Gent

De ongelukken staan toch wel niet stil zeker op de fieste. Heb ik het enkele dagen terug niet voorspeld in een van mijn artikeltjes: er zou wel eens iets onprettigs kunnen gebeuren. Een glazen bol is mij nochtans geheel onbekend, maar boerenverstand des te meer. Accident 1: het kraam met 'broodje beenhesp' is ontploft (de hesp zal wel zeer warm zijn geweest en nadien ongeschikt voor consumptie). Nog een geluk dat het is gebeurd 's morgens om 5 uur. Anders was de ravage helemaal niet te overzien geweest. De plaats des onheils werd al spoedig 'the place-to-be' voor ramptoeristen. Er kwam meer volg op af dan naar Oostaker-Lourdes in de meimaand. Gent stond bijna op de wereldkaart. Geef mij toch maar liever echt vuurwerk ! Iedereen zal het nu een tijdje moeten doen met beenhesp van de beenhouwer op 't hoekske van z'n straatje.

Bij zo'n explosie stelt de keelontsteking van feestburgemeester Lieven Decaluwe helemaal niets voor. Onze schepen van leute & plezier komt dan ook niet in aanmerking om opgenomen te worden in mijn top 3 van accidenten.

Een ongeval komt nooit alleen. Accident 2: collega feestmedewerker van De Gentenaar Sonja is door een verkeerde beweging over 't stuur van hare brommer gevlogen (weliswaar na een ganse nacht op de kamer van Eddy Wally te hebben gezeten). 'k Heb het altijd gezegd: vrouwen aan 't stuur is miserie.

't Zal 'verderden' dacht ik  nog. Voila ! Accident 3: dé Gentse travestie Dille is in het verleden al dikwijls laag gevallen maar nu was het toch wel enigszins anders. Coryfee Dille donderde tijdens haar optreden met Les Folles de Gand van het podium. Het publiek dacht aanvankelijk nog dat die vrije val deel uitmaakte van de act. Tot Dille begon te vloeken dat men hem/haar kon horen tot aan Sint Pietersstatie. Toen wist men dat het serieus was. Hopelijk dekt de familiale assurance de schade aan de zaal. The show must go on !

Op weg naar het Huis Van Alijn liep ik Guido De Leeuw tegen het lijf. Ik fier op mijn oude klasgenoot die het zo ver heeft gebracht. Ja, de Guido is ook naar school geweest. Spijtig, hij herkent mij niet. Guido is nog niets veranderd. Met uitzondering dat hij nu zijn imposante buik achterna loop. Dat buikske zag er vroeger anders uit. Reden van mijn bezoek aan het Huis van Alijn was 'Radio Modern, The House of Swinging', echt een gepaste titel voor een Vlaams museum van volkskunde. De jaren fifties zijn er helemaal terug en men mikt op liefhebbers die willen dansen. Met dj. en orkestje. Hier het bewijs dat muziek ook goed kan klinken met decibels op een voor iedereen aanvaardbaar niveau. Vooraf dansles door 'dancing Sophie', die met veel enthousiasme en bravoure dansinitiatie geeft. Ik hoor vertellen dat Sophieke na de feesten direct op reis vertrekt. Zo aan de melkflessenkleur van haar benen te zien, is dat ook dringend nodig. Het publiek komt slechts druppelsgewijs binnen. Tickets aan € 15 zijn daar waarschijnlijk niet vreemd aan. Wie zou denken dat hier enkel 'oude knarren' aan het dansen zijn geslagen, heeft het behoorlijk fout. De gemiddelde leeftijd van de dansgrage koppeltjes is nog geen 30 jaar. Dansen is dan ook terug volop in de mode en hip. Niets dan stralende gezichten op het pleintje. Op één uitzondering na. Raad eens wie ? Wie zichzelf daar uit de naad en in 't zweet wil dansen heeft nog 1 kans: zondagavond 27 juli ! Hier ontbreken enkel nog kroakelmandels, gekookte lever, gekookte eitjes en ne pistolet gekapt.

Vanavond naar de markt aan 't St. Pietersstation. Maar Gentse Feesten zijn ook al jaren synoniem voor, al of niet Zeeuwse, mossels. Nu ik eraan denk krijg ik al goeste. Misschien moet ik vandaag maar eens dat goud van de zee (als ik de prijs zie toch) ergens gaan proeven. Maar waar ? Als je morgen hier niets meer leest van mij, dan weet ge 't wel. Indigestie, voedselvergifting of erger. Als ge daar allemaal moet aan denken. Beenhesp eten kan ook gevaarlijk zijn. In leven en welzijn tot morgen.

Arm maar proper, zo zou je Place Musette (het voor de gelegenheid omgedoopte Beverhoutplein) kunnen omschrijven. Een podium of een dure klank- en lichtinstallatie zal je er vergeefs zoeken. Een paar stoelen, wat microfoons, een spot of twee en dat is het zo wat. Als je hiermee kan leven, biedt Place Musette je een gezellige avond, ver van Monza, Kreuners of andere megadrukte.

Vanavond was dit net wat we zochten. Op het programma stond Guido de Gand. De volkszanger had twee gasten meegebracht, Rudy De Sutter op keyboards en Laci Olah met viool. Het repertoire bestond uit chansons van Brel, Brassens, Becaud, Adamo en andere grootheden. Niet zo vanzelfsprekend, vooral omdat Guido de laatste nummers pas had ingestudeerd, en hij met violist Laci slechts een uurtje kon repeteren. Ze hadden nooit eerder samen gespeeld trouwens. Met dit in het achterhoofd viel het optreden best mee. Misschien hier en daar wat aarzelend en niet echt af, maar de ongekunstelde atmosfeer maakt veel goed en Guido heeft wel de stem om dit soort liedjes aan te kunnen. Bij Inch Allah hoorden we duidelijk de echo's van het publiek. Als toemaat gooide Guido er nog wat Gentse volksmuziek bovenop. Misschien een tip voor de organisatoren: met twee extra luidsprekertjes kunnen ook de mensen op het terras achter de muzikanten beter meegenieten. Vanavond is het de beurt aan Derek met Patrick Riguelle en Nils Decaster. Maar vertel het vooral niet teveel verder, want Place Musette is fijn maar klein. Voor foto's van het optreden van gisteren, klik op lees verder.

Lees verder

Het was toch even verschieten deze morgen als ik vrt teletekst voor de ogen kreeg. 7 gewonden na ontploffing van Spitburgerkraam. Waar de Gentse Feesten altijd positief de nationale media haalden, werden ze nu in een negatief daglicht geplaatst. Prompt vloog ik naar mijn gsm om na te gaan of iemand van mijn maatjes getuige was van het inferno. Slechts 6 berichten en allemaal in het genre 'Stijn verliet de feesten vroegtijdig wegens onvoorziene darmklachten en creeërde met één fout gasje een heus inferno.' Ik kon er niet om lachen en met mij weinig mensen. Termont (burgemeester, voor zij die dachten dat Decaluwé dat was) kon het niet beter verwoorden: Gent is aan een ramp ontsnapt. Mijn respect en mijn medeleven gaat trouwens bij deze uit naar de familie en vrienden van de slachtoffers.

Ondanks deze domper op de feestvreugde kennen mijn Gentse Feesten een vervolg.

En het is met enige trots dat ik u kan melden, dat ons vertrouwd terras op de groentenmarkt min of meer terug van weggeweest is. U moet weten dat ik de laatste drie jaar steevast afspraak had met alle vrienden en kennissen aan het terras van het 'Belgian Waffles' kraam. Helaas voor ons besloot de zaakvoerder zijn kraam te 'verkopen' en bleven wij achter met een zwart gat. Ware het niet dat Philippe Seyssens en Isabelle Turf gedurende ruim 2 maand zwaar verbouwd en gezweet hebben om het etablissement, waar vroeger wafels werden gebakken, om te toveren in een stijlvol thee- en koffiehuis: 3,14 of Pie. 

