Gent

't Zit erop. En 't aftellen kan weer beginnen. Neen, dat zijn de woorden die niet geschreven mogen worden. Ooit heb ik het gepresteerd. In 1997, toen ik op de redactie van De Gentenaar werkte. Nog 355 dagen, zo besloot ik het onderschrift bij een late feestenfoto. Of hét cliché dat doorwinterde redacteurs juist zo angstvallig trachtten te vermijden. En ik vond het nog goed gevonden ook.

Het is met kleine oogjes dat ik zit te tikken. De nacht was lang. Of juist heel kort. 't is maar hoe je het bekijkt. Maar we hadden een extra reden om het tot de vroege uurtjes uit te zingen. Ruud en Stefan hebben de Vlasmarkt uitgewuifd. Het betreft hier een koppel goede vrienden dat niet minder dan tien jaar op de Vlasmarkt heeft gewoond. En als ik zeg óp de Vlasmarkt, dan is dat óp de Vlasmarkt. Trekken ze hun gordijnen open, dan zien ze de laatste zwalpende feestvierders te midden van een stinkend bekertjestapijt op de trapjes van de toiletwagen hangen.

Ze hebben daar nooit moeilijk over gedaan, integendeel, het unieke schouwspel dat zich iedere ochtend onder hun vensterraam heeft afgespeeld, is iets wat ze koesteren. Omdat ze er zelf al te vaak hebben gestaan, of omdat het stof heeft gegeven tot verhalen die ze nog heel lang zullen vertellen. Zelfs als ze geen vakantie hadden konden ze leven met de geluidsoverlast die er hoedanook was. Zondagnacht is Stefan zelfs even zijn bed uit gewipt om te kijken hoe de meute reageerde toen Alexandrie van Claude François door de luidsprekers galmde. 't Is maar in Gent dat dit bestaat, wie zouden wij zijn om te klagen?

Maar nu gaan ze verhuizen. Niet dat ze er genoeg van hebben. Het huis mét tuin op een mooie plek in volle centrum was gewoon precies wat ze zochten. Maar 't spijt hen wel. Vanochtend vond ik een mailtje met de allerlaatste foto's. Gemaakt tussen 11 en 13 uur. De max toch om dit aan te zien. De laatste keer van hierboven. Surrealistische beelden die voor altijd op hun netvlies staan gegrift.

Beelden vervagen maar de verhalen zullen blijven. Nog vele jaren zelfs. We gaan ze volgend jaar vertellen, terwijl we barbecuen in hun nieuwe tuin voor we vertrekken naar een zotte feestennacht. Zullen we aftellen?

Laatste dag alweer. We zouden clichés over lege portemonnees en wallen onder de ogen kunnen debiteren, maar die kent u natuurlijk al allemaal (al dan niet omdat u er zelf mee wordt geconfronteerd). Laat ik het er dan maar op houden dat het weer met zeer gemengde gevoelens is dat we de laatste feestendag aanvatten. Tien dagen is lang en ik kan niet ontkennen dat ik in de loop van de week wel eens denk: wie is er in godsnaam op het idee gekomen om dit zottekot zo lang te laten duren? Een week ware, geef toe, logischer geweest. Maar Gent en logica, dat gaat niet altijd samen en is het dat niet waar we juist zo trots op zijn?

't Is ook maar op de lastige dagen dat ik deze dingen al eens denk. Wanneer we ondanks goede voornemens niet in bed geraken. Of wanneer er zich geen babysit aandient en we met lichte frustratie lotje trekken wie wel en wie niet de stad opzoekt. Want tegelijk zijn die tien dagen ook weer in een zucht voorbijgevlogen.  En is het weer zeer schoon geweest.

De feesten moet je voelen. Wordt het openingsweekend gedomineerd door de vreugde dat het eindelijk weer van dattum is, dan is het einde heel anders. Je bent overal geweest, de feesten hebben zich onder je huid genesteld en je hebt de plekjes gevonden die je het beste afgaan dit jaar en daar ga je genieten.

Zo ben ik blij dat ik op dag één op Polé Polé ben geraakt, want ons actieterrein bleef de rest van de week toch weer beperkt tot de as Sint-Jacobs - Bataclan (met hooguit een uitstapje richting Spaanskasteelplein om een voorstelling mee te pikken en de kleine honger te stillen met een croque uit het schattige 'Heet Brood' caravannetje).

