Gent

Je loopt er voorbij voor je het weet, maar zodra je het kent, kom je er terug. In de schaduw van de opera kun je in het nieuwe Mélangoest 's middags en 's avonds terecht voor de betere snack. (gn)

De omgeving van de opera heeft geen gebrek aan gelegenheden voor een natje en een droogje. Aan de kant van de opera heb je het vermaarde Café Théâtre en aan de overzijde van de Schouwburgstraat is er keuze tussen een Grand Café, de bruine brasserie Café des Arts en de Ratz, een van de laatste kroegen waar je bij je pint gratis steengoede pop, rock en blues krijgt.

Tot voor zes maanden kon in dezelfde rij uitgebreid tafelen in de Soup Culture, maar sinds de kok vertrok naar de Foyer boven het NTG, heet het pand Mélangoest.

Lees verder

SINT-AMANDSBERG - Liefhebbers van grootmoeders keuken hebben al langer de weg gevonden naar restaurant Pastinaak in Sint-Amandsberg. Dat de meesten ook terugkeren, bewijst dat dit een adres is om te koesteren.

Het middag en de gezellige gelagzaal van Pastinaak is voor meer dan de helft gevuld. Een gemengd publiek: lawaaierige studenten zitten er naast een ouder stel. Pastinaak is een eenvoudig buurtrestaurant dat geen enkele poging doet om trendy te zijn; niet wat het interieur betreft en ook niet op de menukaart, die klassiekers uit grootmoeders keuken brengt. Dat is allesbehalve denigrerend bedoeld: weinig gastronomische hoogstandjes kunnen tippen aan een volgens de regels van de kunst klaargemaakte paling in het groen, een smeuïge garnaalkroket of à la minute zuurkool, of versgemalen américain. Behalve de kaart zijn er suggesties. Nu is dat vooral wild: hazenrug en wildragout.

We hebben de naam van onze rubriek hoog te houden en dus wordt het de dagschotel: witloofsoep, vol-au-vent en een koffie of thee voor 10,25euro. De kok steekt zijn dochter een handje toe bij het opdienen, zodat het heel vlot verloopt.

Ons aperitief (de fruitige Italiaanse huiswijn, 3,25euro) is nog niet op als de soep er is. Vol-au-vent is een eenvoudige schotel die ook vrij eenvoudig verknoeid kan worden. Maar deze royale portie is volgens de regels van de kunst gemaakt: een smeuïge saus met een licht zure toets, boordevol malse stukjes kip en met bovenop een bladerdeeggebakje. De verse, handgesneden frieten zijn uitstekend. Ook de oerklassieke stoverij (10,50euro) is àf.

Dat de nadruk op vers ligt, bewijst het kommetje mayonaise. Koffie met zelfgebakken koekjes sluit de maaltijd af. Er zijn ook kinderschotels en u kunt meeneemschotels bestellen. (gjdv)

Pastinaak, Achterstraat 124, Sint-Amandsberg, 09-228.98.00. Keuken open van 11.30 tot 14 en van 17.30 tot 21.30uur. Dinsdag en woensdag dicht. Onze score: 8/10

In de buurt van het Heernispleintje vind je restaurant Dinelli's, een zaak die alles heeft om een trendy eethuis te worden. (frv)

Als eerste reden is er de locatie. Dinelli's vind je in een buurt die zich op het eerste gezicht niet echt leent om een restaurant te herbergen, maar de combinatie met de arbeiderswoningen en de kasseibaan werkt wel. Zeker als je het contrast ziet met het interieur van de zaak. Een imposante ingang verwelkomt je in een donkere eetzaal, waar helblauwe lampen de grens opzoeken tussen kitsch en design. Gelukkig overheerst het laatste gevoel.

Verdiepje

Wij hadden met vier personen nog dezelfde dag geboekt en dat zou een groot minpunt worden. De vriendelijke ober troonde ons namelijk mee naar een verdiepje boven de grote eetzaal waar wel drie tafels stonden maar waar je eigenlijk amper met zes personen comfortabel zou kunnen tafelen.

Lees verder

In het Italiaanse restaurant Firenze kan je niet alleen uitgebreid genieten van de zeer verfijnde Italiaanse keuken. Je kan er ook ronduit de lekkerste pizza's van Gent afhalen. (mdw)

Zoals wel vaker het geval is in deze zaak, komen we in een gezellige drukte terecht. Het personeel loopt in het rond en roept heen en weer in de moedertaal. Samen met de rode tafellakens, de aardewerken en de muurschilderingen die verwijzen naar Toscane krijg je een authentiek zuiders vakantiesfeertje. Het is de zaakvoerder zelf die ons de menukaarten brengt.

