner publiek. Een nummer als ‘Kingdom of Doom’ tegen een Victoriaanse achtergrond: meer moet dat voor een serene jongen als ik soms niet zijn.

3. Metallica (Werchter). De laatste tien jaar brachten ze niets interessants uit, ze verloren hun street cred bij het metalen volkje door het Napster-incident en Hetfield en co zijn intussen zielige karikaturen van zichzelf geworden (Some Kind of Monster gezien, iemand?). Ondanks mijn voornemen om ze bijgevolg rustig en sceptisch gade te slaan, toch weer enthousiast staan headbangen. Ik kon het niet helpen: voor het eerst sinds járen speelden ze …And Justice for All nog eens.

4. Goose (Werchter). De hipsten aller Kortrijkzanen. Sterker in Werchter dan op Dour, wegens in Werchter een tent om omver te blazen. Of u het nu nu-rave, synthrock of electropop noemt: het zal de daverende Marquee worst wezen. Schandalig dansbaar: zelfs uw dienaar ging tijdens Goose een paar keer flink van de grond. Dan tóch nog eens…

5. Black Rebel Motorcycle Club (Dour). B.R.M.C voor de vrienden. Onder het motto: er is leven buiten Werchter. Nochtans geen hardcore fan, toch sterk onder de indruk van de vuile rock van de zwartlederen Californiërs. “Whatever Happened to My Rock ‘N’ Roll?”, kreet de zanger op het hoogtepunt. Wisten wij veel na vier dagen op Dour. Ergens in één van de talrijke urineplassen gesukkeld, misschien?

Kevin:

1. Goose (Werchter). Letterlijk vertaald: gans. Tevens de omschrijving voor mijn weinig benijdenswaardige dansstijl, één uur lang onafgebroken te zien tijdens het vlijmscherpe optreden van electropop danceband Goose in de ontplofte Marquee op Rock Werchter. Binnenkort waggel ik op Pukkelpop. De Kortrijkzanen van Goose ook. Vergeet vooral uw zweetband niet.

2. Bloc Party (Werchter). Extreem dansbare post-punk met Kele Okereke als richtinggevende frontman: zwart, homoseksueel en stotteraar. Op het hoofdpodium van Werchter één brok energie die al zijn opgekropte woede over het publiek uitspuwde, om na elke song zijn lange rij melkwitte tanden wat verlegen bloot te lachen.‘The prayer’ single van het jaar? Zeker, met Kele voor het altaar.

3. Mintzkov (Dour). Zouden in principe het groepje kunnen zijn dat we één keer te veel hebben gezien (Cactus, Dour, Gentse Feesten). En toch doet een halve noot van Ruby Red en een hele van One Equals a lot mijn hoofd telkens weer vrolijk schudden. Zanger Philip Bosschaerts dacht dat Dour op zondag pas aan zijn derde dag toe was. Het is hem vergeven. I return and smile.

4. Tomàn (Dour). De Vlaamse versie van Mogwai, ook al beweren ze zelf van niet. Wat mij betreft het nieuwe snoepje van 2007 dat weliswaar twee jaar in de kast bleef rijpen en nu het papiertje stevig van zich afwerpt, onder meer door een selectie bij de Jonge Helden van Raymond (van het Groenewoud). Melancholische (hoofdzakelijk) instrumentale postrock om languit gestrekt in het gras naar de voorbijdrijvende wolken te kijken. Wedden dat u er een Mogwai – u weet wel, het fluffy beestje vlak voor het in een Gremlin verandert – in herkent?

5. Midlake (Dour). Texaanse softrockers die op Dour het Vlaamse feestje zondagavond in de ClubCircuit verstoorden.(The Van Jets, Mintzkov, Jerboa, Tomàn). Download ‘Roscoe’, dim de lichten, dek de tafel met hertengebraad en rond af met massa’s theelichtjes. Nodig nu die blonde van recht tegenover uit die u al zo lang wil binnen draaien. Succes gegarandeerd.

Gentse feesten, dag 7: een rondje breakdance

Kwatongen beweren wel eens dat wij alleen naar de Gentse Feesten gaan voor de seks, drugs en rock 'n' roll. Dit filmpje, genomen op een onschuldige namiddag, bewijst het tegendeel. Een rondje street - en breakdance, twee tegen twee, met als inzet een pet gevuld met giften van de genereuze omstaanders. Nieuwsbladpetje af!