Vooral Bataclan was ons plekje deze feesten. Niet van ons alleen. Het maffe freakdorp is verslavend. Het 'vaste cliënteel' maakt zowat de helft van de bezoekers uit, vertelde een tevreden organisator Xavier van vzw Cirq me gisteren. En zeggen dat ze voor de feesten vreesden dat niemand het (inderdaad wel goed verborgen) groene hoekje zou vinden. Voor wie er nog niet was: ga vandaag zeker langs. Het is zo de moeite. U kunt de kinderen meenemen. Als ze niet in de bomen willen klimmen, kunnen ze in het bubbelbad, of slakkenman achter de veren zitten.

En vergeet zélf niet om mee te doen met Bataclan techno-festival Ten Seconds Of. Wanneer u de sirene hoort veert u recht uit de strandzetel waaarin u heeft postgevat en gaat gedurende tien seconden uit de bol op de tonen van There's no limit. Na tien seconden keert de rust terug en kunt u stilgevallen gesprekken gewoon weer verderzetten.

Wij gaan daar mee afsluiten vanavond, nadat we de voorstelling hebben meegepikt waar ik misschien het meest van al naar uitkijk. Johan Heldenbergh in de huid van een countryzanger in de Cover Ups of Alabama. Hij speelt het zo graag, heeft hij verteld. En al wie de voorstelling heeft gezien keert terug met een vreemde blik in de ogen omdat het zo ongelooflijk 'pakt'. In schoonheid afsluiten heet dat. Nog een keertje opladen om er dan weer een jaar tegen te kunnen. Amuseerd'u allemaal!

Mijn vakantie is begonnen en - oh tegenstrijdigheid - mijn tijd smelt weg als sneeuw voor de zon. Maar nu de regendruppels weer vallen toch snel een blogberichtje tussendoor. Het waren een paar vreemde dagen voor mij. Voor het eerst beleef ik de Gentse Feesten als een (een klein beetje) bekend persoon. Allemaal heel relatief, hoor, maar ik merk het toch af en toe. Aan de reacties van de mensen. Aan de vrolijkaards die me bij nachte al eens ten dans komen vragen. Maar de laatste dagen vooral aan de uitnodigingen die ik krijg om zelf eens op te draven op de feesten.

Vrijdagnamiddag was ik de gast van Vera Dua in de live radioshow 'Een strop op zijn kop' van City Music (maar ik blijf hardnekkig Radio Roeland zeggen, zeker gezien de opstelling van de radiostudio op een boogscheut van onze befaamde klokke). 't Was een plezante babbel en ik was uiteraard bijzonder vereerd.

Hetzelfde geldt voor het Artistiek Aperitief in de Lakenhalle van het Belfort. Ik mocht vanochtend plaatsnemen in de hoge stoel bij Nico Burssens om een uur lang enkel en alleen over mezelf te vertellen. 'Daar zal volk naar komen kijken' heb ik vooraf ironisch gezegd, en ik meen het als ik zeg dat de zo goed als volle zaal een verrassing van formaat was (neen, 't was niet alléén familie). Ik kan alleen maar hopen dat het aan de wensen voldeed en toch een beetje boeiend was.

Als slot mocht ik net als elke gast de zin 'Gent is voor mij....' afmaken. Omdat ik hoop dat u er ook zo over denkt zal ik hem met u delen. Gent is mij de stad waar de creativiteit het haalt van de verzuring. Kijk rond op deze alweer waanzinnige tiendaagse en geef toe: er is iets van he?

Over creativiteit gesproken: na het lezen van de lovende recensie op deze blog hebben we gisteren nog de voorstelling van Wouter Deprez meegepikt. Ik kan alleen maar zeggen: de lovende woorden hadden nog lovender mogen zijn. Ik heb tranen met tuiten gelachen maar tegelijk ook met kippenvel op mijn armen een traantje weggepinkt. Zo intens, zo gevoelig, zo herkenbaar. En ook zó anti-verzuring. Wouter, ge zijt een man van mijn hart!

Vandaag mijn laatste werkdag vóór een lange vakantie van drie weken. Dat interesseert u waarschijnlijk weinig, maar ik vertel het toch omdat het meteen verklaart waarom ik gisteren nog eens een dagje heb overgeslaan. Of liever: een nachtje heb overgeslaan, want overdag heb ik inderdaad met de kindjes nog even de feesten verkend.

