Genk

Mia De Coninck, tijdens de Tweede Wereldoorlog de mascotte van de Engelse geallieerden (Foto's: Belgin Özgünes)

Er zijn zo van die mensen die zich volledig en vrijwillig 'geven' aan iemand, noem het opofferen, en er achteraf met gemengde gevoelens uitkomen. Zo iemand is Mia De Conick (68), geboren in Mechelen in 1940 maar sinds 1955 woonachtig in Genk. Tot het einde van de Tweede Wereldoorlog was Mia de mascotte van de Engelse geallieerden. Deze hadden zich in Mechelen aan de Kazerne, pal in de straat van Mia's oma gestationeerd. Omdat Mia zo'n lief, blond kindje was droegen de Engelsen haar op handen. Ze brachten korven vol etenswaren naar Mia's oma waarop deze de etenswaren aan de buren uitdeelde. "Het is van haar dat ik 'het hulpvaardig en menslievend zijn' geleerd heb. Haar lijfspreuk was dan ook: 'als je iets voor iemand kunt doen, dan moet je dat ook doen'. Ik ben haar voor die opvoeding nog steeds ontzettend dankbaar", zegt Mia. Tot haar 15de woonde Mia in het huis van haar oma.   

Mia aan het appartementsblok waar ze Leni Gasparini leerde kennen en waar Mia nog steeds woont

Toen Mia in 1983 in een appartementsblok in Kolderbos haar intrek nam woonde er reeds een alleenstaande Italiaanse dame, Gasparini Helena (1922). Mia noemde haar Leni. Mia vertelt: "het klikte tussen mij en Leni. Ja, je kon onze band vergelijken met een moeder-dochterrelatie. Toen ik Leni leerde kennen was ze 61 en leefde ze van een minimumloon. Ze leed aan artrose en reuma, maar kon zichzelf met al haar beperkingen nog redelijk goed behelpen. Haar huishouden en dagelijkse boodschappen deed ze zelf. Het is pas wanneer de diagnose baarmoederhalskanker bij haar werd vastgesteld dat ze afhankelijk werd van derden.

Zo moest ze regelmatig naar het ziekenhuis voor verdere behandelingen. Mijn man Yvo en en ik zorgden voor het vervoer. Maar we deden dat altijd met veel plezier. Ook werd er voor haar iedere dag een potje meegekookt en stond we dag en nacht voor haar klaar. Leni's wasgoed werd gewassen en haar appartementje werd proper gehouden. 's Nachts, wanneer Leni pijn had, telefoneerde ze ons wakker en gingen we een verdieping lager om haar pijnstillers toe te dienen."

Lees verder

Monika Beerens en Gerda Vanloffelt (r.)

Ja, er bestaan mensen die zich belangeloos inzetten voor anderen, zonder een tegenprestatie te verwachten, bescheiden en zonder bijbedoelingen. Wat drijft iemand om dag in dag uit klaar te staan voor z'n medemens? Neem nu Gerda Vanloffelt (53) uit Sledderlo-Terboekt: een belletje van haar vriendin Monika Beerens (63) volstaat en Gerda staat paraat. Gerda en Monika kennen elkaar reeds 23 jaar. Het was Gerda die Monika in de donkerste periode van haar leven uit de put haalde. Monika's man Achiel overleed in 2003 na een aanslepende ziekte aan de ziekte van Burger (het dichtslippen van de aderen). Ook leed Achiel aan blaaskanker.

Tussen 1993 en 2003 stond Gerda paraat om Monika, die niet over een rijbewijs beschikt, overal naartoe te brengen. Van kliniek naar kliniek, van dokter naar apotheker, van de winkel naar het postkantoor. En belangrijk voor Monika was dat Gerda een luisterend oor aanbood. Monika vertelt: "wat Gerda allemaal voor mij gedaan heeft kan je niet onder woorden brengen. Andere mensen worden het na een tijdje moe om te helpen, Gerda niet. Alleen Gerda heeft tijd en maakt tijd. Maar het heeft wellicht ook te maken met het feit dat we vriendinnen zijn. Het klikt", zegt ze.

Lees verder

Vrijwilliger Tony Verduyckt.