Gentse feesten, dag 6: haarfascisme

Even een anekdote tussendoor:

De échte Gentse flikken zijn niet zo lief als Pasmans en co, hun fictieve tegenhangers uit de Eén-serie. Dat bleek uit een methodologisch zéér correct uitgevoerd onderzoek in de morgenluwte van de Gentse Feesten.

Uw dienaar wandelde na enkele afsluitende Irish Coffees op de Vlasmarkt gezapig terug kotwaarts, vergezeld van twee olijke lotgenoten, één van het mannelijke en één van het vrouwelijke allooi. Uiteraard waren wij ook niet meer bloednuchter, maar laten we het erbij houden dat de Vlasmarkt tal van figuren bood die het drankorgel nog véél virtuozer hadden bespeeld. Plots wandelden we langs een openstaande garage en wou onze vriendin eens op de daar geparkeerde motor zitten – u kent dat wel, vrouwen en zware motoren. Intussen hadden we daar ook een bobijn gevonden en waren we aldus op meesterlijke wijze de ‘Den Draad’-sketch uit In De Gloria aan het naspelen.

Wisten wij veel dat we in een met camera’s bewaakte politiegarage de paljas aan het uithangen waren. En zo vonden we onszelf enkele minuten later elk afzonderlijk aan een politiebureau. Met de gevatte witzen van uw dienaar konden de politieluitjes niet lachen en tevens apprecieerden ze mijn uitleg niet over de met een trema voorziene voornaam van mijn lotgenote. Per toeval had ik geen paspoort of rijbewijs bij, wat de stemming van de politieluitjes er niet beter op maakte. Ik droeg die avond namelijk een zogenaamde Bon Jovi-broek: een jeans met scheuren in, ook aan de achterzak, waardoor het dragen van een portefeuille niet ideaal is.

Gelukkig haalden de charmes van onze vriendin het van de norsheid van de politieluitjes. Na een goed half uur werden we zonder boete vrijgelaten. Bij wijze van gevatte afsluiter snauwde dé grapjurk onder de politieluitjes me nog toe: “En past maar op mateke, want wij hebben overál camera’s. Ge moet nog maar in uw haar krabben en we hebben het op camera. En aan uw kapsel te zien, zullen we dat wel véél filmen.” Onversneden haarfascisme! Nog een geluk dat die semi-gedreadlockte festivaljunk Kevin er niet bij was…

Dieter

Gentse Feesten: dag vijf

De Gentse Feesten zijn een lichtbaken in onze veronderstelde uitputtingsslag. Nochtans: ze duren veel langer dan een normaal festival, een pilsje kost hier algauw ook 1,8 euro en ook hier gaan we niet braafjes om 1u slapen. Waar het verschil ‘m zit? Een doodgewoon bed, lieve vrienden. Ons studentenkot bevindt zich op een tiental minuten stappen van de Feesten, en dat is maar goed ook. Want al schuimden de pilsners feestelijk en waren we alweer onze uitputtende zelf, onze lichamen recupereren dubbel zo snel in een bed dan op een aftands matje en dito slaapzak in een tent. Vandaar: elke dag beginnen wij hier zo fit als versgewassen kakelhoenen en dat gaat zo door tot in de vroege uurtjes.

Omdat we de laatste tijd nogal wat reacties krijgen in de trant van “waar blijven die razend boeiende stukjes over muziek?” én omdat de Gentse Feesten voor de beginnende Feestenliefhebber een waar doolhof zijn, besloten we om even kort te schetsen wat vandaag en morgen qua muziek nog te beleven valt.

Vanavond wordt het kiezen tussen Gorki om 21u15 (Boomtown, op de Oude Beestenmarkt) of Lalalover om 21u (Sint-Baafsplein). Vanaf 23u15 kan u ons waarschijnlijk zien bij Buscemi, ook op Sint-Baafs. Ook nog vanavond: de onnavolgbare DJ John die vanaf 0u het Baudelopark met een ferme dosis rock ‘n’ roll injecteert tot 5u.

Morgen is Boomtown niet veel soeps. Dan gaat het jonge volkje ofwel een kijkje nemen op Polé Polé (aan de Graslei) waar ’t Hof van Commerce om 22u30 speelt, ofwel gaat het in drommen naar Sint-Jacobs voor Absynthe Minded (23u). Wij gokken op een enorme drukte bij het laatste.