Mijn zoon van vier zweert bij het Baudelopark. Niet omwille van de sfeervolle setting, de dansinitiaties of de waaghalzerij van atletische circusartiesten, wél omwille van de speeltuin waar hij steevast de autoband-schommel opzoekt omdat die zo heerlijk hoog de lucht in gaat. Te oordelen aan de gemiddelde wachttijd die nodig is tot op de omringende bankjes een plekje vrijkomt, is mijn zoon trouwens duidelijk niet de enige die een stevig potje ravotten boven allerhande spektakels verkiest. Pleinafsluiting valt te overwegen. Hier gaan nog ongelukken gebeuren.

Zus is wel tuk op muziek en acrobaten. We gingen zondag al boombal-dansen in de Spiegeltent (de cowboydans is een aanrader!) en vergaapten ons gisteren aan het fraais dat het jeugdcircusfestival te bieden heeft. Of het nu gaat om drie pubers die onmogelijke dingen doen met fakkels, of een mimespeler die een witte bal laat dansen, circus charmeert telkens weer.

Bataclan vond mama vooral plezant. Omdat ze er de ene na de andere bekende tegen het lijf liep. En het zal wel geen geheim meer zijn dat Gentse Feesten voor mij in grote mate daar rond draaien. Mijn dochter heeft zich door de ziekenhuisschminkers wel een stoere hoofdwonde laten aanmeten, die haar naderhand in het Baudelopark toch een paar verschrikte blikken opleverde. Wat ze natuurlijk geweldig vond.

Overigens ziet het freakdorp er weer schitterend uit. Wist iémand dat dit stukje groen bestond? En is dat niet iets wat ook buiten de feesten zijn plekje in Gent zou kunnen krijgen? Er zou, vermoed ik, een publiek voor zijn. Het viel me overigens op hoe deze plek versmelt met zijn publiek: de kleurrijke jurken van de dames, de retro kleertjes die veel kinderen dragen, de bijna 'personages' die je soms aan de tafeltjes ziet zitten. Een plaatje dat helemaal klopt.

Vanavond zet ik mijn vakantie in met een uitje met de dames. Omdat, heren, zo'n onvervalste ladies night af en toe gewoon eens deugd kan doen. We zien wel waar we uitkomen. Geniet van de tropische nacht.  

Reculer pour mieux sauter schreef ik maandag. Wel, het aanloopje van de rustdag heeft tot resultaat geleid. Dit stukje schrijf ik met de glimlach van een zotte feestennacht nog op het gezicht gebeiteld. Gestart in de Charlatan voor Isabelle A (zie onder) gevolgd door (alweer, ja) een stomende set van A Brand. De familieband verklapte ik al, maar ik hoop dat u toch nog van me wilt aannemen dat deze vijf kerels weten hoe ze een feestje moeten bouwen. De single Time is nog maar het voorsmaakje van het nieuwe album dat in augustus uitkomt en een paar pareltjes bevat. En hun ambitie om de strafste liveband van het land te worden maken ze nu al helemaal waar. Om absoluut eens mee te maken!

Met A Brand was de toon gezet. Na het optreden zijn we gewoon door blijven dansen. Dj's Fredo en Thang mochten een nachtje koning van de Vlasmarkt zijn en - hoe verrassend met dit zuiderse weer - er was zelfs plaats om met ons gezelschap van een man of tien uitbundig de beentjes te strekken. Een fijne mix van oude en nieuwe nummers vormde de perfecte soundtrack van een zotte nacht vol feestende, lachende mensen en pure ambiance.

En zo gebeurde het dat we voor het eerst (en waarschijnlijk ook voor het laatst) dit jaar pas huiswaarts trokken wanneer het zwart van de nacht plaats had gemaakt voor het diepe blauw van de vroege ochtend. Om eerlijk te zijn: dat blijft voor mij een kleine schok. Van zodra het licht begint te priemen voel ik een soort paniek. Lieve help, wat doe ik hier nog? En dan maak ik me uit de voeten.

Maar we hebben het gehad. 't Was heerlijk. En ondanks het slaaptekort heb ik zelfs energie om straks nog even met de kindjes feestenwaarts te trekken. Bataclan verkennen, een danspasje in Baudelo, misschien zelfs samen frietjes eten. En dan: vroeg in bed, nagenietend van feesten die nu al niet meer stuk kunnen.

