Gent

Terwijl onze collega’s naar de Capitole afzakten voor de première van de musical Evita, gingen wij het een paar honderd meter verderop zoeken. In de concertzaal van de Vooruit kregen we een portie rudimentaire bluesrock voorgeschoteld zoals ze die heden ten dage nog zelden maken. Een drumstel, een gitaar en in een moeras gedrenkte vocalen: meer had dit duo niet nodig om de uitverkochte zaal te geven waarvoor ze gekomen was: rock ‘n’ roll time!

The Black Keys worden vaak vergeleken met The White Stripes. Omdat het een duo is. Omdat ze het moeten hebben van drum en gitaar. Omdat ze muziek spelen die door mensen die het kunnen weten ‘bluesrock’ genoemd wordt. En omdat ze met z’n tweeën een even volle sound kunnen brengen als een hele band samen. Maar The Black Keys moeten zelf niets weten van deze vergelijking. En misschien wel terecht, want hun muziek pik je er zo uit  en klinkt meer vintage blues – minder modern - dan die van The White Stripes. We lazen ergens dat niets aan hun instrumenten dateert van na de jaren zestig, en dat hoor je aan de muziek. Verre van vernieuwend allemaal, maar het wordt gesmaakt door muziekliefhebbers aller landen.

Voorbeelden? Robert Plant (Led Zeppelin), Radiohead, Josh Homme ( Queens of the Stone Age), Billy Gibbons (ZZ Top) én Kelly Clarkson zijn fan. Geen slechte referenties, zo lijkt ons. The Black Keys brachten eerder dit jaar hun vijfde album Attack and Release uit, waaruit u misschien wel het veel op Studio Brussel gespeelde ‘Strange Times’ kent. Dit nummer maakt ook deel uit van de soundtrack van het spel GTA 4. De band heeft de naam een sterke live-reputatie te hebben, dus wilden we dat niet missen.

Het eerste wat opviel, was dat we moesten aanschuiven bij de mannentoiletten. Normaal gezien kunnen we in de concertzaal van de Vooruit als man vrolijk fluitend doorwandelen langs de ellenlange rij wachtende dames. Deze keer waren de rollen omgekeerd. Nu was het hun beurt om direct door te stoten naar de Verlossing, terwijl wij als man een aantal minuten moesten aanschuiven. Allemaal bijzonder oninteressant, maar we geven het mee om aan te tonen dat zo’n 80 % van het aanwezige publiek van de mannelijke kunne was, met hier en daar een liefje aan de hand. Potige bluesrock enkel voor venten? Blijkbaar.

Het voorprogramma werd verzorgd door Liam Finn, de zoon van Neil (Crowded House). Samen met een vriendin bracht hij iets wat ons deed denken aan het dromerige van The Magic Numbers, maar wel ruwer en experimenteler. Zo maakt hij bij zijn optredens graag gebruik van looping effecten (muziek die vooraf opgenomen wordt), met als resultaat dat de twee klonken alsof er een hele band op het podium stond. Dat zag er allemaal vrij leuk uit en het gebruik van de loops had af en toe een hilarisch effect. Mijnheer Finn speelt het begin van een gitaarsolo, maar springt dan vlug op zijn drumstel om van jetje te geven op zijn vellen, terwijl de rest van de solo automatisch wordt afgespeeld. Saai en ongeïnspireerd kon je dit opwarmertje dus zeker niet noemen.

Daarna beklommen een kleine, gedrongen en bebaarde zanger/gitarist Dan Auerbach en een slungelachtige en bebrilde drummer/producer Patrick Carney van The Black Keys het podium en kon het feestje beginnen. De groep speelde in Gent het laatste concert van hun Europese tournee, maar van vermoeidheid viel in hun muziek niets te merken. Auerbach had er duidelijk veel zin in en sprong in het rond, kronkelde zich rond zijn gitaar en zijn micro en sloot elk nummer af met een dubbel ‘thank you, thank you’. Carney leek na ieder nummer afgepeigerd te zullen doodvallen, maar geselde wel telkens bij het daaropvolgende nummer met evenveel bravoure zijn drumstel.

Het is verbazend te horen welk geluid Auerbach uit zijn gitaar weet te krijgen. Wie de platen van The Black Keys kent, weet wat hij kan verwachten. Het doet denken aan een bruine kroeg ergens aan de Mississippi waar het licht het amper kan winnen van dikke walmen sigarettenrook, terwijl de goed in het vlees zittende zwarte cafébazin de zoveelste whisky inschenkt. Wie de platen van The Black Keys niet kent, zal zeggen: ‘Dit is oude muziek’, in alle betekenissen van het woord. Live klonk het nog vettiger, potiger en ruwer. Soms was het té hard en verdween de stem van Auerbach in het – met alle respect – lawaai. Maar dat hoort er af en toe wel eens bij wanneer we het over rock ‘n’ roll hebben.

De singles werden mooi verspreid over de set, met als hoogtepunt de dubbel ‘Strange Times’ en het daarna als een vulkaan uitbarstende ‘Your Touch’. Bijzonder krachtig. Captain Beefheart werd ergens tussendoor geëerd met de cover ‘I’m Glad’. De andere nummers werden met evenveel enthousiasme gebracht, maar het viel wel op dat alle songs van The Black Keys teren op hetzelfde trucje: pompende drums met daarrond een lekker snedig bluesriffje. Ook op hun platen wordt meer en meer duidelijk dat The Black Keys geen onuitputtelijke bron aanboren. Maar al bij al een geslaagde avond dus voor al wie niet kwam om rustig een praatje te slaan, maar even iets anders wilde horen dan alle moderne gitaarmuziek.

Legendarisch optreden? Zeker niet. Slecht optreden? Nog minder. Te kort optreden? Jawel. We klokten af na ruim een uur, terwijl er zeker meer te halen valt uit vijf albums. We hoorden twee jongens die met een minimum aan hulpmiddelen een hele concertzaal kunnen vullen met volk én een bijzonder vol geluid. Een solide en degelijk concert dat stond als een huis, maar ook niet meer dan dat.