Festivaljunks

Sfeer in het Park

Een goed gevulde affiche voor niet veel geld. Daarvoor kon je dit weekend terecht in Oudenaarde, waar Feest in het Park het einde van de festivalzomer afsloot. Ook voor de festivaljunks betekent dit het einde van een lange zomer vol oorsuizingen, urinedampen en in modder stampen. Terwijl The Van Jets met flair het wereldnummer Johnny Winter ten berde geven en wij in een hoekje van de tent dit stukje typen, verlangt ons lichaam stiekem naar rustige weekends in zachte bedden, gezonde maaltijden van onze moekes, warme douches en vooral: veel stilte. Maar eerst nog even terug naar de realiteit van Feest in het Park.

Een festivalterrein hoeft niet groot te zijn om gezelligheid uit te stralen. Feest in het Park, dat aan de oevers van de Donkvijver ligt, doet, met slechts twee kleine muziektenten, een handvol eet - en drankstandjes en de centraal gelegen waterpijptent, waar grote festivals zoals Werchter niet in slagen: een gemoedelijk, intiem sfeertje uitademen, zonder te neigen naar gigantische bierorgieën als in Dranouter. Hoewel: ook hier worden de feestneuzen opgezet tot in de vroege uurtjes. Na de optredens op de festivalweide - nou ja, weide...achtertuintje is een beter woord - gaat het jonge volkje en masse richting Charlatan, het Gentse danscafé dat hier een grote tent met dj's heeft neergepoot. Ook tijdens bepaalde optredens lokt de Charlatan hele drommen volk. De bij de jongelui relatief onbekende Happy Mondays speelden voor een quasi verlaten tent, al zal de desinteresse van frontman en professionele junkie Shaun Ryder er ook voor iets tussen gezeten hebben: de man zat tijdens de helft van het optreden gewoon neer.

Ook deze jongens en meisjes gaan erbij zitten. Dankzij de promogirls van TMF, die het hele festival door gratis jetons uitdelen, haalt het twaalfjarig kind in u even terug de bovenhand. Wij waagden ons wijselijk niet aan een dergelijk rondje. Het botst immers al genoeg tussen ons na twee maanden uitgekeken te zijn op elkaars afgeleefde tronie.

En wie zorgt voor al die gezelligheid, meneer? De behoeders van de gemoedelijkheid: het Sfeerbeheer! Nog maar eens het bewijs dat de organisatie op élk vlak gezellig wil zijn. Kleerkasten als deze worden op andere festivals nog gewoon 'security' genoemd, maar hier mag het iets meer zijn. Als u hier bijvoorbeeld, met een stuk in uw kraag, subtiel een Stella Artois-vlag probeert mee te gritsen, krijgt u een enórm sfeervolle djoef op uw muil. Maar goed: The Van Jets beginnen aan hun laatste nummers, dus vaarwel en... people c'mon!

The Blackbox Revelation blaast Wablief van de sokken

"Two young guys producing a wall of sound to blow you out of your socks!" Zo omschrijven zanger-gitarist Jan Paternoster en drummer Dries Van Dijck, het piepjonge duo van The Blackbox Revelation (tweede op Humo's Rockrally) zelf hun muziek. Donderdag mochten ze met hun vette garagerock de smerige rock 'n' rollsokken van het Wablief-publiek door de geluidsmuur van Pukkelpop blazen. Dat deden ze met zoveel overtuiging dat ook wij de rest van Pukkelpop noodgedwongen blootsvoets moesten doorbrengen. Hun eerste full cd wordt verwacht eind september. Met vooruitgeschoven single 'Kill for peace' als ringtone en duizenden post-its boven ons bed zullen wij dat alvast niet vergeten. En dan nu: haak uw kousen vast en klik!

Pukkelpop gaat van de grond

Wat een affiche! Wat een Pukkelpop! Van 16 tot 18 augustus wordt de rode akker van Chokri Mahasinne traditiegetrouw weer omgeploegd tot een muzikaal doolhof waarin alternatieve weidedieren moeiteloos navigeren tussen Main Stage, Boiler Room, Marquee of Wablief. Ook wij, immer goed geluimde festivalamoebes, parkeren er drie dagen ons tentje voor één van de talrijke podia. De op één na laatste keer, overigens, want volgende week zit onze tententocht met Feest in Het Park er definitief op. Maar eerst nog Pukkelpop, dus. Gezien onze zorgvuldig opgebouwde star quality is het tegenwoordig een fluitje van een cent om van de grond te gaan. Voor leken zijn er evenwel alternatieve methodes.