De eerste dagen van de feesten ontbrak het ons bij Pie aan een gezellig terras. Maar sinds Philippe en Isabelle er een gezellige staantafel wisten te plaatsen, krijgen we meer en meer sympathie voor de zaak en goesting om er te blijven hangen. U kan er Jupiler bekomen aan één euro vijftig, weliswaar in blik. Maar op de groentenmarkt laten we de principes even voor wat ze zijn. Elke zelfstandige moet zijn/haar brood verdienen en omdat we vroeger ook niet binnen mochten op de groentenmarkt met bekertjes pils van het wafelkraam gaan we het nu niet laten om blikjes aan te schaffen bij Pie. Zaken als Pie nu, en 't wafelkraam vroeger, betalen (in tegenstelling tot heel wat nachtwinkels) jaarlijks hun dekenij lidmaatschap en meer dan dat om de kas van 't plein te spijzen. Dus een pils uit blik in deze etablissementen hoeft niet zuur te smaken en zal niet ten koste van de programmatie gaan. Wist u trouwens (en dat is niet onbelangrijk als u veel pils drinkt) dat u in Pie als klant niet hoeft te betalen om er te gaan 'piesen'? Niet klanten worden echter vriendelijk, doch terecht doorverwezen naar een openbaar 'plas-etablissement' op de groentenmarkt zelf. 

Die Groentenmarkt mag trouwens stilaan gaan beseffen dat Chris 'oh nee nie weer' Hageland DRINGEND zijn scepter mag doorgeven aan de nieuwe generatie. (Vreemd dat Frans Van Damme hier nog niet wist over te 'wurtele'! ) 'Cirque Atomique'  die er vandaag aantrad was gewoon duuzd keer beter gelijk ze zeggen, EN oprechter!

Wij Gentenaars hebben onze buik vol van Hageland. Tis te zeggen, we hebben onze buik vol van 4 of 5 keer Hageland op tien dagen. Zonder afbreuk te doen aan wat hij wist te bereiken. Van mij mag hij zijn keizerstitel houden, maar u weet het even goed als mij: Gent heeft in 't verleden nog een keizer gekend waar we achterafgezien, niet zo content mee waren. Vandaar oh lieve vrienden van de Groentenmarkt: bezint eer ge aan uw programmatie van 2009 begint!

Hier ben ik weer, nee niet met meer weer maar wel met een oud zeer! Aan alle lezers maar vooral aan "de mannekes mee un plateautsje" nen goeie dag!

De nieuwste truc om goedkoop uit te gaan en zelfs nog een centje te verdienen: Mijn dochter komt op het terras met een volle plateau en een vrouwmens snauwt haar toe: 'zeg waveke khe doar 2 pinte betoald aan euwe garcon en khe mijnen overschot en mijn pinte nog nie gad'

'Ah jaaah,' antwoordt mijn dochter, heel goed wetende dat er niemand aan het opdienen is buiten zijzelf' En welke garcon was dat wel?'

Antwoord: 'Den diene mei zijn plateautsje'

Tweede  truc om buiten twee pinten ook nog een brommerke in de wacht te slepen. Onze barman zijn schoonma en partner zitten op ons terras als ze plots iemand aan  de barman zijn brommer zien prutsen: iemand had hem gezegd 'die witte brommer van voor de Karpouzi' op te halen. Gelukkig dat de schoonmoeder daar zat en maar al te goed wist dat dat ventje heel andere bedoelingen had. Enw at bleek? Dat slimmerikske zagen we even later op een zwart brommerke voorbij stuiven! Gelukkig dat er nog schoonmoeders zijn.

Wegens een heel pijnlijk rugske en geen ander nieuws, ga ik nu in mijn bad en bed.Tot morgen allemaal!

Ontploffing op Gentse Feesten is 'accidenteel'

Iets voor vijf uur vanochtend ontplofte een eetkraam aan het Goudenleeuwplein in het centrum van Gent. Daarbij zijn er twee zwaargewonden gevallen, allebei mensen die in het kraam werkten. 'Het kraam op het Goudenleeuwplein werd nagenoeg volledig vernield door een ontploffing', zegt de Gentse hoofdcommissaris Steven De Smet.

Rond 5 uur brak er brand uit in het 'Spitburgerkraam', een mobiel eetkraam dat broodjes met warme beenhesp verkoopt. Heel snel daarna volgde een explosie.

Uiteindelijk liepen er twee slachtoffers zware brandwonden op, maar ze verkeren niet in levensgevaar. De vijf andere personen die gewond raakten, hebben het ziekenhuis al kunnen verlaten. De oorzaak van de brand en ontploffing was zuiver accidenteel, zei burgemeester Daniel Termont woensdagochtend.

Er raakten geen bezoekers van de Gentse Feesten gewond, zegt schepen van Feestelijkheden Lieven Decaluwe. Volgens de branddeskundige ging het niet om een ontploffing in de strikte zin van het woord. Er kwam gas vrij, maar de gasflessen zijn niet ontploft. De brand ontstond toen de uitbater van het kraam de flessen aan het manipuleren was. De man reed met een vrachtwagen, maar hij had niet gedronken.

Bekijk hier het filmpje van de ontploffing.

Voor verdere verslaggeving: lees donderdag De Gentenaar, met zes bladzijden over de bijna-ramp en over de veiligheidsmaatregelen op de Gentse Feesten. Met exclusieve interviews met ooggetuigen, slachtoffers en beleidsmakers.

Heeft u gezien wat er precies gebeurde, of heeft u foto's en/of filmpjes van de gebeurtenissen van vannacht? Mail ons op dit adres

Voor meer foto's, klik op Lees Verder.

Lees verder

Eddy Gielen uit het Limburgse Overpelt was een bevoorrechtte getuige van de ontploffing van het eetkraam: hij logeerde in het Novotel, en zijn kamer keek uit op het GoudenLeeuwplein. 'Ik werd wakker van een gesis', zegt hij. 'Ik keek uit mijn raam, en wat ik zag was een enorme brand. Ik ben onmiddellijk foto's beginnen maken - ik werk in de verzekeringsbranche, vandaar mijn refleksen...'

Lees verder

Geen Gentse Feesten zonder Gorki. Voor een afgeladen vol Sint-Jacobs speelden Luc De Vos en zijn kameraden woensdagavond hun thuismatch voor 2008. 'Een avond om te brullen, te springen en te roepen', zo kondigde presentator Wim Claeys hen aan. Voor één zesjarig kindje werd het ook een avond om te huilen. Maar voor Sint-Jacobs in zijn geheel: een avond om niet licht te vergeten.

Wie die avond op meer foto's wil herbeleven, kan dat straks op Luts fotoblog.

Lees verder

Fotografe Lieve Blancquaert verving gisteren minister Karel De Gucht voor het dagelijks debat op de binnenkoer van het Vredeshuis. Op de vraag of ze eigenlijk niet zelf in de politiek zou willen gaan, antwoordde de fotografe fijntjes dat ze wel al meerdere aanzoeken heeft gekregen, maar daar liever niet op ingaat. Waar ze wél zou kunnen op ingaan is een aanbod van sponsoring om een jaar lang de wereld rond te reizen. Niet zomaar natuurlijk, het zou haar toelaten om de verschillen in kraamomstandigheden en bevallingsmethodes van vrouwen fotografisch in beeld te brengen. Iets waar ze al lang mee in het hoofd zit, maar omwille van teveel werk en de dagelijkse realiteit nooit kan toe komen. Mecenassen, waarop wachten jullie...

Tja, wat valt er nog te vertellen over de Eddy Wally Show op het Sint-Baafsplein? Voor de zesde keer al was Eddy de ster van de Gentse Feesten, maar eigenlijk is het elk jaar van hetzelfde laken een pak. Men neme Marina Wally, zet haar op het podium en haalt er haar weer af als het boegeroep en het verlangen naar de Eddy te groot worden. Gelukkig gebeurde dat dit jaar al na vijf nummertjes, waaronder haar nieuwste hit Ik hou van jou.

Dan tellen we luidkeels af - van ten naar one om precies te zijn - en zowaar een tel na one verschijnt de Voice of Europe op het podium en gaat het hele plein collectief uit zijn dak. Wat dan volgt, is een medley van meezingers waar geheid Shangai amai amai, Ik spring uit een vliegmachien, Chérie en Als marktkramer ben ik geboren deel van uitmaken.

Lees verder

Voor Sioen had de Zuid-Afrikaanse zangeres Sonti het plein al opgewarmd. Deze stevige dame bleek over een stem als een klok te beschikken.