Lees verder

De buurt rond de Kouter grossiert in restaurants en eethuisjes waar vooral werkend Gent 's middags binnenstapt voor een snelle lunch. Brasserie Ha' valt op alleen al door zijn locatie, in de schitterend gerestaureerde Handelsbeurs. (gjdv)

Als we rond half één binnenvallen, zit het restaurant zo goed als vol. Als het te druk wordt, kunnen in de imposante zaal naast de gelagzaal trouwens tafeltjes worden bijgezet.

Het moderne maar warme interieur van Brasserie Ha' harmonieert smaakvol met het statige 18de-eeuwse gebouw. De bediening is vlot, op het randje van nonchalant. Zo bestellen we als aperitief een glas cava, maar krijgen we een prosecco (4 euro) geserveerd. Geen van beide staat trouwens op de kaart. En het karafje huiswijn (14 euro) komt bijna gelijktijdig met de rekening.

Lees verder

Zelfs op een doordeweekse, druilerige dinsdagmiddag zitten nog mensen aan de tafeltjes buiten op de verkeersvrije Kalandenberg. Dat moet wel, want binnen zit brasserie De Fabels afgeladen vol. Een uur later weet ik waarom. (gn)

Een volle zaal kan gezellig zijn maar vanmiddag overstemt het lawaai een beetje de rust die uitgaat van de zachte kleuren van het interieur en dito sfeerverlichting. Toch krijg je nooit het gevoel in een refter te zijn beland. Daarvoor straalt het moderne maar nooit kille design te veel klasse uit en is de schikking van tafeltjes rond het centrale vierkante toogblok en tussen enkele kloeke kolommen zo ingenieus dat er altijd een zekere privacy bewaard blijft. Het is pal op de noen en ik heb geluk dat ik binnen nog een tafeltje voor één persoon vind.

Lees verder

Even stressen: niks in huis om te eten en fastfood is nu even geen optie. Dan maar snel een dagschotel meepikken en op goed geluk pikken we er de Yanko uit aan de Henleykaai.

Een goede gok zo bleek. Het krijtbord buiten is alvast veelbelovend: kippensoep met korstjes, gevolgd door een rundsteak met frietjes voor amper 10euro. Parkeren blijkt evenwel een groot probleem, wellicht het gevolg van enkele scholen in de buurt.

Lees verder

In en om Gent vind je zo'n tien Thaise restaurants. Een van die restaurants, Sala Thai, heeft al drie zaken. Wij kozen voor de Sala Thai in de Burgstraat, de nieuwste. (frv)  

Het interieur is niet bijzonder. De godenbeeldjes staan mooi uitgestald en de tafels zijn verzorgd maar enkele tl-lampen boven de toog verbrodden de sfeer. Een vriendelijke dienster komt al snel de menukaart tonen. Alles is aangeduid met nummertjes. Het stemt ons wat wantrouwig dat je hier meer dan honderd gerechten kunt bestellen.

Lees verder

Aan de buitenkant ziet het er niet eens zo aantrekkelijk uit - de voorgevel is zelfs beklad met graffiti - maar binnen slaat de sfeer helemaal om. Warme kleuren, grote spiegels, aangename verwelkoming en achtergrondmuziek die eindelijk eens het supermarktniveau overstijgt. (dih)

Een beetje verscholen in de Drabstraat, aan de achterkant van het Marriotthotel, ligt een van de beste Italiaanse restaurants van de stad. Daar ben ik na mijn bezoek aan Il Folletto van overtuigd. En ik niet alleen, want zelfs op zo'n doordeweekse avond zat het kleine restaurantje helemaal vol. Je reserveert best op voorhand.

Lees verder

(foto gia)

Restaurant Patyntje blijf na bijna tachtig jaar nog steeds een pleisterplek voor Gentenaars, of ze nu zakenlui of louter romantici zijn. Want naast een oerdegelijke en lekkere kaart, blijft het uitzicht op de Leie de bezoeker charmeren. (svg)

Er lijkt wel magie over Patyntje te hangen: zodra je er één keer bent geweest, blijf je er terugkeren. De redenen zijn voor de hand liggend: het uitzicht aan de Gordunakaai op de Leie is er prachtig en voor een redelijke prijs (18euro) kun je er elke dag een smakelijke lunch krijgen. Dit is bovendien ook één van de weinige restaurants die iedere dag open zijn.