Festivalmaagden die nog wat te schuchter zijn voor het echte werk, kunnen alvast even oefenen bij de dan toch niet zo katholieke jongens en meisjes van de KAJ. En zoals het hoort bij een eerste keer: een hoge en te snelle vlucht, waardoor de landing des te pijnlijker aankwam. Misschien volgende keer toch wat vooraf alleen in de tent oefenen?

Wie het oefenparcours met verve doorstond, kan beginnen aan de big deal. Dwien, Jochen en Kenny gaan een onrustige nacht tegemoet, zoveel is zeker, al was Dwien niet al te happig voor de snode plannen van deze jonge hengsten. Dat zal hen weliswaar worst wezen: zolang het veilig gebeurt, mag het allemaal. Puur te danken aan de zogenaamde Condomobiel: thé place to be voor bronstige jongelui die op de camping voor één luttele euro tien keer kunnen uitpakken met hun tent.

.

Wie anders dan Iggy Pop kan een vijftigtal mensen tegelijkertijd van de grond doen gaan? Naar goede gewoonte lieten Iggy & The Stooges de fans het podium opklimmen en alle remmen losgooien. Een aantal malloten waagden zich zelfs aan een groepsknuffel met Iggy. De ouwe rot in het vak, overigens de enige mens ter wereld die er zowel afgeleefd als afgetraind uitziet, liet het zich duidelijk welgevallen.

Volks vermaak op de Mennefeesten

Terwijl Marktrock alle media-aandacht wegkaapte, kozen de festivaljunks dit weekend voor een underdog in de festivalwereld. In het pittoreske Ingelmunster vonden zaterdagavond de sympathieke Mennefeesten plaats, met op de affiche kleppers als Garry Hagger, Reborn, Michael Lanzo en WHOOPZ!, het gloednieuwe project van creatieve duizendpoot Filip D’Haeze.

Wie is die Filip D’Haeze, vraagt u, liefhebber van een streepje freejazz of een mopje artrock, zich af? Als exponent van de Oostendse showbizzschool maakte hij deel uit van de jammerlijk ter ziele gegane boysband Enzo. Tegenwoordig is Filip allround televisieperformer, patroonheilige van de Ingelmunsterse breezerjeugd en voorman van het ambiancecombo WHOOPZ!

Groter dan The Beatles is WHOOPZ! vooralsnog niet, maar podiumbeest Filip weet wel als geen ander het publiek moeiteloos op zijn hand te krijgen. De hoogtepunten van het optreden vatten we samen in dit compilatiefilmpje. Kijk, geniet en beklaag u dat u geen Ingelmunsternaar bent!

Lokeren gaat uit de kleren

In het tien dagen dorpsgekke Lokeren zijn ze niet vies van ludieke verkleedpartijtjes. De eerste honderd malloten die zich gisteren in een kilt aan de hoofdingang aanmeldden, mochten er van William Lawson – no rules, great scotch – gratis in. Of Keith Flint – die dorpsgek van The Prodigy – voor de gelegenheid zijn kilt nog eens omgordde? We zouden het niet weten. Uw naar zachte Mozart-melodieën verlangende festivaljunks stonden immers ver voorbij de geluidstoren, met een aandacht slapper dan de gemiddelde yogahobbyist. Hoe kan het ook anders, met onderstaande would-be Schotten die het festivalpad van uw nog even aan de wetenschap overgeleverde proefkonijnen kruisten.

Enkele stiekemerds omzeilden de toegangsprijs door op bomma’s zolder nog snel een geruit dekentje mee te graaien naar Lokeren. William Lawsons’s kneep een oogje dicht voor deze vervalsers van het zuiverste water. Deze bonkige kerel werd dus niet wild spartelend door de security buiten gesleept. Gelukkig spotten de festivaljunks hem nog op tijd om ‘m bloggewijs aan de virtuele schandpaal te nagelen.

Dit alleraardigst koppel doet tenminste nog moeite. Hij: met de harige billetjes bloot onder de wollen ruiten. Zo leerde navraag én tastbaar bewijs ons althans – checken en dubbelchecken, zo zit onze journalistieke integriteit nu eenmaal in elkaar. Of zijn roodharige vlam de kilt ook op authentieke wijze droeg? Frank Focketeyn uit In de Gloria geeft u graag het antwoord.

Midden in de nacht zijn de promomeisjes en – jongens van William Lawsons’s niet te beroerd om nog uit de kleren te gaan voor onze lens. Daarenboven deelden ze gratis shotjes whisky uit. Tot bleek dat we ons daarvoor eerst een colaatje moesten aanschaffen. Morrend en met een pils in de hand dropen we dan maar af, maar niet zonder eerst nog eens gevoeld te hebben onder hun kilts. Onze authenticity-detector wees de goede richting uit: allebei héél zachte babybilletjes.