'Calling Up Soweto', met die song zette Sioen zijn concert in. Met een koor van twee mannelijke en twee vrouwelijke vocalisten, gitarist Frederik Segers, drummer Laurens Smagghe, bassist Mirko Banovic alsook percussionist Mohamed Pops en rietblazer Khaya Mahlangu kreeg de muziek meteen kracht. Sioen schreef een volledlig nieuw repertoire. Hij had duidelijk ook iets geleerd van de aanstekelijke manier van dansen van de Zuid-Afrikanen. Hij zat voortdurend te dansen achter zijn klavier en stond ook stevig te swingen op het podium. In zijn songs probeerde Sioen ook indrukken, beelden en reflecties over Soweto en Zuid-Afrika te vatten.

In zijn songs zaten optimistische boodschappen zoals ‘mensen worden mensen door andere mensen’, maar ook in zijn hommage aan de 90-jarige Mandela ‘Optimism makes you more naïve’. Maar hij is ook niet blind voor de torenhoge problemen van Zuid-Afrika. Hij zong ook over ‘I can’t stop for the robot’. Robots zijn de verkeerslichten waarvoor je ’s nachts om veiligheidsredenen beter niet stopt. Sioen zei het zelf al dat bindteksten niet zijn sterkste kant zijn. Hij wilde dan ook de songs laten spreken, al had hij toch iets meer mogen vertellen.

Muzikaal plaatste hij stevige rockbeats tegenover het koor en de andere instrumenten. De rockbeats klonken nogal doordringend, de geluidsmix van de instrumenten kon beter. Van de duimharp of de kora (Afrikaanse harp) hoorde je nauwelijks iets. Sioen opteerde voor een wisselwerking tussen de power van rock en de swingende en stomende stemmen van zijn vocalisten en minder voor meer Zuid-Afrikaanse klanken. De karakteristieke wiegende ritmes, die we kennen van Zuid-Afrikaanse muziek, hoorden we nauwelijks. Maar misschien zijn we nog te veel in de ban van Paul Simons 'Graceland', Miriam Makeba, Hugh Masekela en Abdullah Ibrahim. Sioens set stond er wel, hij was stevig en groeide song na song. Zeker in de laatste nummers kon de band overtuigen.

Daarna kwam er nog een mooi bisnummer, waarna de vele Zuid-Afrikanen die in Gent zijn, onder meer de leden van Thesele Company op het podium kwamen om samen te zingen. Ook het prachtige Zuid-Afrikaanse volkslied 'Nkosi Sikelei' weerklonk. Sioen wil van deze nieuwe muziek een cd maken en zou ook graag toeren in Zuid-Afrika en in België.

Er was veel volk komen opdagen voor deze avond. One Day For Another World was _ opnieuw _ een succes.

Voor dag 5 plukten we Laura en Dino Dhondt van de straat. Ze waren net in het centrum aangekomen voor hun eerste stappen in de feesten. Beiden zijn geboren en getogen Gentenaars en mochten gisteren alleen op stap - mama Dhondt bleef thuis om op de jongste spruit te passen. Dino mag graag straattheaters ontdekken, en Laura wil liefst zo vlug mogelijk op de molen zitten. Dat komt er zeker van Laura, maar eerst de trap op... (G-Zine Gentse fotoblog)

Tijdens de eerste vier dagen van de Gentse feesten vervoerden de speciale feestenbussen en –trams van De Lijn 165.000 reizigers. Dat zijn er 20.000 meer dan de vorig jaar. Nog nooit namen zoveel mensen tram en bus om de Gentse feesten te bezoeken. We zijn met z’n allen een beetje luier geworden. Óf, we proberen minder krampachtig onze wagen nét buiten de feestzone kwijt te raken, omdat wandelen nu eenmaal lastig is.

Om de veiligheid op de Korenmarkt niet in het gedrang te brengen, besloot De Lijn om de feestenbussen dit jaar te laten vertrekken aan het Zuid. Uit de verkoopscijfers blijkt duidelijk dat de feestvierders de weg naar het Zuid gevonden hebben. Dat is vooral zo in de vroege uurtjes: het laatste vertrek om 4u kent het meeste succes, met 4876 reizigers.

Gisteren min of meer een snipperdagje genomen.
We zouden wel met de kinderen de bootjes nemen. Tegen beter weten in want er scheelt iets met het reservatiesysteem van de waterfee.  Zowel maandagnamiddag en -avond als gisterenochtend gaf ze niet thuis. Geen bereik onder water zeker?  Dan maar aan de kade proberen. Voor onze neus werden de drie laatste plaatsjes weggegeven.  Geen zin om aan te dringen en helemaal geen zin om 'het systeem' aan de kaak te stellen.  Mijn twee meisjes zagen wel het ultieme boottripje in het water vallen. Ik stelde nog voor om de piratenboot te nemen - of de barge - en dan in volle Lieve die van de Waterfee enteren!  Tegen elke vorm van zinloos geweld, mijn dochters. We hielden het bij een familie-pizzaatje en wat boodschappen voor 'the big trip' van zaterdag. 

Van die grote reis gesproken. We trekken zaterdag richting Zuid-Frankrijk. We hebben dringend wat rust nodig anders haal ik Rijsel zelfs niet.

Tip 6 van Toon: op tijd wat gas terug en rust nemen!
Dus de daad bij het woord gevoegd en onder de eerste zonnestralen van deze zomer een uiltje geknapt.  Daarna toch snel nog een babysit proberen te versieren. Gelukt!  Oma Jet staat altijd klaar, merci.

Het zou niet laat worden.  Gewoon in de stad wat slenteren met z'n tweetjes. En op tijd in bed om uitgerust te zijn voor de eindstrijd. 

Bataclan II zou ons nog terugzien. Niet voor die gekke Jezus of de jacuzzi. Maar het was vooral Tony Chakra die onze aandacht had.

Tip 7 van Toon: 'Tony Chakra Hypno show'. Tony is het alter-ego van Gili. Ze zeggen dat hij de toekomst kan voorspellen. Dat hij gedachten kan lezen. Dat hij een zesde en zelfs zevende zintuig zou hebben. Maar ze zeggen ook dat hij 'funny as hell' is. De show duurt ongeveer 30 minuten; verschillende keren per dag. Wat het precies inhoudt moet je zelf maar gaan ontdekken. Entreé: niet tevreden geld terug!

Gili is voor mij en op de Gentse feesten geen onbekende.
Hij herkende me nog. Of zou hij misschien ook mijn gedachten gelezen hebben. Een rilling liep over mijn rug. Hij herkende meteen ook mijn madam. Dat lag misschien aan mijn arm rond haar schouder?
Een gesprekje met de meester zelf net voor zijn show bracht nog geen duidelijkheid. Op de vraag of het hier gaat om een echte hypnose-act antwoordt hij ontwijkend: 'Dat zal je straks wel zien'. Voor Gili is Tony Chakra het type'tje waar hij een aantal zaken mee kan uitproberen.
De show is in het Engels, zij het met een belachelijk Transsylvaans accent. Af en toe een Westvlaamse kwinkslag.

Nadat we weer bekomen waren van Tony's trukendoos gingen we terug het feestgedruis tegemoet. Eindelijk, het kon in T-shirt en korte broek. Baudelopark ziet er dan pas echt gezellig uit. Anderzijds begint het hier en daar ook wat te stinken naar vaal bier en kots. Daar zal de temperatuur nog een schepje bovenop doen.

Via de Belfortstraat nog wat straattheater meepikken. Op St Baafs waren een aantal springgeitjes zich aan het opwarmen om straks het veel te lange gras van Sammeke Gooris af te grazen.  In de Rode Kruistent werden de voorbereidingen getroffen voor het optreden nadien: The voice of Europe, Eddy himself. 

Via de hooiaard naar de Graslei. Eventjes halt houden op St Michielsbrug. Hét plaatje van Gent. de rest zal voor morgen zijn.

-----------------

Tips van Toon

1) Expo - Tinnenpot

2) Mojitobar - Kammerstraat

3) Jongerencircus Hoetchatcha - Baudelo

4) Garnaalkroketten in Blue Ocean - Baudelopark

5) Polé-Polé - Graslei/Korenlei

6) Rust !

