Gent

Frans Babbelaar lijkt onvermoeibaar. Tijdens de Gentse Feesten elke voormiddag een aperitiefgesprek, in de namiddag achter de mikrofoon voor de namiddagpresentatie op de Korenmarkt, om daar ook nog eens twee avonden de presentatie te doen. Maandag stond Frans dan alweer in een andere gedaante op het podium van Sint Baafs: bij de voorstelling van de nieuwe AA Gent ploeg kroop hij in de huid van Frans Buffalo.

Vanavond, vrijdag, om 18 uur, heeft Frans Babbelaar in zijn programma Frans Babbelaar drie gasten op schoot: kersverse strop en trainer Michel Preud'homme, Davy De Beule en Nathalie de Pannemaeker, beter bekend als Miss Buffalo.

Op de webstie van Frans Babbelaar zijn de frekwenties terug te vinden waarop het programma te beluisteren is.

Hebt u na de Gentse Feesten nog niet genoeg gekregen van een frituursnack op zijn tijd? Hou dan onze vrijdagkrant in de gaten! De hele maand augustus trakteren wij onze lezer op het beste wat onze Gentse frituren te bieden hebben. Op vrijdag 1 augustus is dat een frikandel. Knip de bon uit en ga ermee naar een van de deelnemende frituren.

En dat is nog niet alles: op zaterdag vindt u in De Gentenaar een bon waarmee u in verschillende Gentse cafés een gratis Koninck kan bestellen. Santé!

Weet je niet hoe het hoofd koel te houden op een hete dag als vandaag, dan is zeevissen misschien de perfecte oplossing. Gent heeft er een eigen vereniging voor. De Gentse Zeeduivels trotseren deze vakantie zo goed als alle dagen de golven om de grootste vissen aan de haak te slaan.

Twee leden van de Gentse Zeeduivels hebben zopas uitstekend gescoord tijdens een internationale wedstrijd. Jens De Vrieze (linkse foto), vorig jaar vice-wereldkampioen bij de beloften en dit jaar Belgisch kampioen boothengelen, ving in de Atlantische Oceaan ter hoogte van het Franse Pornichet een pargo van 48 centimeter. Het leverde hem de 42ste plaats op op 170 deelnemers.

Matthias De Muynck (rechtse foto), vierde op het Belgisch kampioenschap voor beloften in 2007, sloeg een dorade van 53 centimeter en 1,5 kilogram aan de haak. Hij eindigde eerste in het eindklassement bij de beloften. Volgend jaar hopen beide vissers in hetzelfde Pornichet op een top tien plaats tijdens het wereldkampioenschap.                        

Wie Oudburg/Kraanlei zegt, denkt onmiddellijk aan de hoogste concentratie aan behangwinkels in Gent en omstreken. Na de Patersholfeesten verliest Gent echter een van de bekendste zaken in de buurt. Roland Janssens, zaakvoerder van de gelijknamige winkel gaat namelijk op rust. De laatste meters papier rollen nu nog over de toonbank, maar op 17 augustus is het finaal gedaan.

De winkel is al sinds 1938 in het huidige gebouw gevestigd. Roland zelf werd pas een jaartje later geboren. Aan die geboorte hangt trouwens een verhaal vast, vertelde ons Roland toen we even binnenliepen tijdens de feestdrukte. In die tijd leefden er eigenlijk twee families in het pand. In beide gezinnen werd in 1939 op dezelfde dag een kindje geboren in "Den Briel". Eentje was Roland zelf, het andere de vader van Bart De Ploey (Bart is uitbater van café De Onzekere Tijd).
In elk geval zullen we de uitstalramen missen binnenkort. Net als zovele Gentenaars en toeristen hield ik altijd even halt voor de winkel, vaak gewoon om te ontdekken welke trends in de mode waren. Of en wat er in de plaats komt is nog niet geweten.

Horeca, winkel of gewoon woongelegenheid, wat zou u willen zien als opvolger?

Het zit er weer op die Gentse Feesten!

Wat rest is de geur, lege kraampjes en podia in afbraak, schoongeveegde straten en hier en daar nog enkele afbladerende affiches van alweer nieuwe feesten die eraan komen. De Lokerse bijvoorbeeld...