Consumptietellers: een ontnuchterende tussenstand

En de tellers? Die bleven uiteraard verder lopen, het ene festival al sneller dan het andere. Daarom: James, een overzicht graag!

Dagen	Festivals	Concerten	Slaap (u)	Hamburgers	Pintjes	Frisdrank
17	5	45	150	18	339	85

We zijn ondertussen zeventien dagen ver. Zeventien pas? Jawel, voor uw en ons gemak hebben we geen rekening gehouden met De Gentse Feesten en Suikerrock, wat we beschouwen als overgangsfestivals. Lekkere tussendoortjes waar we tal van avonturen beleefden (lees onze vorige blogs er maar op na), maar die niet kunnen tippen aan het échte werk van Werchter, Dour of Pukkelpop.

Nog enkele belangrijke opmerkingen: die tellers voor slaap, eten en drinken moet u natuurlijk delen door twee als u een zicht wil krijgen ons gemiddelde gezondheid - of het gebrek eraan. Tel daar nog bij dat wij ook niet vies zijn van een wolkje warme Ricard of een zakje overgechambreerde wijn op een festival: dan vallen die 339 pintjes heus wel mee. Op naar de 500?

Voor we ons onderdompelen in de wereldaffiche van Chokri en we de louterende duik in de donkvijver van Oudenaarde nemen, houden we vandaag nog even halt aan de Grote Kaai in Lokeren. Hoe dat was? Hou morgen deze blog in het oog.

Freddy De Vadder: levenswijsheden

Op Dranouter biedt de Palace - de Biertent voor de vrienden - naar gewoonte schuil aan tal van halfbeschonken, langharige West-Vlamingen. Als ze genoeg te vertellen hebben, mogen ze zelfs het podium op. De welbespraakte caféredenaar Freddy De Vadder liet vrijdagavond zijn verhelderend licht schijnen over roken, werk en cultuur. Het publiek genoot duidelijk van de wijsheden van de toogfilosoof die voor een overvolle tent zijn stembanden extra vervaarlijk liet rollen.

Zevende pitstop

Naar Dranouter, alweer de zevende pitstop in onze uitputtingsrace, hebben wij sinds Werchter eerlijk gezegd het meest uitgekeken. De al-sla-je-ons-dood-hoeveelste editie van het Folkfestival staat ook dit jaar weer helemaal in het teken van ongebreidelde plezanterij. Enkele lauwe Cara-pilsjes in de middagzon, een namiddag blootsvoets ronddartelen op de weide, en later op de avond wat wildvreemden lastig vallen in de biertent: wie ooit op Folk Dranouter was, kent vast wel dit populaire parcours. En hoewel we jaar na jaar vol goeie voornemens zitten om sterke bands een auditief bezoekje te brengen – want tegenwoordig dragen lang niet alle artiesten op Dranouter nog geitenwollensokken – slagen we er zelden in om daadwerkelijk onze aandacht op de muziek te concentreren. Wat we in de plaats doen? Wat dacht u: Interessante Mensen spotten natuurlijk.



Terwijl uw festivalvreters na een halve festivalzomer bijna op elkaar kloppen, wagen deze kinderen zich aan een slag in een blok ijs. Waarom? Een schat bestaande uit een waardebon voor levenslange geitewollensokken? De ontknoping van de laatste Harry Potter? Of enkele zeer frisse Kiddy-bulls? Wie zal het zeggen? Wij alleszins niet, want een kwartier hierna stonden we al andere bewonderenswaardige taferelen te, euh, bewonderen.



Dranouter en rock ‘n’ roll. Een vreemde combinatie, maar niet voor deze kleine rakker. Terwijl zowat iedereen blootsvoets danst op de etno-grooves van Buscemi, staat deze kleine kapoen een honderdtal meter verder het éne Iron Maiden-akkoord na het andere uit zijn opblaasbare gitaar te schudden.



Geef ons dan maar de combinatie Dranouter en drugs. Of een waterpijp en appeltabak. Niet meteen om stoned van te worden, tenzij je doet zoals de meeste waterpijprokers op Dranouter: een snuifje softdrugs en een wolkje geïnhaleerde rook kan wonderen doen voor de gezellige mood alhier. Gelukkig houden wij ons, ijzig professionele festivalfreaks, ver van dergelijke decadente taferelen. Waarom deze foto dan? We passeerden er toevallig. Echt waar.