Lees verder

Volgens sommige bronnen is dit het oudste restaurant van de stad. Of dat werkelijk zo is, konden we niet met zekerheid achterhalen, maar feit is wel dat Chez Georges nu al uitgebaat wordt door de derde generatie.

Sinds 1924 is dit restaurant in de Donkersteeg bekend als een van de beste visrestaurants van de stad. Tijd dus om de proef op de som te nemen.

Ondanks een ietwat drukke avond, krijgen mijn vriendin en ik toch nog een leuk plaatsje toegeschoven vlakbij het raam en vlakbij de verzameling levende kreeften en oesters. Zonder veel fantasie waan ik me terug in een van de vele visrestaurants in Normandië of Bretagne. Om de goeie herinnering aan die plaatsen nog wat te versterken, bestel ik een zestal Bretoense oesters. Mijn tafelgenote houdt het bij garnaalkroketjes.

Lees verder

De drukbereden Blaisantvest is niet echt een 'hot spot' om een restaurantje neer te poten, zeker niet als je je verschuilt achter een onopvallende façade van een doodgewone rijwoning.

Met de komst echter van het nieuwe gerechtsgebouw vlakbij en zijn honderden personeelsleden lijkt het plots wel een geniaal idee. Toch was het gisteren zeer kalm toen we iets na 13 uur onze kop aan de deur staken. Binnen - met een clean, licht minimalistisch interieur in smaakvolle bruin-, grijs- en beigetinten - zit al helemaal geen kat, maar een personeelslid verwijst me graag door naar het kleine terrasje achteraan.

Lees verder

Mr. Klook valt weinig op aan de grote, grijze Kortrijksesteenweg. Toch loont het zeker de moeite om eens een dagschotel bij de sympathieke Thai te gaan eten.

Het is eigenlijk een kleine, verdoken schat, die Mr. Klook, en toch lijken de zakenlui uit de buurt hem al ontdekt te hebben, want het is gezellig druk als we plaatsnemen. Er hangt een ongedwongen sfeer in het wat schamel uitziende restaurant, dat alles heeft wat een echte Thai moet hebben: felkleurige orchideeën op een schreeuwerig tafellakentje, met in de hoek een verdwaalde kamerplant.

De ontvangst is bijzonder vriendelijk en we zetten ons aan een van de 15 tafeltjes, waar we de bezigheden van de chef-kok kunnen meevolgen. De keuken bevindt zich namelijk in het midden van het restaurant, wat het geheel heel huiselijk maakt.

Lees verder

Toen ik vanochtend in de spiegel keek, realiseerde ik me met een schok dat mijn strandvakantie snel nadert en ik nog een respectabel aantal kilo's kwijt moet. Hoog tijd om de riem aan te halen. Waar kon ik als vleesverslaafde beter starten dan in een vegetarisch restaurant?

Avalon is volgens de Arthursage het mythische land, gehuld in nevelen, waar koning Arthur het zwaard Exalibur heeft gevonden. Het restaurant ligt in de schaduw van het Gravensteen, dus die connotatie is snel gemaakt. Het interieur heeft niks middeleeuws, maar alles wat je van een dergelijke eettent verwacht: veel hout, een mooie stenen vloer en weinig gastronomische aankleding.

Het aanbod van Avalon gaat van pasta's (bijvoorbeeld een vegetarische Bolognese voor 8,50 euro of een lasagne met seitan voor 9,50 euro) over salades (ook met tonijn en makreel voor wie per se dieren in zijn bord wil) en quiches.

Lees verder

Na een lange dag leidt onze knagende honger ons naar restaurant De Gekroonde Hoofden in de Burgstraat waar je spareribs à volonté kunt smullen. Een principe waarvoor we op dat moment volledig te vinden zijn.

Het is vrij laat als we op een doordeweekse avond het prachtige huis in het historische hart van Gent betreden. Op de gevel prijken de bustes van veertien graven van Vlaanderen. Behoorlijk wat volk doet zich te goed aan de specialiteit van het huis, ribbetjes. Gelukkig hadden we gereserveerd en een ober begeleidt ons al snel naar een gezellig plaatsje aan het venster. Misschien stond de honger danig op ons gezicht af te lezen want luttele seconden later wordt onze tafel al verrijkt met de gebruikelijke kom salade, het mandje brood en de drie sausjes waarmee alle grillades geserveerd worden.