Ik heb deze nacht 10 uur geslapen, dat is meer dan 3 dagen Gentse Feesten bij elkaar! Ik had me nochtans voorgenomen, beste lezers, om mijn laatste artikels, die nog 'in 't klad' stonden, van enkele foto's en laatste berichten te voorzien en gisteren te publiceren. Maar helaas, niet alleen wilde om één of andere reden de computer niet echt meewerken, ondergetekende viel zowaar midden in gelijk wat hij ook deed in slaap... mijn persoonlijke computer ook gecrasht! Iets te zwaar gedanst en gefeest de afgelopen 10 dagen.

Als het nog niet te laat is stuur ik vandaag en morgen nog enkele artikels en foto's door. Ik ben het aan mijzelf en enkele Gentse Feestengangers verplicht en kan u verzekeren, er zitter een paar opmerkelijke gevallen tussen!

Een stukje over Hilda Pierlala (zonder haar zouden de Gentse Feesten een stuk minder sappig zijn), het optreden van Djamel, de show van Kommil Foo, het resultaat van de Salsa4Water4People aktie tijdens de feesten en niet te vergeten de laatste nacht met Polé Polé.

Ze hebben er goesting in, schreef De Gentenaar in het begin van de Feesten. Wel die goesting is er nog steeds en ik wil met plezier volgend jaar terug van de partij zijn om verslag uit te brengen. Al ik het vroeg genoeg weet zet ik er graag een stuk van mijn eigen aktiviteiten voor opzij!

Bedankt 'De Gentenaar', Rudy Tollenaere voor de unieke kans en leuke samenwerking !Bedankt collega's bloggers voor de open-armen mentaliteit waarmee iedereen opgenomen werd. Bedankt mijn lief om zoveel geduld op te brengen en eenzame uren te slijten terwijl ondergetekende zijn 'job' aan het uitoefenen was...

Hopelijk tot heel binnenkort !

Ivan

Hallo lieve, trouwe lezers,

Mijn laatste uren op de Gentse Feesten anno 2008 wou ik jullie niet onthouden. Daarom volgt hier, met spijt in 't hart, mijn allerlaatste verslag.

De tent op 't Laurentplein zat maandagavond afgeladen vol voor de 'Hommage aan Toni Fakkel'. De avond startte om 19 uur met een diner. Vanaf 21.30 uur traden volgende artiesten op : Willy Sommers, Gunther Neefs, Johan Stollz, Kurt van Biezebaaze, Ivann Leenders en de Sublimo's. De presentatie was in handen van Johan Dhaene en Patrick Orlans. Ik passeerde er rond 20.45 uur. Net op tijd om Will Ferdy te horen zingen. Jammer dat ik niet de ganse avond kon blijven, want er wachtte mij nog een verrassing.

Samen met de 9 andere Gentse Feesten-reporters was ik als VIP uitgenodigd op de slotavond van Polé Polé. Het was leuk om elkaar terug te zien, na die eerste kennismakingsavond van 12 dagen geleden. Het werd ook een aangenaam weerzien met enkele ex-collega's van de bank, waar ik bijna 30 jaar werkte. Door het grote aantal shows die ik de afgelopen 10 dagen wou gaan bekijken, kreeg ik nog niet de gelegenheid om de groepen die op Polé Polé optraden, aan 't werk te zien. Maandagavond realiseerde ik mij welk een prachtige lokatie dit is : het reuzenpodium boven het water, overal veelkleurige lichtjes, een vip-terras in de hoogte, met een fantastisch uitzicht op de Graslei. De broeierige temperatuur en de latino muziek maakten deze zwoele avond en nacht alleen nog maar opzwepender.

De tapas, paella en koekjes konden we doorspoelen met exotische cocktails. Ikzelf drink zo goed als nooit. De mojito werd mij echter warm aanbevolen. Dus waagde ik het erop. Rum, soda, limoen en verse muntblaadjes ... Ik had nooit verwacht dat ik dit goedje lekker zou vinden. Ik vroeg zelfs naar een 2de Mojito!

Omdat de maandag inmiddels al was overgegaan in de dinsdag, besloot ik om maar naar huis te fietsen. Drie uurtjes later moest ik immers in de trein zitten naar Zaventem. Mijn valies was nog niet klaar ... Lichte paniek. Zou ik het op tijd redden? Er was geen tijd meer om te slapen. Het heeft me letterlijk liters zweet gekost om tijdig op de luchthaven te geraken.