Deze middag werd ik hartelijk ontvangen door Tony Verduyckt (45) en diens echtgenote An Thijs (45) in hun appartement in De Dries in de wijk Kolderbos. Samen hebben ze een dochter Cindy (18) en je mag gerust stellen dat ze alle drie voetbalgek zijn. Tony is aangesloten als hulptrainer en voetballer bij de Genkse G-voetbalclub* Bregel Sport en echtgenote An is afgevaardigde van FC Zwartberg, de in eerste provinciale spelende vrouwenvoetbalclub. En laat nu FC Zwartberg de ploeg zijn waar dochter Cindy reeds jaren tegen het populaire balletje sjot. Tony werkt in een beschermde werkplaats in Diepenbeek, beter gekend in de Limburgse volksmond als "de Bewel" (hier klikken) en dit sinds 1986. Tony is van geboorte Neerpeltenaar maar bracht z'n jeugd door in het kempense Balen en langzaam maar zeker kwam hij terug naar de Limburgse heimat afgezakt. Eerst vestigde hij zich met z'n gezinnetje enkele jaren in Hasselt en sinds 2001 woont hij in Genk.

Lees verder

Erik Loos. Z'n t-shirt spreekt boekdelen. (klik om te vergroten). 

Erik Loos (51) uit de wijk Driehoeven smeet zich in 1999 in het vrijwilligerswerk van Zwartberg. Hij werd actief in de vereniging Samenleven Driehoeven, een vanzelfsprekendheid omdat hij zelf in de wijk woont. Vandaag neemt Erik het voorzitterschap van de vereniging op zich. Een logisch gevolg want Erik kent de woonomgeving als z'n binnenzak. Het kan dan ook bijna niet anders wanneer je reeds op drie verschillende plaatsen in dezelfde wijk gewoond hebt.

Wijlen Herman Kuppens, geprezen buurtopbouwwerker in Zwartberg.

Maar nog in dat eigenste jaar 1999 stak Erik nog een tandje bij als vrijwilliger en werd ook actief in de KWB van Zwartberg. Hij werd begeesterd door wijlen Herman Cuppens die in september 2005 overleed. Het was Herman die Eric meetrok in het vrijwilligersmilieu. Herman was een buurtopbouwwerker van v.z.w. Stebo en een markant en geprezen figuur in Zwartberg. Ook in de KWB Zwartberg zetelt Erik vandaag als voorzitter. En of dit allemaal nog niet genoeg is zetelt hij sedert 2004 als vrijwilliger in de beheerraad van  de Werkgroep Woonomgeving. Ook onder impuls van diezelfde Herman Cuppens.

Erik, een vrijwilliger met gutz en zin voor initiatief.

Wanneer je naar Eriks motivatie vraagt en peilt naar het waarom van zoveel bezieling reageert hij vrij laconiek: "ik help graag mensen en het voelt goed aan om vrienden te helpen, ik doe het graag en het leukste aspect aan het vrijwilligerswerk is de waardering die je ervoor terugkrijgt van zowel je omgeving als van de doelgroep."

"Wat ik minder leuk vindt aan m'n functie als vrijwilliger is het zoeken naar andere vrijwilligers en de tijd die ik in het vrijwilligerswerk steek is volgens mijn gezin veel te veel", zegt Erik.

Leerlingen in fluohesjes, gesponsord door de handelaars van Zwartberg.

Dat Erik Loos geen prater is maar een doener bewijst hij vandaag opnieuw. De Werkgroep Woonomgeving, ondersteund door vzw Stebo, organiseerde vandaag en dit reeds voor de 2de maal, een autoluwe schooldag. Drie Zwartbergse scholen deden hieraan mee: de Sint-Albertusschool op de Torenlaan en de schooltjes aan de Zuidplaats en de Gieterijstraat.

Erik deelt geschenkjes uit op deze autoluwe schooldag.

Een tiental vrijwilligers deelden aan deze scholen een 200 tal geschenkjes uit aan iedereen die zich te voet of per fiets naar school begaf. De geschenkjes werden gemaakt door het dagcentrum van Tevona (Tehuizen voor nazorg). En de fluohesjes van de leerlingen werden gesponsord door de handelaars van Driehoeven. En ja hoor, Erik stond wederom paraat. Een vrijwilliger met gutz en zin voor initiatief!