7) Tony Chakra hypno show - Bataclan II

Ruim dertig jongeren van kamer58 brengen in één van de Backstageruimtes in de Sint-Pieters-Nieuwstraat de popmusical I love work, over het dagelijkse leven op de werkvloer. Voor u, als eventuele tegenstander van het musicalgenre zou afhaken, toch even dit: I love work is een frisse, snel gespeelde musical, gebracht in een heel strak decor, waarin de dertig jongeren, allemaal gekleed in wit en zwart en hier en daar een vleugje rood, vlotjes door het verhaal lopen. Geen overbodige franjes, geen amateuristisch door familieleden in elkaar genaaide kledingsstukken, kortom, geen gedoe.

Waarover gaat het? Een kantoorsituatie: herkenbaar. Een baas die van zichzelf denkt dat hij de beste en de mooiste is, terwijl hij niet eens de namen van zijn personeelsleden kent. Herkenbaar, dus bevat het verhaal een aantal clichés, die wel bespeeld, maar gelukkig niet uitgemolken worden.

Integendeel, die door de scenarist en de regisseur fijntjes aangewend. Voorbeeld: de mannelijke sollicitant _ die je nooit te zien krijgt _ maar die uuuuuuuren in de wachtzaal zit te wachten op een sollicitatiegesprek, en moedeloos moet toezien hoe het ene meisje na het andere hem voorgaat. Dat element wordt eenvoudigweg versterkt omdat het enkel gesuggereerd wordt door de secretaresse die op alle mogelijke momenten in de voorstelling vraagt wanneer die man eindelijk mag binnenkomen.

De verhaallijnen worden strak gehouden en op bepaalde momenten spelen de dialogen zich aan de twee kanten van de speelvloer af, wat de snelheid alleen maar ten goede komt. Ook de choreografie is strak en maakt handig gebruik van het decor dat alleen maar bestaat uit _ alweer in zwart/wit _ moderne bureautafels.

Meer dan verdienstelijke acteurprestaties, van alle jonge acteurs, waarbij Mikel-Angel Gonzalez, alleen al door zijn centrale rol en de karikaturale setting van zijn personage, het meest in het oog springt. Maar dat doet niets af aan de prestaties van de andere jonge  acteurs.

I Love Work. Pop Musical. Tot 27 juli, om 20 uur in Backstage, Sint-Pietersnieuwstraat 128. Reservaties: 09 225 28 97, 09 233 35 35.

Lees verder

Reculer pour mieux sauter schreef ik maandag. Wel, het aanloopje van de rustdag heeft tot resultaat geleid. Dit stukje schrijf ik met de glimlach van een zotte feestennacht nog op het gezicht gebeiteld. Gestart in de Charlatan voor Isabelle A (zie onder) gevolgd door (alweer, ja) een stomende set van A Brand. De familieband verklapte ik al, maar ik hoop dat u toch nog van me wilt aannemen dat deze vijf kerels weten hoe ze een feestje moeten bouwen. De single Time is nog maar het voorsmaakje van het nieuwe album dat in augustus uitkomt en een paar pareltjes bevat. En hun ambitie om de strafste liveband van het land te worden maken ze nu al helemaal waar. Om absoluut eens mee te maken!

Met A Brand was de toon gezet. Na het optreden zijn we gewoon door blijven dansen. Dj's Fredo en Thang mochten een nachtje koning van de Vlasmarkt zijn en - hoe verrassend met dit zuiderse weer - er was zelfs plaats om met ons gezelschap van een man of tien uitbundig de beentjes te strekken. Een fijne mix van oude en nieuwe nummers vormde de perfecte soundtrack van een zotte nacht vol feestende, lachende mensen en pure ambiance.

En zo gebeurde het dat we voor het eerst (en waarschijnlijk ook voor het laatst) dit jaar pas huiswaarts trokken wanneer het zwart van de nacht plaats had gemaakt voor het diepe blauw van de vroege ochtend. Om eerlijk te zijn: dat blijft voor mij een kleine schok. Van zodra het licht begint te priemen voel ik een soort paniek. Lieve help, wat doe ik hier nog? En dan maak ik me uit de voeten.

Maar we hebben het gehad. 't Was heerlijk. En ondanks het slaaptekort heb ik zelfs energie om straks nog even met de kindjes feestenwaarts te trekken. Bataclan verkennen, een danspasje in Baudelo, misschien zelfs samen frietjes eten. En dan: vroeg in bed, nagenietend van feesten die nu al niet meer stuk kunnen.

Aan alle bloglezers, goede morgen! (zijn er eigenlijk wel bloglezers?)

Deze morgen, nog een beetje aan het bekomen van een te korte nacht zie ik mijn auto vòòr de ingang van mijn woonst helemaal ingepakt staan met een mooie hoes! Er spookte vanalles door mijn hoofd: stond ik niet goed geparkeerd, en heeft de politie mijn auto gewoon ingepakt?

Neen het is een reclame stunt van de Ford verdeler!toch mooi en grappig ,glimlachend vertrek ik tevoet naar de Vrijdag markt en maak nog vlug een foto van de hoes, mijn geburen links en rechts kregen er ook een.

Vandaag lekker weertje maar er zit nog altijd niet veel fut in de algemene feestsfeer,ik mis de echte coup de feu want ik werk graag met het vuur aan de schenen. Spring en vliegwerk vind ik plezant en ik presteer dan de max.

Er valt vanuit de keuken niets bijzonders te melden en na het werk loop ik eens langs een andere weg naar huis. Zeer veel terrasjes maar nooit bomvol, zeer veel volk met van huis meegebrachte drank in de hand.

Gans de Graslei is in de ban van pole-pole maar alhoewel ik van de muziek geniet valt het mij op dat er toch niet gedanst wordt, een beetje wiebelen ja dat wel. Enkele 'moorkes' zijn duidelijk in hun sas, er lopen er heel veel deze avond  en ze poseren nog graag eens  ook!

Ik mis ook de kraampjes met zogezegde atisanale spulletjes en zo maar alleen op een terras gaan zitten, nee dan liever naar huis. Eens benieuwd of de hoes er nog is! En ja hoor, ongelooflijk maar waar, nu neem ik hem toch maar naar binnen en lees de bijhorende folder.

Tot morgen!

Het begon allemaal met een geheimzinnig smsje van opperblogger Rudy Tollenaere tijdens Gent Jazz: "Gele madammen fotograferen", vergezeld van een telefoonnummer. Er stond nog net niet bij "Deze gsm zal zichzelf vernietigen na het lezen van dit bericht". Gezien we een paar keer een anoniem antwoordapparaat aan de lijn kregen, bleef het gissen naar het mysterie van de gele madammen. Uiteindelijk bleek die telefoon toch een eigenaar te hebben, Micheline. We organiseerden een groepsdate op BataClan, een rustig hoekje van de feesten. Rudy kon in extremis niet mee, mompelde een vaag excuus over T-shirts van De Gentenaar uitdelen op hetzelfde uur.
Enfin, het was duidelijk dat ik er helemaal alleen zou voorstaan met wat ondertussen een heel nest gele madammen bleken te zijn. Merci Rudy.

Lees verder

Het aanbod om eventjes van de grond te gaan, was te mooi om af te slaan. Na de ellendige regennamiddag van 21 juli, gisteren stralend weer. Gelukkig ! De feesten meemaken vanop 500 m hoogte moest wél een aparte belevenis worden ...

Het Claeys Boüaertplein, een groen oase in Mariakerke, leek onze ballonvaarder de ideale plek om zijn ballonetje letterlijk op te laten. Een proefballon bewees dat we richting Gentse feesten zouden gaan.

Stefanie trakteerde haar ventje (Davy) voor zijn dertigste verjaardag op een ballonvaart en zorgde er zo voor dat ze samen met hem de lucht in kon, Jurgen uit Berlare vloog al voor de tweede keer, maar voor André uit Zele, was deze vaart zijn luchtdoop. Pascale en Jean-Pierre waren naast uw reporter en de fotografe de enige gentenaars in de mand.

Onze ballonvaarder, Jürgen Dobbelaere, van Montgolfier ballonvaarten, woont in Lochristi en ballonvaren is van een uit de hand gelopen hobby zijn passie geworden. Met 500 uren ballonvluchten op zijn palmares en ook als piloot in een (zweef)vliegtuig de nodige vliegervaring, mochten we ons veilig voelen daarboven in de lucht. Of niet ?

