Gent

Geert Versnick, schepen van Intercommunales en OCMW-voorzitter is bij de zeescouts gekend onder de totemnaam Pientere Zebra. Hij werd op zesjarige leeftijd lid van de scouts, doorliep de meeste graden, en is nog steeds nauw betrokken bij de groep als voorzitter van het Nautisch Jeugdcentrum in Drongen.

Daarmee kent u meteen ook de vrijetijdsbesteding van Geert Versnick, misschien eerder een passie te noemen. De zeescouts speelden een zeer belangrijke rol in het leven van de schepen en hij vond er steun na het vroegtijdig overlijden van zijn vader. Geert Versnick beveelt de zeescouts warm aan voor jongeren, maar een beetje geduld is nodig, want er zijn helaas wachtlijsten. Er zijn nu eenmaal limieten aan wat het Nautisch centrum aankan qua logistiek en begeleiding.

We willen u meteen nog een andere opname van Geert Versnick meegeven, genomen op de Carolus Quinto, een schip meestal bemand door leden van de zeescouts. Het nam deel aan de Slag om Gent, en lag aangemeerd in het centrum van de stad.

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Acht kilometer. Dat is de afstand van één van de trajecten die schepen van Personeelsbeleid, Informatica en Administratieve vereenvoudiging, Fatma Pehlivan, minstens één keer per week loopt. Ze vertrekt steevast in Wondelgem, en jogt verder langs de Brugsevaart. Omwille van de drukke agenda reserveert ze het langste traject meestal voor zaterdagmorgen. In de week beperkt Pehlivan het vaak tot een kilometer of vier. De acht kilometer worden trouwens bevestigd door de teller op mijn wagen (geladen met een rugzak fotomateriaal, was meelopen geen optie).

We hielden even halt bij een rij huizen op de Gérard Willemotlaan voor het jogging-portret van de schepen...

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

In zijn vrije tijd blijkt onze rode schepen van Onderwijs, Rudy Coddens, eerder groene vingers te hebben. De tuin van Coddens lag er deze zomer in elk geval perfect onderhouden bij. Tijdens de fotosessie toont de schepen trots zijn werktuigen, alles (redelijk) netjes opgeborgen in het tuinhuis. We ontdekken ook een aanzet tot kruidentuin, handig dicht bij de keuken. Voorwaar, hier woont inderdaad een tuinman...

Rudy Coddens blijkt daarnaast overigens ook een wandelaar te zijn. Hij houdt er van om zijn kilometers af te leggen in het natuurgebied van de meersen, vlak bij huis. En daar merken we een hooiland op, een perfect decor voor een natuurliefhebber.

Ook hier plaatsen we even een tweede foto, al was het maar om te bewijzen dat de tuin er inderdaad netjes bijlag:

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Schepen Sas van Rouveroij heeft in het stadsbestuur de verantwoordelijkheid voor Haven en Innovatie, voorheen was hij nog schepen van Cultuur. Boeken zijn Sas' passie - maar als het even kan wel wetenschappelijke werken of afgeleiden daarvan. Hij is ondertussen ook fervent lezer van EOS en National Geographic. Een perfecte symbiose tussen leescultuur, wetenschap en innovatie dus.

We treffen de schepen op een avond in zijn favoriete hoekje, thuis onder de leeslamp, met een boek natuurlijk - Mijn geest van vlees en bloed, van de Gentse neuroloog Luc Crevits. In dat boek gaat de auteur vanuit de neurobiologie op zoek naar het gedrag van de mens. Het meest recent verslonden boek blijkt toch iets minder wetenschappelijk te zijn, als we de columns van Rik Torfs, verschenen in de bundel Het Hellend Vlak zo even mogen omschrijven.

We willen u een blik op de huisbibliotheek van Sas van Rouveroij niet onthouden. Hij is duidelijk een kei in stapelen...

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Schepen van Mileu en Sociale Zaken, Tom Balthazar zoekt net als burgemeester Termont en schepen Temmerman ontspanning op de fiets. Zijn favoriete route loopt buiten de kern, langs de Leie in Drongen.

Tom Balthazar heeft overigens een serieuze sprint in huis, net als die andere Tom, want hij is voor mij terug aan de Europabrug in Gent (eerlijkheidshalve er aan toevoegend dat het mij wel 5 minuten nam om aan de wagen te geraken vooraleer ik vertrok, maar toch...).