Lees verder

Wie op zoek gaat naar een degelijke en snelle lunch, gaat best naar zaken die een zekere expertise in die materie hebben kunnen opbouwen. Van Don Peppe mag je verwachten dat ze weten hoe ze het nodige op je bord kunnen toveren.

Daarin stelt het Italiaanse restaurant alvast niet teleur. De zaak zit om half een 's middags behoorlijk vol en het personeel is daar duidelijk op voorbereid. Een glas witte en een glas rode huiswijn komen snel ter bestemming, maar... voor 3,30 euro krijg je gewoonlijk wel iets beters voorgeschoteld. Op de kaart valt meteen op dat de wijn een toevallige uitschieter is. De meeste gerechten zijn scherp geprijsd en met een budget van 15 euro zal je hier altijd wel iets naar je gading vinden.

Lees verder

Een van de best bewaarde geheimen van de Gentse horeca is het terras van Café Compagnie, bij de vaste klanten gekend als 't Café. Gelegen in de schaduw van de drukke Gasmeterlaan, is het over de middag heerlijk chillen in deze afgesloten, zonovergoten oase van rust. Het grootste probleem is genoeg moed te verzamelen om terug te keren naar de werkplek.

De tuin is in een minimalistische stijl aangelegd: op een tapijt van witte keitjes staan her en der enkele houten bankjes voor zes tot acht personen. Geen felle kleuren maar rustgevend grijs-bruine tinten. Aan alle kanten is er water waarin bamboebosjes, waterlelies en goudvisjes om ter mooist proberen zijn. Het zen-gevoel wordt alleen verstoord door een schreeuwerige cola-automaat. En nu we toch bezig zijn: die vuile opgerolde doeken die voor bescherming tegen de zon moeten zorgen, zouden ze beter ook eens vervangen.

Lees verder

Tequila, tortilla's en chili con carne zijn nu ingeburgerd in onze Vlaamse wereldkeuken, maar 25 jaar geleden was Mexicaans tafelen nog echt exotisch. Zolang al kan hongerig Gent terecht in Cantina Mexicana.

In de Lammerstraat schotelde deze voortrekker van de Gentse wereldkeuken nog Mexicaanse én Israëlische specialiteiten voor - voorwaar een merkwaardige combinatie - maar sinds de verhuizing naar Oudburg beperkt eigenares en gastvrouw Suzy zich tot Mexico.

Lees verder

Vlakbij de Vrijdagmarkt ligt een restaurantje verborgen dat onopvallend het beste uit de Spaanse en Vlaamse keuken weet te verenigen.

Enkele jaren geleden, toen het kleine restaurant amper een jaar open was, kreeg het meteen de prijs voor de origineelste Nederlandstalige naam. De naamverklaring wordt ook kort uit de doeken gedaan in een inleiding op de menukaart. De Kleine Burgemeester verwijst in de eerste plaats naar de Gentse Kay Van Ackere, die momenteel burgemeester is in een dorpje in het Spaanse Navarra. Maar een kleine burgemeester is ook een zeevogel die verzot is op vis.

Lees verder

Niet veel verwachten, maar toch veel krijgen. Studentenrestaurants kunnen behoorlijk verrassend uit de hoek komen.

Het moest snel gaan die middag, dus een traditioneel restaurant zat er niet in. Zelfbediening dan maar en wil er nu net vlakbij onze redactie een studentenrestaurant gevestigd zijn. Sint-Jansvest, gelegen in de gelijknamige straat, is een van de kleinere restaurants van de Universiteit Gent, maar tegelijkertijd een van de rustigste. Hier staan 'smiddags geen lange rijen zoals in het iets verderop gelegen restaurant Brug. Je stapt binnen, kiest een van de vier dagschotels, wandelt naar de kassa en een minuut later zit je aan tafel.

Lees verder

Rood is een absolute aanrader, waar zelfs een gewone dagschotel voor verrassingen zorgt.

