Een vaag portret in legeruniform dat een gewonde soldaat uit Gent met zijn laatste centen liet maken voor zijn ouders en drie zussen. Zijn ontroerende afscheidsbrief de dag voor hij opnieuw naar het front vertrok. Een Britse oorlogsverpleegster bij wie na haar dood op zolder de brief werd aangetroffen. Kan iemand de stukjes van deze fascinerende puzzel een eeuw later nog samenleggen?
eergelieve Ouders en zustertjes. Zo begint de brief die Georges Cyrille Verschueren op 15 januari 1915 schreef vanuit Margate in het graafschap Kent, Engeland. Hij was daar sinds december 1914 nadat hij als soldaat in de Eerste Wereldoorlog bij gevechten in Antwerpen ‘in mijnen voet heb geschooten geweest’ en naar Engeland was overgebracht om daar verzorgd te worden.
De brief is in al zijn gevoelige oprechtheid een roerend afscheid aan zijn ouders en drie zussen Suzanne, Magdalena en Rachel. Georges schrijft dat hij de volgende dag opnieuw naar het front moet vertrekken. Hij verwacht dat hij niet meer zal terugkeren ‘want ik kan mij zelf bij mijn verstand niet brengen hoe ik nog het geluk heb te leven’. Hij vraagt zijn familie om niet verdrietig te zijn. 'Er moet iemand toch vallen, nietwaar? Het is daarvoor oorlog’, lacht hij zijn angst weg op fatalistische toon. En een beetje stoer voegt hij eraan toe dat hij aan het front toch minstens zeven ‘Duitschmannen naar de eeuwigheid heeft gezonden’.
Bij wijze van afscheidscadeau aan zijn familie heeft hij zijn laatste centjes ‘uit zijn handen laten rollen’ om een foto van zichzelf in uniform te laten maken.
Die foto zouden zijn ouders en zussen nooit te zien krijgen. Het zou nog 93 jaar duren voor iemand het portret te zien kreeg. Het was Sarah Tierney die de foto en de brief ontdekte bij het opruimen van het huis van haar overleden groottante in Manchester.
‘Mijn groottante werkte als verpleegster in de oorlog en ik ga ervan uit dat zij indertijd Georges Verschueren heeft verzorgd’, zegt Sarah. ‘Volgens mij had Georges Verschueren haar gevraagd de brief naar zijn familie op te sturen maar heeft mijn groottante dat niet gedaan omdat er geen adres van een bestemmeling op de enveloppe staat.’
Sarah Tierney was zo gefascineerd door de honderd jaar oude nooit verstuurde brief dat ze een vertaler inhuurde om de brief uit het Nederlands te vertalen. ‘Ik vond het zo’n mooie, emotionele brief dat ik hem heel graag zou bezorgen aan de familie van Georges Verschueren, al is het dan 93 jaar na datum.’
Maar de zoektocht naar nazaten van de soldaat loopt niet van een leien dakje. De BBC-radio in Manchester bracht al het verhaal en nam contact op met alle Gentse radiozenders.
Xander Peeters van Urgent FM was de eerste die reageerde. ‘Sindsdien breng ik iedere donderdag verslag uit van mijn zoektocht in de rubriek 'De Onbekende Soldaat’, zegt hij. ‘Maar tot nu toe hebben we nog steeds geen nabestaanden gevonden.’
Wie kent Georges Verschueren?
Eén foto hebben we en enkele sprokkels uit zijn leven. Geboren in Gent op 11 augustus 1893. Zijn vader heette Pierre, zijn moeder Clemence Bracke. Zijn drie zussen heetten Suzanne, Magdalena en Rachel. Op het ogenblik van zijn inlijving in het leger woonde hij in Sint-Amandsberg.
Dat is het zowat.
Daarom roepen we met dit artikel onze lezers op om ons een spoor te bezorgen dat kan leiden naar de nabestaanden van Georges Verschueren. Zodat ze de afscheidsbrief van hun voorvader na bijna een eeuw toch nog in de brievenbus kunnen vinden.
Wie informatie heeft over Georges Verschueren of zijn nabestaanden, kan bellen (09-268.72.83) of mailen naar De Gentenaar via geert.neyt@gentenaar.be. Je kunt ook contact opnemen met Xander Peeters van radio Urgent via xander.peeters@urgent.fm of op 0495-77.23.14.