Festivaljunks

Festivalliefde op Cactus

Op de eerste zonnige dag sinds weken, vingen we ook de eerste glimpen van prille festivalliefde op. Knuffelen doe je op Cactus met stijl, dankzij een tiental hangmatten annex liefdesnestjes die het hart van het Minnewaterpark sneller doen slaan.

Jitske (14) en Bert (17) zijn al tien maanden samen en bedrijven al de hele avond stiekeme kusjes. Met graagte lieten ze zich voor onze lens vangen. "Ze is echt mijn allerliefste keppie!", glundert Bert fier.

Jonas (24) ligt wat er wat onbeholpen bij, maar dat belet hem niet om "kippebezeke" (sic) Ine (21) eens fijn te verwennen. Al moet hij nog wat werken aan die krampachtige houding. Misschien eens een kleine massage, Ine?

Op festivalliefde staat geen leeftijd(sverschil). Dat bewijzen Luc en Sabine, respectievelijk 55 en 36 jaar. Al zes jaar lang knuffelen ze elkaar te pletter op het Ministerie van Onderwijs, en ook in Cactus gunt Luc zijn knappe vrouwtje geen twee seconden rust. Met Sabine is Luc echter niet aan zijn proefstuk toe. "Derde keer, goede keer", grijnst Luc. Way to go, oude knakker!

Cactus steekt van wal

Zaterdagnamiddag, 16u.

Jawel, vrienden van de festivaljunks: ook Cactus, nummer drie op onze festivalkalender, kent voor ons geen geheimen meer. Dat wij niet vies zijn van een streepje personality-spotting, wist u ongetwijfeld al. Op de eerste dag reeds kruisten enkele markante figuren ons pad. De mooiste exemplaren selecteerden we voor deze blog.

Ook de Messias, ondersteund door rock ‘n’ roll in draaiorgelversie, vakkundig gedeejayd door zijn apostelen Petrus en Johannes, was gisteren van de partij. Als vanouds bracht Hij de Blijde Boodschap, weliswaar aangepast aan de moderne festivalganger en steevast afgerond met een welgemeende ‘alleejuppaah’. Zijne Heiligheid is een creatie van circus Bataclan, een rondreizende freakshow die, net als ons, van festival naar festival trekt. Een aantal van Zijn fijnbesnaarde levenswijsheden op een rijtje: “Wees een goede oma, koop een stoma”, of “Nadert u de elf, sla de hand aan uzelf.” En nog eentje om het af te leren: “Allemaal samen, bukkake!” Fijne man, die Jezus van Nazareth.

Cactus is meer dan muziek alleen. Dat vinden ook Ben en Lorenzo. Op deze foto wagen ze zich voor het oog van half Cactus aan een partijtje Diabolo. Met hun veelkleurige poncho’s, veelgeurige dreadlocks en een je m’en foutisme om u tegen te zeggen, zijn ze zowel graag – als veelgeziene gasten op Cactus.

 

Niet alleen Cactus, maar ook de festivaljunks zijn kindvriendelijk. Op deze foto ziet u twee kleine belhamels aan wie we net ons leeg bierbekertje schonken. Maar waar we helaas geen vol exemplaar voor terugkregen. Gierige bastards!

Met een half afgesloten cactusfestival weten we al één ding zeker: ook dit festival zal een aanzienlijke rol spelen in onze twee maanden durende uitputtingsslag. En daar zit de afterparty van gisteren in de Magdalena-zaal ongetwijfeld voor iets tussen. Die bezorgde ons veel vrouwen, veel drank, veel muziek … en veel hoofdpijn. Vanavond meer? Graag!

Cactus: de wereld op een schoteltje

Na de nicotine, valium, vicodin, marihuana, ecstasy and alcohol - doorgang van Queens of the Stone Age, de energiebom die Goose op de Marquee dropte en het flirterig engelenstemmetje waarmee Lily Allen ook ons verleidde, weten we het zeker: Rock Werchter is het beste festival ter wereld. Naast het podium gingen de dranktellers in overdrive, terwijl de slaaptellers vooral zichzelf in slaap wiegden, met een historisch laagterecord als gevolg: een gemiddelde van 4,5 uur slaap per nacht.

Onze favoriete lichaamspose deze week was dan ook evident ‘liggen’, waarbij we droomden van een buitenverblijfje – meestal dat van la Lily Allen herself – ergens voor de kust op de Bahama’s. Maar neen, het avontuur van de festivaljunks gaat gewoon verder. Dus hopen wij stiekem op een ligweide bij het iets minder bekende Cactusfestival, dat vrijdag toch al toe is aan zijn 26^ste editie in het idyllische Minnewaterpark in Brugge.

Cactus anno 2007 omschrijft zichzelf fier met de slogan ‘hear, see and feel the world’.

Met andere woorden: het festival dat de wereld op een schoteltje wil aanbieden en daarbij niet alleen onze stilaan continu suizende oren, maar ook onze lodderige ogen en droge tongen wil strelen. Niet alleen het puberende partybeest moet er aan zijn trekken komen, maar ook het doorsnee gezinnetje met joelende kinderen kan drie dagen neerstrijken op de familiale festivalsite, die voor de gelegenheid zelfs een kinderdorp en dierentuin in de aanbieding heeft, voor zover dat uiteraard geen synoniemen zijn.