Rood is gevestigd in een stemmig hoekhuis in de schaduw van de Sint-Salvatorkerk en is een buitenbeentje tussen de talrijke Turkse eettentjes in de Sleepstraat. Zoals u al kon raden houdt Rood van de kleur rood, al komt die voorliefde smaakvol tot uiting in enkele accenten van de inrichting, zoals de rode roos op tafel en de omgekeerde rode plastic emmertjes die dienst doen als lampenkappen. De stoelen hebben een lange voorgeschiedenis in bruine kroegen, de sfeer is lichtjes alternatief, maar het cliënteel is een aangename mix van de meest diverse types.

Lees verder

Een regenachtige dag op de Vrijdagmarkt. Met honger en kou stappen we brasserie het Keizershof binnen.

Eén ding weet u nog niet over deze reporter: honger is honger, en dan zijn we weinig aanspreekbaar. Hét moment om krachten op te doen in het Keizershof. Normaal kom ik hier vooral in de zomer, omdat je - als je geluk hebt en een plekje vindt - er dan rustig kan vertoeven op het gezellige binnenterras. Maar, genoeg gedroomd over die mooie zomerdagen. We leven in het nu en dat wil zeggen in de druilerig natte en grijze wintermaanden.

Lees verder

Het was een tijd geleden dat we de McDonald's op de Korenmarkt waren binnengestapt en tot onze verbazing ademde het restaurant Gezonde Voeding uit. Terwijl we dringend nood hadden aan een vette hap.

Sinds de heisa rond de film Supersize me doet McDonald's er alles aan om zijn imago van ongezonde dikmaker bij te sturen. Zo werd Kim Gevaert ingeschakeld om te benadrukken dat de hamburgerketen ook gezonde slaatjes serveert. Of zoals La Gevaert het op hun website zo mooi formuleert: ,,Wanneer ik naar McDonald's ga, neem ik een Grilled chicken caeser (sic) salad, daar ben ik dol op!''

Lees verder

In tijden van regen en grijze Belgische hemels snakken we naar een streepje zon. De Italiaanse zon bijvoorbeeld, die we terugvinden in Sole d'Italia, een van de betere Italiaanse restaurants in Gent.

De Italiaanse keuken kan ons meestal bekoren en Sole d'Italia bevindt zich, in de Zwijnaardsesteenweg, op een steenworp van onze gezellige thuis. ,,Mooi meegenomen'', denken we dan op een regenachtige winterdag.

Lees verder

Laat ons eerlijk zijn, de woorden Belga Queen en snelle, betaalbare hap zal je niet snel in elkaars buurt verwachten. Toch kan het. Elke weekdag kan je er voor 15 euro een lunch krijgen. Je moet je dan wel neerleggen bij de gerechten die de chef die dag heeft klaargemaakt.

Het menu op maandag zag er alvast lekker uit. Een tomatensoepje met pesto, gevolgd door gebakken heilbot met béarnaise en daarna nog een koffie. Voor 15 euro is dat niet mis.

Lees verder

Laat je niet misleiden door de titel. De Orchidee in de Vlaanderenstraat is geen fastfoodrestaurant. De bediening gebeurt echter zo snel dat je in dit Thaïse wokrestaurant een volledige maaltijd kan nuttigen terwijl je op de tram wacht.

De formule is doodeenvoudig: je stapt het restaurant binnen, neemt een bord, vult het met groenten, schuift door naar de keuken en vertelt de kok welk vlees en welke saus je erbij wilt. Daarna zet je je aan tafel en - in mijn geval - na precies 4 minuten en 32 seconden krijg je je wokschotel voorgeschoteld.

Lees verder

Er zit behoorlijk veel volk als we met zijn drietjes op vrijdagmiddag Faki binnenstappen, een pretentieloos Turks eettentje zoals er in de Sleepstraat nog wel een dozijn te vinden zijn.

Een groepje uitsluitend Turkse mannen hebben zich aan een grote tafel genesteld in een knus hoekje waarvoor je een trapje op moet. Maar beneden zitten hoofdzakelijk Vlaamse klanten. Opvallend in positieve zin: hoewel het rookverbod in restaurants pas enkele dagen van kracht is, gaan rokers braaf buiten staan. Opvallend in negatieve zin: het kitscherige kerstmannetje dat aan de etalage op en neer buigt. Maar goed, we komen hier niet om ons te vergapen aan een uniek interieur of haute cuisine te degusteren, maar wel omwille van de zachte prijsjes.