Foto's: vzw Stebo (met dank aan Latifa)

Wilt uw vereniging graag een vrijwilliger in de kijker zetten?  Mail me!

Antonio Migliore met blauw vest en fototoestel tijdens een activiteit

Antonio Migliore, Toni voor de vrienden, is 55 en woont in de Grensstraat te Winterslag.  Hij is aangesloten bij drie verenigingen: vzw AIF, AFI-Winterslag en vzw Wijkwerking VNA Winterslag. Regelmatig hoor je dat gepensioneerden te weinig tijd hebben en na het horen van Toni's verhaal moet ik dat met rode wangen beamen. Tien uur per dag doet hij aan vrijwilligerswerk. Maar het is de aard van het beestje, motiveert Toni. "Ik ben sociaal aangelegd en kom graag in contact met mensen. Ik herinner me nog van vroeger, toen ik nog klein was, dat onze achtertuin als reuniëplaats diende voor veel mensen. Mijn ouders zijn altijd sociaal geëngageerd geweest, maar eigenlijk mag je stellen dat dat sociale ook een beetje voortkomt uit het Napolitaans temperament.

VNA (Vermaak Na Arbeid) Wijkwerking Winterslag (web)

In 1981 werd Toni vrijwilliger bij de vereniging Wijkwerking Dijkskensdal. Deze vereniging werd opgericht in 1977 door negen wijkbewoners en had nood aan bestuursmensen. Toni vertelt: "daar ik als nieuwe bewoner, ik kwam uit de Walen, me sociaal wou engageren besloot ik me aan te sluiten bij deze vereniging. En ik wou ik me niet afzonderen maar nieuwe contacten leggen met de wijk waar ik woonde. In het begin nam ik de taak van bestuurder op me, daarna werd ik schatbewaarder."

Nadien werd de naam Wijkwerking Dijkskensdal omgevormd tot Wijkwerking VNA Winterslag en met een groep voetbalvrienden organiseren ze vandaag verschillende socio-culurele activiteiten. Toni werkte vroeger als teambegeleider op het grote Fordbedrijf maar werd in 2003 samen met 3000 anderen ontslagen en ging op pensioen. Daarna is hij als vrijwilliger beginnen computerlessen te geven voor vzw AIF, een landelijke federatie van zelforganisaties. Computerles geven doet hij vandaag nog steeds. Toni werd ook gevraagd om een bestuursfunctie binnen vzw AIF op zich te nemen en verhoogde later z'n engagement zelfs tot het dagelijks bestuur. Toni doet graag vrijwilligerswerk voor AIF, "maar", zegt hij: ik heb het werk wel een beetje onderschat. Ik sta ook in voor het technisch onderhoud van de computers." 

Toni is zaalverantwoordelijke tijdens activiteiten van vzw AFI Winterslag. Hier staat hij samen op de foto met Laura Sturiale tijdens een activiteit.

In 2006 werd Toni vrijwilliger voor vzw AFI-Winterslag nadat ze te kennen gegeven hadden dat er te weinig mensen in het bestuur zetelden. Hij neemt de verantwoordelijkheid van de zaal op zich. Dit houdt ondermeer in dat hij de contracten voor de zaal mede ondertekent bij verhuur aan derden, dat er drank genoeg in voorraad is en de bestellingen op tijd gebeuren, dat de zaal tiptop in orde is voor verhuur... Hij neemt deze taak graag ter harte omdat de vzw werkt rond de Italiaanse cultuur en die cultuur dan ook probeert over te dragen aan de jongere generatie.   

Een beetje dromen kan geen kwaad: wanneer Toni één miljoen euro zou kunnen investeren in zijn verenigingen dan zou hij zorgen voor een nieuwe voetbalkantine voor de vzw Wijkwerking VNA. Ook in de vzw AFI Winterslag zou hij geld steken en zo zorgen dat alle werken waaraan men aan begonnen is ook daadwerkelijk afmaakt. VZW AIF krijgt ook een deel in de vorm van eigen lokalen.