De hoofdzakelijk vrouwelijke crew, waarmee wordt bewezen dat ook vrouwen hun mannetje kunnen staan, leek wel een goed geoliede machine, want de tijd tussen het oprijden van het opstijgplein en het eingenlijke opstijgen van oze ballon was bijzonder kort. Veel tijd om ons te bedenken of al of niet zouden meevliegen, hadden we niet.

Van een platte zeildoek, met de hand gestikt ! (hopelijk niet op maandag), stond in één tijd een indrukwekkende ballon voor ons. Deze ballon met een gewicht van 160 kg (en dan zaten wij er nog niet in ...) waarin 5000 m3 koude lucht werd geblazen, zou ons over de Gentse binnenstad voeren.

En we waren niet alleen , want ondertussen was het opstijgpleintje goed volgelopen en koos de éne na de andere ballon het luchtruim.

Toen door middel van propaangas de koude lucht werd opgewarmd, kwam de ballon langzaam recht en moesten we met ons hele gewicht aan de ballon gaan hangen, want anders zou Jurgen helemaal alleen de lucht in gaan en dat plezier wilden we hem niet gunnen. Dus stapten we één voor één in en daar gingen we gestaag de lucht in. Of hoe ging dat kinderliedje ook weer ? 'We stegen met een zucht tot boven in de lucht, we zaten zo gezellig in ons mandje, we konden alles zien, we hadden pret voor tien, leve de zeppelien ...'

Door het slechte weer van de laatste dagen was de lucht als het ware gewassen en konden we vanop 500-1000 m hoogte genieten van een spetterend uitzicht ! De rand rond Gent, ons eigen huis. Waren mijn ouders niet aan het zwaaien vanop de bovenste verdieping van hun huis ? Fantastisch om zoveel bekende zaken vanuit de lucht te zien. De Nieuwe wandeling, gevangenen waren aan het 'luchten' : een wereld van verschil, wij vrij als een vogel in de lucht, zij opgesloten, ver weg van feest en vreugde. De Gentse haven, de trotse torens van Gent, badend in het zonlicht. Mensen, zo klein alsof het mieren waren in de Gentse straten. Eventjes konden we zelfs meefeesten want de muziek steeg hoog boven Gent uit. Alhoewel we niet meteen aan het swingen waren in de mand, want iedereen was er wat stil van geworden. We genoten met volle teugen van deze buitengewone ervaring. Wie kan geloven dat we vanuit de ballon zelfs de weerspiegeling van het water van de zee konden zien en de kerncentrale van Doel, de Westerschelde, Antwerpen met zijn haven, Brussel en het atomium, de Vlaamse Ardennen en de Kluisberg ?

We vlogen aan 14km tot 20 km per uur richting Merelbeke. We scheerden rakelings over een bos, genoten van de aandacht van heel wat mensen-aan-de-grond, konden bijna binnenkijken in sommige huizen, zagen dat zwembaden en trampolines menig tuintje (ont)siert, hoorden honden blaffen en zagen zelfs een konijn het maïsveld inlopen.

'Buigen door de kniëen, vasthouden aan de lussen, we gaan landen !'. Bovenop een prachtige vlucht een supersonische landing temidden van een grasveld zonder koeien ne voor het station van Gontrode, maar blijkbaar met een boze boer. Als een dolle stier kwam hij zijn veld opgelopen. Alleen zijn riek had hij vergeten ... Hij zag wit van woede en ontstak 'in vlammende colère'. Jürgen kon hem aanvankelijk bedaren, maar dit beestje was niet te temmen ... De politie moest soelaas brengen. En wij, wij stonden er een beetje bedremmpeld bij te kijken en hielpen de crew met het oprollen en versleuren van de ballon. In volle vaart reden we, beschermd door de buurtbewoners het terrein langs een andere kant af. De boer in volle vaart achter ons aan. Bij één van de buurvrouwen kwam nog net géén stoom uit de oren. Woedend richtte ze zich tot de boer, die ondertussen steun had gekregen van zijn vader. Gelukkig kon de politie de gemoederen bedaren. Misschien kunnen ze allemaal eens naar de feesten komen om wat af te koelen ?

Ons glaasje champagne, de traditionele afsluiter van een geslaagde ballonvlucht dronken we een beetje verderop

Ons glaasje champagne dronken we op een veiligere plek : op de fantastische ballonvaart en op de feesten ! Meer foto's van blogfotografe Lut kan u hier vinden.

Isabelle A, dat is jeugdsentiment en een klein beetje tragiek. Maar vandaag is het vooral een straffe zangeres die met de samenwerking met een handvol Vlaamse topmuzikanten duidelijk de juiste keuze heeft gemaakt. De zangeres met Gentse roots bracht gisteren een straf concert in de Charlatan (had ze enkele jaren geleden zélf durven denken dat ze dààr ooit zou staan?), waarmee ze haar intussen verworven cultstatus illustreerde.

Dat producer Alex Callier als gitarist mee op het podium stond bewijst dat hij zelf ook blij is met de nieuwe weg die de Gentse is ingeslagen. Hadden we na het beluisteren van de plaat nog een klein beetje reserves, dan kunnen we nu heel oprecht zeggen: straf, heel straf. Isabelle - geruite countryblouse en met golvende lange haren - zong haar liedjes met krachtige maar toch gevoelige stem die haar handelsmerk is.

Mooie gevoelige nummers met sterke teksten, al waren die soms moeilijk te verstaan. Radiohit 'Onder de sprei', een nummer van haar maatje Luc De Vos was het eerste hoogtepunt. 'Ik ben fier dat zelfs Mauro een nummer voor me heeft geschreven', klonk het daarna en Isabelle bracht met Komen en Gaan het meest intimistische nummer van haar set.

De aankondiging van het bisnummer 'En dan nu een liedje... och, ge zult het zelf wel horen' deed bij de aanwezigen de stiekeme hoop ontvlammen dat ze dan toch Hé lekker beest zouden horen. En zo was het ook. Het strakke jasje dat de monsterhit kreeg aangemeten werkt en de aanzwellende muur van geluid waarmee het nummer eindigde was de mooie apotheose van een straf concert. 'Geniet van de feesten', besloot Isabelle. Zij gaf ons alvast de ideale start van een lange nacht.

Hallo fuifbeesten en genieters,

De weergoden zijn ons vandaag, zoals beloofd was, gunstig gezind.

Ik wil jullie niet onthouden wat ik gisteren nog allemaal beleefd heb. Tegen 11 uur trok ik naar de tent op 't Laurentplein voor het aperitiefconcert met Garry Hagger. Met zijn ongelooflijke crooner-stem vind ik hem de beste zanger van Vlaanderen. 't Is al jaren dat we elkaar kennen. In een ver verleden waren we beiden clown bij kinderanimaties. In 1995 waagde Gert, zoals hij in 't echt heet, zijn kans in de VTM-Soundmixshow, met Bart Kaëll als presentator en ikzelf als voorzitster van de publieksjury. Gert werd 2de in de finale na Doran, die Tom Jones soundmixte. "Het allermooiste" werd de start van een tot op heden succesvolle carrière.

Garry Hagger is ook een supersympathieke kerel. Hij was zo lief om Roxane Deneubourg, finaliste Miss Coast 2008, eventjes op het podium te roepen, zodat zij zich aan het publiek kon voorstellen. Omdat Roxane groot van gestalte is, ging Garry zowaar op een flight-case staan. Roxane kende ik als finaliste Eikoningin 2007, waarvoor ik de choreografie verzorg. Momenteel help ik haar met haar dansact. Je kan voor haar stemmen via sms "MCB 05" naar 3111 of via de website www.misscoast.be. Thanks.

Rond 15 uur had ik afgesproken met Isa, Lies, Katrijn en Isabelle, mijn 4 danseressen waarmee ik vorig jaar optrad in de revue met Pat Remue. Katrijn moest helaas op 't laatste nippertje verstek laten gaan, maar met de andere 3 trok ik naar een restaurantje in de stad om er een spaghetti te gaan eten. Veel te duur (16 euro) voor een kleine portie. Toch zat het restaurant afgeladen vol, want buiten regende het pijpestelen.