En voor de rest? Wie niet vies van een beginnend groepje, zit altijd goed in de Charlatan of de Kinky Star. Een ideale plaats om wat uit te rusten is het gezellige Baudelopark. Wie tot de jonge beautiful people wil behoren, moet na middernacht de stroom naar de Vlasmarkt volgen, waar het tot ’s ochtends drummen is. Proef ook gerust de uitstekende Irish Coffees aldaar. En de Graslei met het zwoele Polé Polé is elk moment van de dag een bruisend festijn waar de mojito’s rijkelijk vloeien. Het moet immers niet altijd lauwe Cara-pils zijn, of wel?

Prachtfiguren op Dour

Net als op Cactus ontdekten we tal van Interessante Mensen. Velen onder hen wilden absoluut eens poseren met een festivaljunk. En wie zijn wij om neen te zeggen tegen onderstaande prachtfiguren?

Festivaljunk Albert laat zich met graagte omarmen door Kevin. Deze tachtigjarige knakker - misschien wel de oudste festivalganger op Dour - komt uit het Waterloo van Napoleon en onderwijst ons dan ook graag een stukje geschiedenis. Naast een uiteenzetting over de Slag, laat hij ons ook weten dat hij "contre les drogues" is, al doet zijn enorme toogzweer vermoeden dat hij voor "l'alcool" graag een uitzondering maakt.

Van "prachtfiguren" gesproken! De tol van het vermoeiende vierdaagse Dourfestival wordt hier verlicht door de hemelse handen van de Coca-Cola-meisjes, waarvoor geen rug te stram en geen nek te smerig is.

Ook het hoofd van de Dourganger kan soms wat verlichting gebruiken. Voor velen betekent dit festival vier dagen ongewassen, ongeschoren en ongekamd rondlopen, maar wie een bad hairday niet ziet zitten, kan toch opteren voor een piekfijn gemodelleerde wet look.

Tot slot nog dit nietszeggend beeld, dat alleen maar op deze blog staat omdat Dieter kinderlijk trots was op het feit dat er een - voor de verandering - zeer aantrekkelijke deerne naast hem wou poseren.

Goedkoop douchen op Dour

Niets zaliger op een festival dan ’s morgens aanschuiven bij een rij wachtende festivalgangers, dertig slaperige mensen voor en evenveel achter u, die hun kater willen wegspoelen met een koude – en op het Dour-festival betalende – douche. Maar wist u dat Dour hiervoor een alternatief in de aanbieding heeft? Op een boogscheut van het festivalterrein ligt, half verscholen tussen Waalse weiden, een uitgestrekt meer in een oude kalkgroeve, omgeven door een kiezelstrandje, wat boompjes en een ligweide waar het heerlijk luieren is. Vandaar dat wij hier nu languit gestrekt in het gras liggen – een sporadische wolk zet ons aan tot een streepje poëzie – en de koperen ploert schijnt minzaam op ons neer.

Randanimatie is ook van de partij, onder de vorm van twee zwarte medemensen die al ruim een half uur onze trommelvliezen trakteren op hypnotiserend tamtamgeroffel. Maar de dansende, voetballende, rugbyende en frisbeeënde festivalgangers laten het zich met plezier welgevallen. Tot de hitte hen ook teveel wordt: dan smeekt het smerige, door typische Dour-stofwolken geteisterde lichaam om een reinigende duik in het meer. De beschonkenste exemplaren worden er onderweg uitgefilterd door een onherbergzaam parcours, waarbij je eerst een heuvel van dertig meter dient te overbruggen. Wat vermolmde boomstronken, een sporadisch takje of het appetijtelijk been van een in een piepklein bikini’tje gehulde festivalgangster dienen hierbij als enige houvast.

De beloning voor deze halve survivaltocht is echter niet min: een plons in het meer én een adembenemend uitzicht dat weggeplukt lijkt van een Toscaanse postkaart. De protagonisten van dit vermakelijk stukje toneel: honderden zorgeloos plonzende jongelui, voorzien van ontblote torso en ingesmeerd met een laagje zonnecrème. Een handvol propere kapoenen smeren zich ook in met douchegel en kiezen dus voor een welkome wasbeurt. Om hun versgewassen lijf een uur daarna terug over te geven aan de meedogenloze stofwolk van Dour.