Isabelle A, dat is jeugdsentiment en een klein beetje tragiek. Maar vandaag is het vooral een straffe zangeres die met de samenwerking met een handvol Vlaamse topmuzikanten duidelijk de juiste keuze heeft gemaakt. De zangeres met Gentse roots bracht gisteren een straf concert in de Charlatan (had ze enkele jaren geleden zélf durven denken dat ze dààr ooit zou staan?), waarmee ze haar intussen verworven cultstatus illustreerde.

Dat producer Alex Callier als gitarist mee op het podium stond bewijst dat hij zelf ook blij is met de nieuwe weg die de Gentse is ingeslagen. Hadden we na het beluisteren van de plaat nog een klein beetje reserves, dan kunnen we nu heel oprecht zeggen: straf, heel straf. Isabelle - geruite countryblouse en met golvende lange haren - zong haar liedjes met krachtige maar toch gevoelige stem die haar handelsmerk is.

Mooie gevoelige nummers met sterke teksten, al waren die soms moeilijk te verstaan. Radiohit 'Onder de sprei', een nummer van haar maatje Luc De Vos was het eerste hoogtepunt. 'Ik ben fier dat zelfs Mauro een nummer voor me heeft geschreven', klonk het daarna en Isabelle bracht met Komen en Gaan het meest intimistische nummer van haar set.

De aankondiging van het bisnummer 'En dan nu een liedje... och, ge zult het zelf wel horen' deed bij de aanwezigen de stiekeme hoop ontvlammen dat ze dan toch Hé lekker beest zouden horen. En zo was het ook. Het strakke jasje dat de monsterhit kreeg aangemeten werkt en de aanzwellende muur van geluid waarmee het nummer eindigde was de mooie apotheose van een straf concert. 'Geniet van de feesten', besloot Isabelle. Zij gaf ons alvast de ideale start van een lange nacht.

Neem een stuk of vijftien vrouwen, evenveel bloemetjesjurken en gekleurde sjakossen, een paar rasmuzikanten en een repertoire van (soms stoute) versies van bestaande songs en je krijgt De Valse Teefjes of de perfecte start van de tweede Gentse Feesten-avond. Een bende vrouwelijk ongeregeld met ongekunstelde stemmen, zonder schoolse opleiding maar popelend van goesting, heet het op de website. Dat vertaalt zich in een aanstekelijk spektakel dat geweldig op de lachspieren werkt. Sterk omdat de dames het met volle overtuiging brengen, maar zichzelf toch niet al te serieus nemen.

Als u nog de kans ziet om dit ergens te bekijken: doen! (en ik zeg het niet enkel omdat mijn immer flamboyante accordeon-juf Tine meedoet). Het geeft zelfs verdomd veel goesting om zelf mee te doen. Hoe de dames zich amuseren op dat podium. Wat moet dat tijdens de repetities zijn?

De verdere avond veel gebabbeld met de alweer massaal opgedaagde bekenden. Plezant, maar de kou maakte het minder aangenaam. Dat kun je oplossen door iets vroeger dan gewoonlijk de Vlasmarkt op te zoeken. In de dichte mensenzee is kou lijden onmogelijk. Maar meteen is hét zwakke punt van dit plein genoemd: het is niet meer te doen. Hoe fijn ook de sets die de dj's door de speakers laten knallen, dansen is er niet meer bij.

En dat is wat mij betreft dé tegenvaller van de feesten tot dusver. Een corridor voor 'doorgaand verkeer', zou dat geen oplossing zijn? Enige voordeel: we zijn nog op een deftig uur naar huis gegaan. Maar 'deftig' in de feesten is een relatief begrip en dus lassen we vandaag, op enkele namiddagactiviteiten na, de eerste rustdag in (morgen werken!). Reculer pour mieux sauter heet dat zeker? Dinsdag komt de zomer en dan zijn wij er weer. Vlasmarkt-mensen, zoek een oplossing!

De grijns waarmee we gisteren zo rond achten op onze fiets zijn gestapt zei genoeg. 't Is vertrokken. En dat we er verdorie toch weer zin in hadden. Een beetje verweesd voelde het nochtans.

Voor het eerst in - ik schat - vijftien jaar is onze schone familietraditie gesneuveld. De eerste dag van de Gentse Feesten, in onze familie is dat synoniem voor mosselen met friet met een imposante bende van tantes en nonkels, neven en nichten. Wij zoeken daar geen rustig plekje voor op buiten het feestgewoel. Neen, The Bridge op het Sint-Baafsplein is onze vaste stek, waar we het bovenzaaltje elk jaar weer inpalmen en door de ramen hangen om het feestgewoel van bovenaf te bekijken, begeleid door de zwoele stem van de charmezanger van dienst die dat jaar de feesten op Sint-Baafs mag openen.