Volgens Toni's gaat z'n grootste vrijwilligersengagement uit naar z'n echtgenote en twee kinderen. "Ik heb twee prachtige dochters", zegt Toni fier. Hij vindt het vrijwilligerswerk leuk omdat hij zo veel mensen leert kennen. Het minst leuke vindt hij dat het vrijwilligerswerk niet altijd gewaardeerd wordt en dat iedereen ervan uit gaat dat wat je doet vanzelfsprekend is.

Mijn waardering, en niet alleen van mij, heb je ongetwijfeld, Toni. Ik begin al te zwijmelen wanneer ik herlees wat jij allemaal presteert op een dag. Hoed af! 

Wilt uw vereniging graag een vrijwilliger in de kijker zetten? Aarzel niet om me te contacteren!

Lily Pirens

Vrijwilligster Lily Pirens uit de wijk Driehoeven is de bescheidenheid zelve. Alhoewel ze zich vrijwillig inzet voor mensen met een mentale handicap en er ook meer tijd insteekt dan van haar verwacht wordt, geneert ze zich voor de kleine onkostenvergoeding die ze hiervoor opstrijkt. Maar zoals haar 'opdrachtgever' Tevona (Tehuizen Voor Nazorg in Zwartberg) haar op het hart drukte staat deze som niet in verhouding met de energie en toewijding die ze er insteekt. En toen ze op de vraag inging wist ze niet dat ze er een minimale vergoeding voor zou krijgen. Lily is kok van beroep in Tevona. Aan Tevona is zowel een dag- als wooncentrum verbonden. Ze ging in 2005 in op Tevona's vraag aan haar personeelsleden om vrijwilligerswerk te verrichten voor enkele bewoners. Vanaf dat moment zal Lily zich het lot van Toon Boonen aantrekken. Toon woont zelfstandig nadat hij eerst een tijdje in het wooncentrum verbleef. Iedere woensdag van 19 tot 20u. komt ze bij Toon thuis en staat ze hem bij met raad en daad. Hem 'sturen' zonder autoritair over te komen, hem aanmoedigen of soms zelfs ontradend inlichten wanneer hij te gekke dingen wil doen. Zo heeft Toon laten weten aan Lily dat hij zich een nieuwe ligier (auto zonder rijbewijs) wil aanschaffen. Nu is het aan Lily om met valabele argumenten dit gedacht uit z'n hoofd te praten (z'n laatste auto-aankoop dateert van 2006 en bolt nog als de beste).

Puur en onversneden

"Mensen met een mentale handicap zijn snel beïnvloedbaar en zien niet snel het kwaad in dat sommige mensen bezitten", zegt Lily. "De vriendschap die je van hen krijgt is puur en onversneden. Ze zijn niet 'gemaakt' en onvervalst. Ze kennen wel jaloezie, net zoals iedereen, maar evenwel kennen ze geen maat. Meestal gaan ze over de grens. En wij hebben de taak om hen te begeleiden en in te tomen en hen laten inzien dat het anders kan."

Wanneer Toon haar nodig heeft staat Lily klaar, het mag 9u. 's morgens zijn of 22u. 's avonds. Ik vraag naar Lily's motivatie om dergelijk engagement op zich te nemen en daarop zegt ze het volgende: "wij hebben eigenlijk de plicht om ons het lot van mensen met een mentale handicap aan te trekken. Wij zijn echt rijk wanneer je hen met ons vergelijkt. Met rijk bedoel ik geestelijk gezond", verduidelijkt Lily.

Barto Noviello, Lily's partner

Ook op haar partner Barto Noviello kan Lily rekenen. Hij steunt haar in haar engagement en staat evenzeer paraat bij mogelijke problemen die zich voordoen bij het vrijwilligerswerk van Lily. Kasten verschuiven of een slaapkamer installeren bij Toon: Barto helpt een handje mee. Lily zegt weer in alle bescheidenheid dat Barto de 'echte' vrijwilliger is en niet zij. Bescheidenheid? Een typerend herkenningspunt van vrijwilligers, denk ik.

Foto's: Lily en Barto

Iedere maand zet ik een vrijwilliger in de kijker. Ben jij een vrijwilliger die even uit de schaduw gehaald moet worden? Of ken je iemand die een pluim verdient? Mail me!