Aan Isabelle heb ik vorig jaar de bewegingen aangeleerd om Liza Minnelli te play-backen, zodat zij, wat deze act betreft, in de toekomst de fakkel van mij kan overnemen. Zij deed dat toen met verve. In 2002 werd Lies Belgisch Kampioene Artistiek Turnen. Ook in Oekraïne behaalde ze prijzen in deze discipline. Dit jaar was ze tevens finaliste Eikoningin in Kruishoutem. Isa werd op 31 mei 2008 gekroond tot Miss Sports 2008. Zij heeft deze titel dik verdiend. Zij sleepte hiermee een chique zwarte Audi A3 in de wacht, een prachtmodel. Ik mag me gelukkig prijzen met zo'n 3 klasse-danseressen.

Isa en Lies Vantieghem zijn 2 mooie, blonde zussen, die bovendien zelf les geven in keurturnen. Je zou hun sprongen en salto's moeten zien ... Dat grenst aan het ongeloofkijke!

's Avonds wilden de meisjes de revue zien in 't Seleskest, waar zij vorig jaar mee op 't podium stonden, dus ging ik op hun vraag mee kijken. Ik had de show al gezien, maar Salim Seghers had nieuwe mopjes meegebracht, zodat ik toch een nieuwigheid bespeurde. Na de show dronken we nog een glas (water en cola) en reden dan huiswaarts.

Vandaag is het voor mij een zeer drukke dag geworden. Deze morgen heb ik Ignace Crombé, zijn nieuwe vriendin Patricia en 16 van de 20 finalistes Miss Belgian Beauty gevolgd op hun promotietocht door de Gentse binnenstad. Het volledige verslag volgt morgen.

Nu moet ik me reppen naar de VIP-school in de Neermeerskaai voor de show "Stars on 45" met o.a. Danny Sinclair, Rolando en Tap Heperi. Ik kan vandaag helaas enkel het eerste deel volgen, want om 23 uur worden Marina en Eddy Wally verwacht op het grote podium op 't Sint-Baafsplein. Daar MOET ik gewoon bijzijn.

Achteraf ga ik proberen Eddy Wally te overhalen om mee te gaan fuifen bij "10 days of techno". Of mij dat zal lukken, leest u morgen in mijn blog.

Volhouden, mensen. 't Is nog maar de 4de dag. Vooral nie pleuje!

Den drasch nationale woas van de joare gereserveerd veur oenze nationale fiestdag. Ge zoet er de rietepetiete, de korte oarmpkes en de keiwe seskes van gekrege hên.

Veur iene kier liepen de gestelde lichamen nie te zwieten oender ulder soetanen. De rector en vieze rector hoan 't zelfs ulder fourure uithoald om noar het Te Deum te goan. Een wirkelijk plechtstoatig toilet moar spijtig van da annuzel tettetsje op eulder goe oentwikkelde herskes.

Ik hê den 21ste gedoan wa veel bezoekers op oens fiesten doen: roendgedweild. Of mee andere woorden vele gezien zoender iets gezien te hên. Iest dus noar het Te deum, ja d'er zijn nog echte Belgen en doarachter een beetsje meegezoenge an het Duvel droomschip. Van een dirgelijk optreden blijfde ierder wakker dan dadder van druumt, moar ge krijgt er wel een druge kele van. En doar es't in 't Druumschip om te doen. Toens goan schuilen in 't Belfort. Wie da Burssens an 't intervieuwen woas hoa'k achter een alf ure nog nie deure en 'k hê moar mijn schuppe afgekuist op zoek om iets tussen mijn tanden te steken.

Allé mee de bienvoiture noar de Zuid woar oens Vloamse dansmariekes en schandknoapkes de regen trotseerden om hop mee de bientsje te zeggen. Een Vlaams dansfeest op de nationale fiestdag, ge ziet da oens belgiekske nog nie noar de voantsjes es.

Doarachter woare'k mier dan twie ure te gast op de vroegere radrio praline. 'k Mochte 't zelfs een kennesse meebrenge die'k zelve een ure mocht intervieuweren. Azuu es 't wel gemakkelijk radio moaken oas ge nen anderen 't wirk loat doen. Ik hoa een welgesteld lichaam uitgenuudigd. Oenzen rector Paul Van Cauwenberghe. Al joaren mijnen toevlucht om mijn stemme te loaten swoineren. Zijn advies volge kik wel nie altijd vrie nauwkeurig op. Want t'ienigste da, volgens hem bienst de Genssche fieste goe zoe zijn veur mijn Piere falset stemmeke es: woater... plat woater!

Diene presentateur de servies woas blijkboar nie vrie gerust in mij want achter een alf ure vroeg 't hij al of da'k nog vroage hoa. Da moede zuust an nen curieuzeneuze gelijk te kik vroage. Moar 'k vergeve 't hem. Den dag doarveure woas Stevig Smetsje de presentateur en jij hoa Murielle Scheire meegebrocht. En achter een half ure woas t'hij uitgeklapt. Oenze poliese commisair hoa vaneigens liever iets anders mee Murielke gedoan. Hoe zoede zelve zijn. En een veurspel van een alf ure, op zijnen leeftijd, es toch al nie mis woar.

En 't bleef moar regenen. 'k Ben toens moar noar huis gegoan veur een loat siestatsje. Kweste van in plein form te zijn veur mijn koenfeeranse.

En kwame nog moar op de Vrijdagsmort an of al de commersanten begosten al tegen mij te weurtelen dat het ulderen slechtste 21 zjulie van den ieuwe woas. 't Es altijt iets mee oens nationale fiestdag woar.

Goeie... Nu 'Klokke Belfort' het laat afweten weet ik het zo niet meer hoor. Maar aangezien ik wakker ben geworden van 'de hes-moajer' van mijne gebuur kan het nog niet laat op de dag zijn. Volgens mij deel ik het appartement met Frans Van Damme zijn broer. Iemand die zijnen buik uuk vol é van de Fieste en der zijn leute in vindt om al wie er wel in gelooft ne kluut af te drooie! Maar wees gerust, ik kom goe overeen mee mijne gebuur. En Frans, u weet het, ondanks uw zeer kritische tong wil ik nog altijd lid worden van uw fanclub!

Nu het KMI ons alleen nog maar zon heeft beloofd, is het tijd om iets te doen aan dat overtollig vet! Vandaag staat de beklimming van 't Sint-Baafs op het menu. Vrienden, als ik u iets kan aanraden tijdens de feesten dan is het deze beklimming wel. Ieder jaar opnieuw tracht ik het aantal tredes te tellen tot de top van Sint-Bavon en ieder jaar opnieuw geraak ik de tel kwijt ergens ter hoogte van trede 345. (Tip: de man die het entree geld incasseert weet het exacte aantal perfect, maar vertelt het u pas wanneer u terug beneden bent.) Voor wie hoopt de lift te nemen: u bent er aan voor de moeite. De trap en alleen de trap zullen u naar de hemel brengen. De opbrengst van uw klim (1 euro per persoon) gaan integraal naar de opwaardering van de kathedraal. Misschien zal er ooit een rode loper op de tredes liggen, misschien kopen ze gewoon met de centen het paneel van de rechtvaardige rechters van me over. (Nonkel Arsene heeft me destijds gevraagd het enkel van de hand te doen als het bod aantrekkelijk genoeg is! Maar ik vind dat schilderij hier zo slecht nog niet hangen in mijne living.) Wie zal het zeggen...

Maar elke trede tijdens uw klim is het betreden waard, want eens boven waant u zich even Keizer Karel die trots neerkijkt op het plebs! 'Mama, waar ligt 'Sint-kruis-winkel? Is dat dat waar die vuile wolken hangen?' of 'kijk mama daar... de kermis'.  Als het weer een beetje mee zit kan je er tot Eeklo, Zelzate en Deinze kijken. Kortom uw moment om te genieten van Gent en omstreken. En als bij het kijken naar deze mooie stad dan ook nog eens de beiaard van 't belfort Klokke Roeland aanheft dan kunt ge alleen maar genieten! 'Geniete van mijne stad die ook een beetse van ulder es!

' 

Donderdag en vrijdag brengt Youssef El Mousaoui, de eerste Belgische stand up comedian van Marokkaanse afkomst, zijn nieuw programma Monkey Business voor. Hij doet dat in het theaterzaaltje van het recent heropende restaurant Mineral in Onderbergen.

De carrière van Youssef begon eigenlijk toen hij naar een optreden van Nigel Williams ging. Die vroeg hem tijdens de pauze wat hij van het eerste deel vond, en Youssef antwoordde, om te lachen, dat hij het beter kon. Waarop Nigel hem op het podium sleurde, Youssef begon te improviseren en hij kreeg het publiek op zijn hand.