Op het podium programmeert Cactus een brede waaier aan kwalitatief hoogstaande bands uit respectievelijk de VS, Spanje, Japan, Jamaica, Frankrijk, de UK en zowaar ook enkele uit België:een heerlijke mix van tropische groepen zoals Ojos de Brujo of The Congo’s en het ietwat stevigere gitaargeweld van pakweg Mintzkov – zonder luna - of Mogwai. Maar ook off stage laat Cactus van zich proeven, met in het eetbakje een ruime keuze uit standjes die het op vegetarische, Vietnamese, Turkse, Afrikaanse of simpelweg Vlaamse wijze doen.

Kortom: een multicultureel schoteltje dat drie dagen neerdaalt over het feeërieke Minnewaterpark en bruggen legt tussen jong en oud, allochtoon en autochtoon, festivaljunks en occasionele festivalgangers.

Maar ook: het moedig voortzetten van onze heroïsche tententocht , die nu al goed is voor zeven festivaldagen, tweeëntwintig concerten, veertig frisdrankjes en een kleine vijftig uurtjes slaap. En waarbij we komend weekend wellicht de kaap van de honderd pilsjes met gemak zullen halen. Laat dus, wat ons betreft, dat schoteltje maar gauw aanvliegen. Afspraak vrijdag in de dierentuin!

Dansen in de Werchter-spoelbak

Deze druipnatte festivalganger houdt van alle vrouwtjes, maar slaagde er ondanks deze verleidelijke pose in de Werchterspoelbak van camping B1 ook dit jaar niet in om ze te versieren. Volgend jaar beter!

Gans

Nu waren er heel wat fijne artiesten op Werchter, het leukste feestje speelde zich toch af in de Marquee zaterdag. Wie geen zin had in de pathetiek van The Killers, kon de feestgrage ledematen uitschudden op de stampende beats van Goose.

Bij deze een flard optreden van de Kortrijkzanen. De andere 59 minuten waren ook wij aan het raven als de beesten.

Siddert ende beeft

Festivalpersoonlijkheden: de Werchter-Vikings

Festivaljunk Kevin waagt zich aan een foto met twee Noorse woestelingen

De festivaljunks als geoefende weirdo-spotters hadden alweer een enorme kluif aan Rock Werchter. Op een festival van dat kaliber durven er zich namelijk al eens bepaalde individuen van hun origineelste kant laten zien voor het oog van enkele tienduizenden bezoekers. Een aantal van deze zeer buitenissige, soms ronduit hilarische, maar altijd tot in de puntjes uitgedoste specimen teisterden en/of streelden enkele dagen ons netvlies.

Deze twee snuiters bijvoorbeeld. Zowel qua looks als mentaal waren Lechov en Gekeoff (hun echte namen durfden we niet vragen) geheel tot rasechte Vikings getransformeerd. Als goede vrienden en ex-collega’s bezoeken ze sinds jaar en dag de zomerfestivals, elk jaar verkleed volgens een ander thema. Verleden jaar maakten ze de festivalweiden onveilig als tovenaars en voor volgend jaar wilden ze alleen verklappen “dat het gaat knallen”. Op deze Werchter-editie kwamen ze vooral de restanten everzwijnenvlees uit hun snorren schudden op de ritmes van Metallica. Hun festivalmotto? “Plunder en verkracht!”, bulderden ze in koor. Met suizende oren en deze goede tip koesterend, maakten we ons wijselijk uit de voeten.

Werchter: voorlopige tussenstand

Dagen	Festivals	Concerten	Slaap (u)	Hamburgers	Pintjes	Frisdrank
7	2	19	49*	3**	95	40

* Woensdag (want reeds woensdagnacht present, wachtend aan ‘the gates’): 5 u Donderag: 10u
Vrijdag: 14 u
Zaterdag: 10 u
Zondag: ?? Valt voorlopig af te wachten, al zal een verkwikkende nachtrust er waarschijnlijk niet inzitten.

** Dit verontrustend lage aantal werd veroorzaakt door het feit dat de festivaljunks door hun medewerking met het Atomix-opkuisteam konden genieten van gratis gezond voedsel, zijnde: verse soep, boterhammetjes met kaas, hesp, choco of krabsla. Een enkel appeltje of peertje werd ons ook niet onthouden.

Eerste hulp bij dronken gevallen

Waar is de grens en wat gebeurt er als je erover gaat? Dat vroeg zich in 1939 ene Adolf H. ook af, met de bekende catastrofale gevolgen. De overmoedige festivalganger Youri D.* (24) - een goeie kameraad van ons - besloot alle grenzen omver te walsen en ging daarbij nog enkele kilometers verder. Kijk: de alcoholische tolerantiegraad van elke festivalganger verschilt. De ene lever neemt genoegen met een fris glas cola, de andere kraait pas van plezier wanneer die cola gemengd wordt met een fles pure whisky van een goed jaar. Voor alle duidelijkheid: onze vriend Youri behoort tot de tweede categorie.Tot op zeker niveau. Dat ondervond Youri vrijdagnacht aan den lijve toen hij tot zijn eigen verbazing wakker werd in de EHBO-stand van Werchter. Diagnose: 2,9 promille alcohol in het bloed. Aan zijn linkerzijde de bezorgde verpleegster die hij net daarvoor had ondergekotst en aan de rechterkant een infuus gevuld met een oppeppende cocktail. 'Youri is geen alleenstaand geval. Elk jaar krijgen wij tientallen overmoedige jongeren binnengevoerd op een brancard', aldus Lien, diezelfde vriendelijke verpleegster. Dankzij de goede zorgen van het Rode Kruis kon Youri al na een uurtje de EHBO-stand verlaten. Zijn ouders en vriendin werden om evidente redenen niet op de hoogte gebracht.

* Om privé-redenen werd de naam gewijzigd.