Gisteren zou dat het vrolijke meezingcircus van Vlaanderen Zingt geweest zijn, waarbij de immer vrolijke nonkels en tantes vermoedelijk zelf menig lied zouden hebben aangeheven. Ware het niet dat ze op dit moment gezamelijk pastis zitten te hijsen in de al even zwoele Provence.

Niet dus en dat voelde gisteren toch wel bijzonder vreemd. Ik ben opgegroeid in een nest van Gentse Feesters, moet u weten. De kinderen naar mijn ouders brengen is geen optie in deze tien dagen, ook niet als ze thuis zijn. Dat ze in volle feestenzone wonen en slapen al eens moeilijk gaat is maar een deel van de verklaring.

Dat ze zelf iedere dag weer op diezelfde straattegel aan Sint-Jacobs afspraak hebben met het verzamelde vriendengilde is de echte reden. Och, we zijn daar natuurlijk vooral blij om. En dat het kriebelde daar in het land van olijven en lavendel bleek uit de sms van mama. 'Een goeie Gentsche Fieste!'.

Het heeft niet gemankeerd. De geschiedenis herhaalt zich, moet u weten. Ik beken: Gentse Feesten gaat voor ons minder over optredens en goede muziek, dan over het tegen het lijf lopen van goede vrienden en oude bekenden waarmee we op goede dagen tot de vroege uurtjes blijven babbelen, dansen en ons amuseren.

Ze zijn goed afgetrapt gisteren. Met veel bekend volk en vrolijke gezichten. De tantes en nonkels staan weer vanaf vrijdag op hun tegel, wanneer de temperaturen provençaalse hoogtes zullen halen. We zullen dan een pintje drinken. Maar volgend jaar: weer mossels verdorie!!

De Feesten, dat looopt van de zaterdag vóór 21 juli tot de maandag van de week nadien. Een wetmatigheid die diep geworteld zit in het hoofd van elke rechtgeaarde Gentenaar. En toch. We schrijven vandaag vrijdag 18 juli en ik heb mijn eerste feestenavond er al op zitten.

De overdekte terrassen van de Vlasmarkt zijn ongeveer in elkaar getimmerd en er wordt al dankbaar gebruik van gemaakt. Niet geïmproviseerd, door gezelschappen die op donderdagavond nu eenmaal op zwier zijn in onze fraaie stad, maar als zeer bewuste strategie van een handvol café-eigenaars, die er geen graten in zien om aan het- laat ons wel wezen - toch al zo slopende spektakel een proloogje te breien. De Charlatan, het café waar we ook buiten de feesten graag eens de beentje strekken, is er zo een. Vanaf donderdagavond wordt een heus programma opgesteld, met optredens van dj's en artiesten die niet eens van de minsten zijn.

Voor donderdag stond een verrassingsconcert op het programma. Maar als de verrassing in kwestie een naast familielid is, dan blijft het natuurlijk geen geheim. A Brand, ook wel de swingende glamrock-band van mijn schoonbroer Dag, mocht in de Charlatan de spits afbijten. En meer hebben wij niet nodig om een feestje te bouwen. Het is een feestje gewórden. Met vrienden en bekenden die massaal waren opgedaagd.

Met ambiance en toch al (te) veel witte wijn (die frisser had gemogen). 'Zie ons hier nu staan', hebben we gezegd, 'twee dagen te vroeg.' Maar geloof me, beste feesters, het had wel iets. Of liever, het had iets niét:de eindeloze mensenstromen waar quasi geen doorkomen aan is. We zagen het een beetje als Gentse Feesten voor de Gentenaars. Een klein privilegeke voor het geweld weer losbarst. Maar maak u geen zorgen: de komende dagen zúllen we ze weer trotseren, de dichte mensendrommen. Want de Feesten, die hebben zich zo diep onder onze huid genesteld, dat we het niet kunnen laten.

De babysits zijn geboekt, de programmaboekjes aangeschaft. Hoe het dit jaar wordt weet niemand. Hopen op mooi weer. En verder wens ik iedereen op zijn minst één moment toe van opperste feestengeluk dat deze periode zo bijzonder maakt: die mengeling van sfeer en positieve vibes, van ontmoetingen en verrassingen. Dat alles zo wonderlijk samenvalt dat een intens geluk zich van je meester maakt. Zoek het. En geniet ervan!