In Stockholm aangekomen, ging ik op zoek naar een surfcafé. Voor de allerlaatste keer op de computer voor jullie was een dure grap : 90 Zweedse kronen of 10 euro voor een uurtje. Daar kan ik in Gent 10 uren voor surfen. Om maar te zwijgen over het 'qwerty'-klavier met daartussen enkele letters die wij in 't Nederlands niet kennen, zoals ä, ö en å. Zo geraak je niet vooruit met typen.

Tot slot wil ik graag iedereen bedanken, zonder wie dit mooie avontuur niet mogelijk zou zijn geweest.

- Rudy Tollenaere voor deze unieke kans, voor het vertrouwen en voor de nooit aflatende steun

- Tom Dams voor de broodnodige hulp bij het kopiëren van mijn foto's naar de blogs

- Jana Wuyts voor de hulp bij gecrashte computers

- alle medewerkers van De Gentenaar op de Kouter in Gent

- de collega's Feest-bloggers

- en last but not least, jullie, beste lezers.

Dit waren mijn mooiste Gentse Feesten ooit, maar tegelijk ook de meest hectische. De hoogtepunten opsommen zou mij te ver leiden, want 't waren er zovele! Ik had dit voor geen geld willen missen. 100 % heb ik ervan genoten. Ik heb er zelfs met alle plezier mijn slaap voor gelaten. Nu zal ik moeten afkicken.

Nu is 't echt afgelopen. Nog 355 dagen te gaan naar de 166ste editie van de Gentse Feesten in 2009.

Bedankt, De Gentenaar!!!

Voor de mensen met onverzadigbare honger naar foto's van de ploegvoorstelling van AA Gent op het Sint-Baafsplein gisteren, staan er nu nog een reeks online. Bovendien was Sofie Van de Sompel, de finaliste van Miss Belgian Beauty uit Oostakker zo vriendelijk om even te poseren voor de onderstaande leuke foto temidden van de AA Gent supporters. Te vinden via de G-Zine fotoblog. En dan gaan we nu eindelijk uitrusten van de feesten.

Hallo allerliefste Gentenaars en anderen,

Terwijl ik dit schrijf, is het 8.55 uur in de ochtend en zit ik al op het vliegtuig richting Stockholm. In de zetels vlak voor mij zitten Nicole en Hugo en hun manager. Zoals ik reeds eerder in een van mijn blogs schreef, gaan zij daar op 31 juli optreden voor 20.000 toeschouwers op een grote Eurovisie Songfestival-party, samen met enkele andere - tot hiertoe zijn alle namen geheim - coryfeeën. Kate Ryan zal ook van de partij zijn, maar op een andere lokatie, nl. Café Opera. Als Songfestival-freak wilde ik dit hele gebeuren niet missen.

Zaterdag belde Will Ferdy mij op met de mededeling dat hij, na Antwerpen, nu ook in Gent zou worden gehuldigd op de dag van de lege portemonnees. Hij wilde mij er graag bij, zei hij. Met een uitnodiging op zak trok ik dus gisteren naar het stadhuis. Enkele goede vrienden en trouwe fans waren er verzameld. Lieven Decaluwe, feestenburgemeester, verwelkomde stipt om 16 uur alle aanwezigen. Will Ferdy, inmiddels  81 jaar jong, werd er gehuldigd voor zijn jarenlange carrière. De feestenburgemeester zag Will voor het eerst optreden als 12-jarige knaap in zijn school in Deinze. Hij had toen nooit durven denken dat hij Will vandaag zou mogen huldigen als Schepen van Feestelijkheden.

Lees verder

In de fraaie galerie Modern Chinese Art Foundation op het Anseeleplein loopt een prachtige tentoonstelling met werk van de jonge Chinese fotograaf Adou (1973). Hij komt uit Mianyang, in de provincie Sichuan. Die stad werd op 12 mei zwaar getroffen door een aardbeving. Hij studeerde aan de Fine Arts Department of Sichuan Aba Normal College. Hij werkt als ontwerper en is creatief directeur in de reclamewereld. Hij woont sinds kort in Chengdu, in Sichuan.

