Gent

Nog één nacht en een zondagmiddag scheiden ons van het antwoord op de vraag wie de 68ste Gentse Zesdaagse op zijn naam mag schrijven. De bezoekers weten dat nu al. Want als je de vraag stelt aan om het even wie op of rond het middenplein dan klinkt het antwoord steevast 'Keisse-Bartko'.

Waarom komt een mens nog kijken, zou u zich dan afvragen? Dat is als naar een film kijken waarvan je al vooraf weet dat het een gelukkig eind zal kennen. Of zoals kijken naar 'wie wordt de man van Phaedra' en al vooraf weten dat niemand zal winnen. Of zoals kijken naar 'Titanic' en je vooraf afvragen waarover de film zou gaan.

Voor het plezier misschien? duizenden mensen samengepropt op een middenplein of op houten stoeletjes waar menig aambei ontwikkeld wordt. Wat een plezier! Voor de mooie vrouwen dan? Ruw geschat 90 procent van het publiek is mannelijk. Neen, dan gaat u beter naar een avondje Chippendaeles waar zowat 100 procent van het publiek vrouwelijk is.Voor het eten? Sinds Keisse de hamburgers niet meer bakt, smaakt die calloriebom maar wat zuur.  

Voor de sfeer? Bingo! Hoe je 't ook draait of keert, de zesdaagse dat is sfeer in de ruime zin van het woord. En of je nu voor de eerste keer komt, of er al 4 dagen hebt op zitten, je blijft onder de indruk van dit volks gebeuren.

Maar ook voor de spanning. Want wat iedereen ook moge beweren: de race is nog lang niet beslecht.  En dat is maar goed ook want Freddy Velo houdt wel van wat spanning. Sportieve spanning wel te verstaan. Na vier dagen meer tijd door te brengen op de zesdaagse dan bij zijn eigen madam loopt de spanning uiteraard op.

Ik had dan ook graag een kleine oproep gelanceerd aan alle winnaars van zaterdag: gooi dat boeket bloemen niet zo maar naar de eerste de beste vrouw met de mooiste lach maar schenk ze aan mij, Freddy Velo. mijn spanningsveld en ikzelf zullen u dankbaar zijn. U kan me herkennen aan het blauwe petje en het ronde buikje.