Hij maakte met 100 % legaal zijn eerste voorstelling die vijftig keer utiverkocht. Youssef passeerde ook in Comedy Casino, De Bovenste Plank en in een Jan Verheyenfilm. Nu is hij klaar met een tweede programma, Monkey Business.

Donderdag 24 en vrijdag 25 juli om 20 uur in Mineral, Onderbergen. Info en reservatie: 09-233.77.88, Uitbureau Gent.

Meer info over Youssef op zijn myspace.

Beste vrienden. Zo mag ik jullie toch al enigszins noemen hé, nu we elkaar hier toch al zo'n 5 dagen ontmoeten. Ik had gisteren trouwens een life ontmoeting met een lieve, onbekende mevrouw. Neen, niet echt een date want de dame in kwestie blijkt getrouwd te zijn en heeft 2 boelekes (goed lezen, ik bedoel hiermede wel 2 kindjes, stel je hierbij vooral helemaal niets anders voor). Eerder toevallig aan dezelfde tafel beland op een overvol terras. De cafébaas kon weer lachen. Niet omdat ik bijna bleef plakken aan z'n vuile tafel maar omdat de zon eindelijk scheen. Dus velen hadden dorst gekregen, anderen grote goesting. En sommigen zaten er zelfs uit gewoonte want weer of geen weer, het OCMW-leefloon moet door de keel. Het relaas van mijn tafelgenoot, netjes genoteerd in mijn blocknote, wil ik u zeker niet onthouden. Het relaas over een dagje fieste door een nobele onbekende.

'We wonen in Hulste maar wilden wel eens de Gentse feesten bij night zien. Dat bleek achteraf niet zo'n goed idee te zijn geweest. Nooit meer. Ik werd op een gegeven moment door de mensenstroom gewoon voortgeduwd en kon er niet zo direct meer uit weg. Ik was echt bang. M'n man heeft me werkelijk uit de massa moeten sleuren om er tussenuit te geraken. Ik heb een jongen zien liggen in zijn eigen kots en uitwerpselen, helemaal weg van deze wereld. En ik die dacht alles al te hebben gezien. Vanaf nu nog enkel en alleen de feesten bij daylight'.

Als ik dat hoor begin ik er nog meer mijn buik van vol te hebben, van die fieste. We zijn nog niet eens halverwege en 't is al volop begonnen. Zou ik dan toch gelijk hebben ? Een vechtpartij in de St. Jacobsnieuwstraat met al gevolg een slachtoffer in kritieke toestand. Cocaine, xtc, marihana en andere rommel in de Vooruit en 't Baudeloopark. En dan durven ze nog te vragen waarom ik niet zo'n fan ben van de fieste. 'Dealers opgepakt maar niet voorgeleid' lees ik. Kunnen de flikken mij dat misschien eens uitleggen, anders stuur ik mijn lidkaart van de politiefanclub direct terug. Is dat dan een 'wildcard' dat die loense types krijgen ? Zo van: goe bezig, doe maar verder, 't es toch voor iedereen fieste'. Maar wel op dinsdagmorgen (11 u. !) op de Dries in Wondelgem grote politiecontrole 'automobilisten pesten'. Oh ironie... op de parking van Delhaize was er ook een actie. Neen, niet van de politie maar van kriekbier. Voor iedereen werd een heerlijk schuimend kriekje uitgeschonken. Lekker, ware het niet dat 500 meter verder de politiemobiel op de uitkijk stond.

's Avonds naar het volkstoneel. Ik was uitgenodigd door vrienden (mét kaarten) om mee te gaan. En alhoewel niet geheel overtuigd, toch open-minded naar het auditorium in Onderbergen, meer voor het aangename gezelschap dan in het vooruitzicht van de voorstelling door De Melomanen. Een stuk uit 1962 van Romain Deconinck  'een Gentse fieste in ne Chinese restaurant'. Vooraf helemaal niets over gehoord, niets over gelezen, geen affiches gezien (maar die waren er wel), geen flyers: nougatbollen. Ik hield mijn hart al vast. Het stuk wordt aangekondigd als een spannende, dolle komedie. Niets van gemerkt. Absoluut géén billenkletser. Hooguit een zeldzame geforceerde glimlach kan voor mij nog net. Het stuk komt goed op gang maar wordt al vlug vrij zwak. Enkele sterke personages (o.a. de briljante Jet Vergaert) kunnen de zwakke prestaties van sommige anderen niet redden. Ik kijk al vrij vlug naar m'n uurwerk. Dat is nooit een goed teken, bij om het even welke voorstelling. De zaal zit afgeladen vol met zo'n 250 hoofdzakelijk grijzen wolven. De Melomanen hebben immers sinds mensenheugenis een grote, trouwe groep sympathisanten. En bij het verlaten van de zaal is iedereen het er over eens: ''t es toch were vreed goe geweest zoals toujour'. Ik zwijg wijselijk in alle talen want anders vrees ik ter plaatse te worden gelyncht of te worden afgeranseld met looprekjes en krukken. Ik durf zeker niet zeggen dat ik op het einde een beleefdheidsapplausje gaf 'voor hun moeite'. Elk z'n goeste natuurlijk maar er is voor alles wel een tijd van komen maar zeker ook van gaan.

Om mijn avond toch nog goed te maken trok ik met m'n gezelschap naar het Vredeshuis.

Om nog maar eens tegenieten van Rudy Balliu en z'n schitterende jazzmuzikanten, op het charmante binnenkoerke van het Vredeshuis (foto).

En wat ik vandaag doe ? Geen flauw idee. Jullie wel ?

Gegroet, beste mede-feesters,

Gisteren weer een staaltje verwondering over mij gekregen. Samen met Pansch, mijn allerliefste vriendinnetje uit het verre Oostende had ik de doelstelling: wat rondslenteren in de binnenstad, rondkijken wat er te zien valt om tegen achten bij De Vieze Gasten te zijn voor 'Café Chantant'. website De vieze gasten

Van het Baudelopark richting Sint-Jacobs: een bonte verzameling straatanimatie, overviel ons. Een klein stukje Afrikaanse dansinistatie waarbij een 50-tal enthousiastelingen van jetje aan't geven waren loodse ons moeizaam naar een cirkusvoorstelling. Denis Hartman van cirkus Piccolino deed allerlei zotte kunstjes waarvan de dames naast ons dachten: 'O nee, als hij maar niet valt!'  Na hem was het de beurt aan Kenzo, een pas afgestudeerde cirkusartiest die ons liet genieten van een act met een éénwieler en een hoolahoeprok.

Na een half uurtje trokken we verder richting binnenstad. Aan Sint-Jacobs werden we overvallen door 4 meiden van de Danscompagnie. Amaikes wat een energie. Ze dansten moeiteloos minutenvol op en rond een auto. Leuk om te zien, maar van al dat bewegen kreeg ik het dorst in hun plaats.

Nog wat verder gaven jonge Afrikanen al dansend een eerbetoon aan 'de voetbal' . Wat een ritme, wat een gedans. En vooral: wat een ambiance in't straat.

Wat uiteraard tijdens de feesten niet mag ontbreken worden zijn de vele straatbands en levende standbeelden. Ook deze waren veelvuldig van de partij. Op den duur wisten we niet meer waarheen eerst te kijken.

Dan maar een hapje eten want van rondslenteren krijg je honger. En zo ging het richting De Vieze Gasten!

Lees verder

Normaal gebeurt het alleen na dag tien. Rond een uur of tien. Als een Ivago medewerker of tien me met een borstel of tien (gevolgd door ne fliek of tien) van de Vlasmarkt jaagt. Huilen! Maar gisteren is er één vrouw in geslaagd mij eerder aan het huilen te brengen, Alabama is haar naam!

Compagnie Cecilia bracht 'The Broken Circle Breakdown featuring the cover-ups of Alabama' in Campo Nieuwpoort. En ik bezweer u beminde gelovigen: wat ik daar zag heeft me triest gemaakt. Olé Ola. Wat ik daar zag heeft me diep geraakt. Olé Ola. Ik zag er Alabama en Monroe en die leidden daar een country band...