Keep it cool @ Dour

Belofte maakt schuld! Vóór Werchter beloofden we te verklappen hoe u op een festival van lange duur uw meegebrachte drank koel houdt. Eén smekende reactie op onze blog en duizenden brieven later, denken we dat de tijd hiervoor rijp is. Dour telt immers vier lange dagen en de rakkers van het KMI voorspellen warm weer dit weekend. Hebt u er ook genoeg van om elke festivalmorgen als een halfgesmolten ET de tent uit te rollen om lijdzaam toe te zien hoe uw laatste blikjes Cara-pils liggen te zweten onder een loden zon? Volg dan onderstaand stappenplan en koelte zal gedurende vier dagen uw deel zijn.

1. Koop een ruime diepvriestas.

2. Vul de diepvriestas volledig met ijsblokken.

3. Maak onderaan de diepvriestas een aantal kleine gaatjes voor het smeltwater.

4. Houd de tas tijdens het festival goed gesloten en plaats ze bij voorkeur ergens in de schaduw. Vermijd de tent (denk aan het smeltwater!)

5. Koop eventueel een reflecterend zeil om rond de tas te doen.

6. Gebruik bij voorkeur drank om in bekertjes te doen: Martini, Ricard, ...

7. Doe de gewenste hoeveelheid ijsblokjes in uw Martini, bier, cola, Ricard of eigen brouwsels.

Klaar is kees. En neen hoor, we bluffen heus niet. Bij echt hete temperaturen overleven de ijsblokjes twee à drie dagen. Bij normale temperaturen houden ze het vier dagen vol.

Maar wat met mijn Cara - blikjes, horen wij u hijgen? Inderdaad, festivaljunkvrienden, u zal ons niet horen zeggen dat u het bier met het hoogste watergehalte nog meer moet aflengen. Daarom een tip voor de hardnekkige bierdrinkers onder u: drink sneller!

Moraal van het verhaal? Niet té veel blikjes bier meedoen, want alcohol is en blijft een smerige drug. En niemand wil tenslotte eindigen als Youri D., het onfortuinlijke hoofdpersonage in één van onze Werchter-blogs. Tot gauw en...keep it cool!

Tussenstand consumptietellers

Dagen	Festivals	Concerten	Slaap (u)	Hamburgers	Pintjes	Frisdrank
10	3	25	75	8	189	57

Na drie festivals komen we al uit op een niet onaardig consumptieresultaat. Ter informatie: deze cijfers zijn samengeteld, al deed Kevin Graspop op zijn ééntje.

Dat we qua gezondheid niet zo heel verstandig bezig zijn, kunnen deze tellers bevestigen. Maar wat kostte de festivaltocht ons financieel? We bekijken even festival per festival. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat we onze tickets terugbetaald kregen door de vrijgevige jongens van het Nieuwsblad.

Kevins Graspopontmaagding kostte ongeveer 100 euro aan eten en drank.

Werchter voor twee was goed voor 230 euro, wat een gemiddelde van 115 euro per persoon betekent. Daar betaalden we ook de camping mee (€ 20). Gelukkig kregen we voedsel en niet-alcoholische dranken gratis door onze infiltratie in het Atomix-opkuisteam.

Tot slot Cactus: het "pittoreske gezinsfestival" kostte ons veel meer dan verwacht: 162 euro betaalden we samen, gemiddeld 81 euro elk dus. Behalve de camping (€ 6 per persoon) kregen we daar ook twee keer toegang tot de afterparty voor (€ 10). Gemiddeld aten en dronken we afgelopen weekend voor 65 euro.

De vlotte rekenaar onder u heeft ondertussen de optelsom gemaakt: na 3 festivals telt ons budget 492 euro minder, een bedrag waar een Chinese rijstboer jaarlijks negen jengelende kinderen moet van onderhouden. In het feit dat de Chinezen niet eens zoveel kinderen mógen krijgen door de opgelegde geboortebeperking aldaar, kan de amateur-Sinoloog onder u zich gerust even verkneukelen, maar we're just making a point here: met nog anderhalve maand festivals te gaan, overwegen we sterk om ons eet - en drankverbruik tijdens de weekdagen te rantsoeneren. Hoewel, na Dour komen die gezellige Gentse feesten eraan, een jaarlijks hoogtepunt dat we ook niet links kunnen laten liggen. Vandaar: als er u in augustus twee afgeleefde onnozelaars op één of ander festival hun lichaam komen aanbieden in ruil voor één schamel drankbonnetje, wij zijn het maar. Bespaar ons de vernedering en trakteer ons er ééntje!