'Er is geen verschil in het nemen van foto’s van anderen of van mezelf. De camera mag dan nog naar de buitenwereld gericht zijn toch vertellen de foto’s altijd iets over mij of ik dat nu leuk vind of niet', zegt Adou. Adou maakte foto’s van de Yi, een etnische minderheid in China. Adou's werk lijkt het dagelijkse leven op de Sichuan’s Da Liang - berg vast te leggen en te documenteren. Maar hij gaat verder. De landschappen en portretten uit de ‘Samalada’ serie zijn reflecties over zichzelf en meditaties over het leven en de dood, het verleden en het heden. Het zijn foto's die meteen je aandacht opeisen en je binnenzuigen in een onbekende wereld, die op het eerste gezicht onschuldig en zelfs pastoraal aandoet. Ze stralen ook emotie uit.
Opmerkelijk is dat hij vervallen filmrollen gebruikt. Daardoor creëert Adou een vlekkerige textuur met veel patina, die vooral een melancholieke nostalgische sfeer uit het verleden oproept. Met zijn zwart-wit foto's roept Adou een weinig bekende wereld die Middeleeuws aandoet. 'De aardbeving die het gebied trof verandert daar weinig aan. Er was al niets. Het leven was en is er hard', zegt Frank Uytterhaeghe van het MACF. Uytterhaeghe woont en werkt in China.

Adou opende in juni 2007 ook het 'Three Shadows Photography Art Centre' met medewerking van de belangrijkste Chinese fotograaf Rongrong en de Japanse fotograaf Ms. Inri. Het bevindt zich in Beijing en neemt een oppervlakte van 4.600 m2 in. Het wil een presenteer- en promotieplatform zijn voor hedendaagse fotografie.

Tentoonstelling tot en met 31.08.2008 vrijdag – zaterdag - zondag 13 tot 18 uur. Modern Chinese Art Foundation, Anseeleplein 6, 9000 Gent. Gesloten in het weekeinde van 1,2,3 augustus.

.

't Zit erop. En 't aftellen kan weer beginnen. Neen, dat zijn de woorden die niet geschreven mogen worden. Ooit heb ik het gepresteerd. In 1997, toen ik op de redactie van De Gentenaar werkte. Nog 355 dagen, zo besloot ik het onderschrift bij een late feestenfoto. Of hét cliché dat doorwinterde redacteurs juist zo angstvallig trachtten te vermijden. En ik vond het nog goed gevonden ook.

Het is met kleine oogjes dat ik zit te tikken. De nacht was lang. Of juist heel kort. 't is maar hoe je het bekijkt. Maar we hadden een extra reden om het tot de vroege uurtjes uit te zingen. Ruud en Stefan hebben de Vlasmarkt uitgewuifd. Het betreft hier een koppel goede vrienden dat niet minder dan tien jaar op de Vlasmarkt heeft gewoond. En als ik zeg óp de Vlasmarkt, dan is dat óp de Vlasmarkt. Trekken ze hun gordijnen open, dan zien ze de laatste zwalpende feestvierders te midden van een stinkend bekertjestapijt op de trapjes van de toiletwagen hangen.

Ze hebben daar nooit moeilijk over gedaan, integendeel, het unieke schouwspel dat zich iedere ochtend onder hun vensterraam heeft afgespeeld, is iets wat ze koesteren. Omdat ze er zelf al te vaak hebben gestaan, of omdat het stof heeft gegeven tot verhalen die ze nog heel lang zullen vertellen. Zelfs als ze geen vakantie hadden konden ze leven met de geluidsoverlast die er hoedanook was. Zondagnacht is Stefan zelfs even zijn bed uit gewipt om te kijken hoe de meute reageerde toen Alexandrie van Claude François door de luidsprekers galmde. 't Is maar in Gent dat dit bestaat, wie zouden wij zijn om te klagen?

Maar nu gaan ze verhuizen. Niet dat ze er genoeg van hebben. Het huis mét tuin op een mooie plek in volle centrum was gewoon precies wat ze zochten. Maar 't spijt hen wel. Vanochtend vond ik een mailtje met de allerlaatste foto's. Gemaakt tussen 11 en 13 uur. De max toch om dit aan te zien. De laatste keer van hierboven. Surrealistische beelden die voor altijd op hun netvlies staan gegrift.

Beelden vervagen maar de verhalen zullen blijven. Nog vele jaren zelfs. We gaan ze volgend jaar vertellen, terwijl we barbecuen in hun nieuwe tuin voor we vertrekken naar een zotte feestennacht. Zullen we aftellen?