Ik ben geen 'schriemmuile' tijdens films, laat staan dat ik het tijdens theatervoorstellingen ben. Maar Mieke Dobbels en Johan Heldenberg brachten hun personages zo levensecht dat ik zelfs nu nog bij het schrijven van deze blog de tranen in de ogen krijg. De combinatie van een country band en twee emotioneel getekende personnages vormen de saus voor een dijk van een voorstelling. Helaas beminde gelovigen: de nog resterende voorstellingen tijdens de Feesten zijn al geruime tijd uitverkocht. Mei 2009 doen ze de Vooruit aan, mis hen niet.

En zeggen dat ik diezelfde dag eerst nog gaan grappen en grollen ben bij Bob De Moor, Daan Hugaert en Mieke Bouve in 'de Ondernemers' van Jo Van Damme. Zonder af te doen aan hun prestatie want die mocht er ook zijn! (lang geleden niet zo gelachen) Alleen is een stuk gespekt met heel wat onderbroekenhumor net iets makkelijker te brengen dan een stuk over uw kleine die op 6 jarige leeftijd sterft aan kanker.  Maar goed dankzij Daan Hugaert ken ik nu wel de oplossing voor mocht ik nog eens uit de mond ruiken na een nachtje pils: E muntse tegen den oasem? K zoe der godverdomme beter ne siefong in stieke!

Mijn avondprogramma (met onder andere een energiek en tot in de puntjes verzorgde concert van Los de Abajo op Pole Pole) verbleek in het niets. Alabama bleef die avond in mijn netvliezen hangen. Ik ga straks naar de tattoo-shop om hare naam onder mijn borst te zetten, zo dicht mogelijk tegen mijn hart!

Opstaan geblazen na een zware nacht, want ik had afgesproken met een goede vriendin. Rond 20 uur was het tijd voor een volksdansinitiatie bij Boombal. Zo was er de verleidingsdans, de wals, de pinky, de scottish (deze dans geweldig geswingd met een professional!) etc. Mijn waardering ervoor is extreem de lucht in gegaan. Het is een sociaal groepsgebeuren vol gelach. Een echte aanrader! Zoals The Radios het mooi zingen ‘I’m into folk!’. Leuk was toen twee hete brokken ons ten dans vroegen.

Een vogelbekdier, egel of eendagsvlieg kwam ik niet tegen. Op een stoel zat wel de vos. Jaja, dames en heren, Luc De Vos, puur aan het genieten. Plots was hij verdwenen. Dat net toen ik een pikante vraag had klaargestoomd. Waarschijnlijk was hij met de dansvloer versmolten.

Uitgehongerd als twee beren gingen we naar de ‘Dulle Friet’. Niet om broodjes te smeren. Frietjes eten uiteraard, met veel mayonaise. Hoe vettiger, hoer prettiger zeggen ze wel eens.

Tot nu toe bevalt dit grote Gentse feest me. Op enkele pietluttigheden na, kan het beter (hé Frans?!) Het is één massaconsumptie met veel troep en geroep op de stoep. De drukte is niet voor iedereen weggelegd. Ga dus op zoek naar evenementen die aan uw interesses voldoen. In mijn geval voornamelijk volsdans met nadien een kopje muntthee.

Maandag hield ik vrij rustig. Dit door de weinige slaap en plicht die je hebt als vakantiejobber de dag erop. Een sleepover leek me dus ideaal. Gepaard met zelfgebakken pannenkoeken en concrete plannen voor mijn trektochtreisje naar Spanje.

Rond de middag nam ik een kijkje aan de Korenmarkt. Er werd aardig wat gedanst op het podium. De BeatBox-versie van Bob de Bouwer, van twee jongere kerels, was geniaal!

Jammer genoeg kon ik door mijn rustige avond de Girls in Hawaii op Boombox niet bezichtigen. ’s Avonds voor het slapen gaan, dan maar mijn favoriete cd van hen ‘From here to there’ opgelegd. Hemels.

Mijn oprechte excuses voor mijn gebrek aan beeldmateriaal. De batterij van mijn camera was plat.

Dag allemaal! Even uit het oog, maar absoluut niet uit het hart. Spoorloos zijn valt echt niet mee, tenzij op het toilet. Ondanks mijn brute pech onderweg en chronisch gebrek aan tijd, zorg ik nu toch snel voor wat leesmateriaal. Al schrijvend vanop de bus hierbij mijn verhaal.

Het begon al goed toen ik in panne viel met Moby, in de regen. Moby is mijn mobylette. ’t Zat me niet mee en de weergoden waren blijkbaar nog zatter (van de feesten veronderstel ik). Dan maar Lijnen naar Gent met wat vrienden. Vervolgens richting centrum met de tram, die ook voor animatie zorgt. Haltes worden in het Gents afgeroepen en travestieten zorgen voor veel bekijks.

In het jeugdhuis aan de vrijdagsmarkt eerste pitstop. De dj ging er helemaal op in zijn muziek. De meeste gasten hadden geen oor, maar enkel oog voor een goeie frisse pint.

Wat later zakten we af naar het Baudelopark om rustig te zitten. Sommigen in een boom, anderen liever in de stront. De aroma’s waren niet meer te harden, tijd om van makkers te switchen dus. Ditmaal enkel gillende meiden in plaats van ruig, mannelijk gezelschap.

Er wordt werkelijk aan iedereen gedacht op de feesten. Vegetarisch eten voor vleeshaters, parkjes voor de hondenpoep, piespot voor man én vrouw. En vergeten we niet de gratis knuffels voor de eenzame zielen onder ons. Wie klaagt nou nog?

Eenmaal de als-sardientjes-in-blik-zone overleefd belandde ik op Sint-Jacobs. Er heerste een laaiend enthousiasme dankzij Jah Generation, een band met zes blanke Jamaicanen. Zij speelden stevige, goed opgebouwde en opwekkende muziek, dat dansen noodzakelijk maakte. Leuk sfeertje.

Met ‘twee meisjes’ kon  Raymond van het Groenewoud me nog bekoren, maar over de ganse lijn vond ik het optreden eigenlijk niet veel soeps. Pizza en pasta daarentegen waren erg in trek.

Omstreeks 3 uur werd de salsamuziek stilgezet. Op zoek naar wat anders. Te voet naar de Tijuana aan de Korenmarkt. Gezellige tent, goed om op het gemak iets te drinken. Beneden kan je helemaal uit de bol gaan en dansen op de kleurrijke lichtcirkels, tot mijn voeten niet meer konden.

Het werd dag, stilaan tijd om mijn bed op te zoeken. Onderweg viel ook nog een pak te beleven. Pingpongers op straat, een vrouw met haar man aan de leiband,... gaaf.

Sh...bus gemist. Dan maar op pijnlijke voeten naar de trein van 7 uur.  Van De Pinte station nog een lange ochtendwandeling naar huis. Eenmaal thuis zette ik nog een filmpje op, terwijl mijn oververhitte voeten stonden af te koelen in een voetbadje. Het einde van de film heb ik natuurlijk nooit meer meegemaakt.  Conclusie, trek geen ‘high heels’ aan als je dansend de nacht doorsteekt.

Dan maar het verleidelijke ritme van de salsa wat verderop. Lekker swingen met de heupen. De pasjes van pro’s imiteren, in de mate van het mogelijke. Flink lachen met het gestuntel van de anderen.

Gegroet!

Helaas bleek de zoektocht naar mij niet zo goed georganiseerd te zijn. Blijkbaar had ik me te goed verstopt in de -overigens niet fris ruikende- Dixie. Hartelijk dank aan alle gelegenheidsreporters om jullie bezorgdheid!

Aan reuze Rudy zijne speurneuze hadden we genoeg om me op te sporen. Childfocus inschakelen was écht overbodig (toch bedankt Ivan voor de foute inschatting van mijn leeftijd). De volgende keer kondig ik mijn verdwijning zeker aan. Dan doe ik gratis de afwas van mijn eerlijke vinder!

'Alles kan', heet het jongerenfestival in de Kammerstraat waarover we u hier gisteren al berichtten. En dat alles kan (of toch bijna alles), blijven ze daar dagelijks bewijzen. Zo maakten ze op spontane wijze dit filmpje van een jonge creatieveling die iets bijzonders doet met een boodschappentas. Voor meer verrassende jonge initiatieven één adres, Kammerstraat 10.