Lees verder

Net zoals het in Frankrijk niet altijd Paris, maar ook eens la province mag zijn, trokken we een keer het stadscentrum uit, naar een van de deelgemeenten.

Le Temps d'une Chanson leunt aan tegen het voormalige gemeentehuis van Sint-Denijs en afficheert zich op een stoepbord met Een avondje Provence. De uitbaters hielden ooit 't Misverstand in Sint-Martens-Latem open, trokken daarna vijf jaar naar Zuid-Frankrijk en zijn nu terug. Ze willen hun klanten het gevoel geven een restaurant in bijvoorbeeld Lourmarin of Gordes te zijn binnengestapt.

Lees verder

Vinoland: met zo'n naam moet de wijn wel op de eerste plaats komen. We dronken bij onze maaltijd een lekkere en zeer betaalbare Château Fronton. Het eten vertoonde jammer genoeg enkele schoonheidsfoutjes.

Vinoland combineert een bistro met een wijnhandel. De wijnen die aan tafel worden geschonken, kunnen daar steeds worden bijbesteld. De nadruk ligt op vrij jonge en betaalbare wijnen, vooral Franse.

Lees verder

Eet je graag in stijl en met een loungy streepje muziek op de achtergrond? Dan is er in Gent slechts één adres: Faim de Toi.

Zaterdagavond blijkt nog steeds hét moment om lekker uit eten te gaan. Er wacht ons dan ook een vrij chaotisch onthaal in het hypertrendy restaurant in de Belfortstraat. Maar terwijl verscheidene gasten even moeten wachten, begeleidt een ober ons snel naar ons gereserveerd tafeltje.

Lees verder

Wie fondue- en steengrillrestaurants schuwt ,,omdat je dat toch net zo goed thuis kan doen'', moet dringend naar Le Go-t avant Tout gaan. Daar kunnen ze het wel degelijk beter, dat merk je aan elk detail.

Wie er voor het eerst binnenkomt, zal zich meteen kunnen laten verrassen door het interieur van de zaak. Dat ziet er tegelijkertijd strak en gezellig uit door de afwisseling tussen open metselwerk en vlakke oppervlaktes. Het is er niet erg groot, maar dat lijkt ons meer een voordeel dan een nadeel te zijn.

Lees verder

De koude winterdagen komen eraan en niks beter tegen de koude dan een kom verse soep. Polola aan de Nederkouter was een van de eerste Gentse restaurants die zich specifiek ging profileren als soepbar.

Winkelende dagjesmensen met nauwelijks tijd, vinden er hun gading voor een snelle hap of ontbijt, maar vooral veel jonge mensen komen er over de vloer. Wie alleen is, kan kiezen uit een ruim assortiment kranten en tijdschriften. Waar geregeld Bob Dylan op de platenspeler ligt, kan geen slecht eten worden geserveerd. Het interieur oogt klein, maar over de diverse verdiepingen verspreid, kunnen ruim dertig mensen plaatsnemen. Naast een soepbar, is de Polola ook een fastfoodrestaurant, maar eentje van de gezonde soort en een pak goedkoper. Je pikt fruit en drank uit de toog terwijl je toast of soep bestelt.

Lees verder

Ga je er vanuit dat een restaurantketen synoniem staat voor ongezelligheid, onpersoonlijke bediening, een clean interieur en weinig smaakvolle maaltijden? Dan ben je nog nooit in Le Pain Quotidien geweest.

Begin jaren negentig gestart met een bakkerij annex restaurant in Brussel, heeft Le Pain Quotidien ondertussen meer dan 60 vestigingen in 10 verschillende landen. Op de meest prestigieuze plaatsen in Parijs, New York of Dubai is er eentje te vinden. Sinds deze zomer is er ook een in Gent, aan de Kalandeberg.

Lees verder

De Foyer van het NTGent bruist sinds 16 september opnieuw van het leven. In tegenstelling met wat het rijkelijke decor doet vermoeden, kan je hier voor een betaalbare prijs heerlijk eten.

Om 13 uur begint mijn maag flink te grommen, het uur waarop ik gelukkig een plaatsje voor twee heb gereserveerd in de populaire brasserie De Foyer.

Uitbater is Filip Bossuwé, de man die vroeger nog in de keuken van het aangename Soup Culture, rechtover de opera, stond. En het moet gezegd, zijn vakkennis heeft deze gedreven chef-kok bij deze overstap zeker niet verloren.

Lees verder