   
Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

In onze reeks over de bezigheden van het stadsbestuur na de uren ontmoeten we vandaag schepen van Stadsontwikkeling, Mobiliteit en Wonen, Karin Temmerman. Er zit duidelijk een tendens in de vrijetijdsbesteding van het college: SP.A-leden lijken toch wel een sterke band te hebben met de fiets als ontspanningsmiddel.

Zo ook Karin Temmerman, die zich dit voorjaar een lichtgewicht race-fiets van Belgische makelij aanschafte om haar partner eindelijk te kunnen bijbenen op de Alpencols. Daarnaast werd ook een passende outfit gekocht, inclusief een (rood) rennerstruitje. Je zal er haar echter niet mee in de stad zien rijden, daarvoor heeft ze een meer doordeweekse fiets. Wij waren getuige van haar beklimming van Gentbrugge-brug, en dat ging erg vlotjes...

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Schepen van Financiën, Facility Management en Sport Christophe Peeters houdt van scubaduiken op vakantie. Gezien we hier in Gent niet onmiddellijk een Rode Zee bij de hand hebben, en De Gentenaar al zeker geen onkostennota betaalt voor een reisje naar het Midden-Oosten, nemen we de alternatieve optie. Christophe Peeters gaat immers regelmatig ontspannen en wandelen op de Blaarmeersen, goed of slecht weer. Hij vindt er de rust, weg van het Gentse centrum. U kan hem ook wel eens aantreffen op een van de plaatselijke terrassen trouwens.

Voor scubaduiken was het water van de Blaarmeersen deze zomer lang niet diep genoeg (de schepen hoopt op genoeg regen dit najaar om het tekort goed te maken tegen volgend seizoen), dus hielden we het droog op en rond het basketplein.

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Wanneer je langs de voorhaven wandelt, maak je kans om schepen van Openbare Werken Martine De Regge te ontmoeten. Haar weinige vrije tijd gaat immers naar een fikse wandeling met hond Max. Geen sinecure, want het is een op en top vinnig beest met aandacht voor alles wat beweegt.

Max is overigens totaal niet geïnteresseerd in camera's (zie ook fotoblog G-zine), maar een vaste klemhouding van het baasje brengt soms de oplossing...

Toch kan hond Max zich ook volwassen gedragen, zoals op onderstaande foto waar hij zowaar een beetje Brits flegma aan de dag kan leggen:

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.

Deze zomer moest schepen Rita Uyttendaele omwille van haar slepende en ongeneeslijke ziekte in extremis afzien van een geplande fotosessie in de Gentse Opera. Ze keek er naar uit om haar passie voor opera te delen. Zaterdag overleed ze echter op 64-jarige leeftijd. Toch willen we haar in onze reeks Het bestuur na de uren zeker niet vergeten.

Als afscheid, een foto van haar favoriete plaats en passie in Gent, de Gentse Opera.

Je loopt hem op nagenoeg alle Gentse feesten en tentoonstellingen tegen het lijf, want hij is Schepen van Toerisme, Feesten en Cultuur. Maar na de uren zal je Lieven Decaluwe vooral aantreffen in het Groot Begijnhof Sinte-Elisabeth van Sint-Amandsberg.

Jaren geleden werd hij als advocaat ingehuurd door het begijnhof in een zaak tegen de stad Gent. Sinte-Elisabeth beviel hem blijkbaar, want hij werd er ondertussen voorzitter van de raad van bestuur  en zet zich in voor de renovatie, restauratie en het dagelijks beheer. Het begijnhof herbergt vandaag socio-culture verenigingen in de conventen, en de huizen worden verhuurd aan mensen uit alle lagen van de bevolking.

We spreken af in het Groothuis waar Lieven Decaluwe ons rondleidt. Voor de muur met portretten van de Grootjuffrouwen staat een stoel op de juiste plaats:

Alhoewel we in principe slechts één portret publiceren, kunnen we soms toch niet voorbijgaan aan een ander beeld en moeten we onze zelf opgelegde regel even doorbreken. Sinds de onderstaande foto weet Lieven Decaluwe namelijk dat zijn vrijetijdsbesteding misschien wel voorbestemd was.

Heel de reeks kan u ook nog hier rustig bekijken op groter formaat. We vullen ze aan naarmate de foto's verschijnen.