Gent

Een normale zondag hier in het Oost-Duitse Dresden, niet meer toeristen dan anders en doodgewoon weer, soms een beetje zon, soms een beetje regen. En toch is deze zondag 15 juni heel bijzonder: vanaf vandaag mogen we onszelf Ironman noemen. Wat een gevoel!

Wat 106 dagen geleden zo surreeel begon (voor de laatste keer mijn excuses voor het op Duitse computerklavieren onvindbare trema), is gisteren werkelijkheid geworden. 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42 kilometer lopen in 13 uur en 15 minuten, drie kwartier sneller dan verwacht. Ok, er zijn misschien maar vijf deelnemers na mij geeindigd, maar he, dit was onze eerste keer en we hebben dat ding toch mooi uitgelopen.

Lees verder

Nog veertien uur te gaan tot onze allereerste triatlon. Nog iets meer dan een half etmaal voor de misschien wel grootste (onnozele) uitdaging uit ons nog jonge leven. De spanning is om te snijden. Want laat ons eerlijk zijn, de kans om af te gaan als een gieter is groter dan de kans dat we die triatlon al fluitend zullen uitlopen. Zeven redenen waarom wij morgen niet slagen in ons opzet.

1. Ik weet niet hoe het in Belgie is (mijn excuses opnieuw voor het onvindbare trema), maar hier in Moritzburg is het heel koud geworden. Vandaag werd het niet warmer dan dertien graden. Het is van in maart geleden dat we nog eens met dergelijke lage temperaturen op de fiets moesten kruipen. Dan staan we hier mooi met onze zomerkleren.

2. Als gevolg van de lage temperaturen van de voorbije dagen is ook het meer waar we morgen in moeten zwemmen, sterk afgekoeld. Professionele triatleten vangen dat op door een zwempak aan te doen in plaats van een zwembroek, maar onprofessioneel als we zijn, hebben wij dat niet. Dat wordt morgenvroeg een kleine twee uur kou lijden.

3. Om veertien uur aan een stuk door te sporten heeft je lichaam koolhydraten nodig. Die vind je onder meer in spaghetti, maar wil spaghetti

Lees verder

Nog drie dagen en dan weet ik eindelijk of ik een Ironman ben. Die laatste week voor de triatlon is zalig. Geen lange trainingen meer, niet meer vroeg opstaan om voor de zoveelste keer rond de Watersportbaan te lopen, geen regenachtige fietstrainingen meer en niet meer in die koude Vosselare Put moeten springen.

Sinds maandag vertoeven we achter het vroegere IJzeren Gordijn. Moritzburg, waar we zaterdag de triatlon doen, ligt op tien kilometer van Dresden in het voormalige Oost-Duitsland en vlakbij de grens met Tsjechie (ik vind geen toets voor het deelteken op dit Tsjechische klavier) en Polen. Gisteren hebben we even het parcours verkend. En we moeten eerlijk zijn, een romantischer plaats om te zwemmen kan je je nauwelijks inbeelden: een vijver rondom een gigangtisch achttiende-eeuws (schat ik) slot. Met alle respect voor het Gravensteen, maar Schloss Moritzburg is toch iets indrukwekkender.

Lees verder

Het zit erop. De laatste training is achter de rug. Gedaan met vroeg opstaan om voor dag en dauw in het zwembad te duiken. Geen lichtjes meer nodig op mijn fiets om tot middernacht te kunnen doorrijden. De blaar op mijn kleine teen krijgt een week tijd om te genezen. De vakantie begint, straks vertrekken we richting Moritzburg.

Om de lijstjes af te ronden, ziehier mijn favoriete fietstrajecten.

Op een, mijn eigen klassieker, mijn Vlaanderens mooiste en bij momenten mijn Hel van het Noorden: Gent-Doornik-Gent. Rij de Stropkaai in en je raakt langs de oevers van de Schelde bijna volledig autovrij tot in het centrum van Doornik. Je kan trouwens nog verder. Als je de Schelde blijft volgen, kom je uit in Noord-Frankrijk in de buurt van het Bos van Wallers-Arenberg met de beruchte kasseistrook. Tot Doornik is het een goede zeventig kilometer. Op de terugweg kan je nog de Mont Saint-Aubert meepikken, 145 meter boven de zeespiegel.

Lees verder

Nog een dag trainen en de voorbereiding zit erop. Tussendoor nog even tijd voor een lijstje: de favoriete zwemplaatsen.

Op een, zonder twijfel, het mekka voor een (bijna-)triatleet: Vosselare Put in Astene (Deinze). Inderdaad, buiten de Gentse stadsgrenzen, maar aan de Blaarmeersen mag nog altijd niet gezwommen worden. Vosselare Put is het meest nabije alternatief. Meteen ook een uitstekend alternatief. In die oude Leiearm kan je twee kilometer aan een stuk zwemmen. Een retourtje Vosselare Put is goed voor vier kilometer trainingsarbeid. Volk is er nauwelijks, alleen in het eerste gedeelte van de Leiearm kan het op warme dagen wat druk zijn. Verder weg kom je alleen koeien tegen die wat pootjebaden op de oevers. Heel idyllisch allemaal, al moeten we enkele kanttekeningen plaatsen. Een, het water is nog altijd behoorlijk fris. Langer dan een uur houd je het daar deze dagen niet uit. Twee, onder water zie je geen hand voor de ogen. En drie, zwemmen tussen waterlelies is niet altijd even handig. Maar los daarvan, die Leiearm is voor mij dé ontdekking van mijn lange triatlontraining.

Lees verder

Het begint te vervelen. Het zijn cruciale weken in de voorbereiding naar mijn triatlon op 14 juni en dat betekent zóveel trainen dat het niet leuk meer is. Vorige week ben ik geëindigd op negentien uur sporten. Dat moet ’s ochtends en ’s avonds, voor en na het werk, en in het weekend. Veel tijd om nog iets anders te doen blijft er niet meer over. Veel tijd om te bloggen is er ook niet meer, dus mijn excuses als er soms wat tijd tussen zit. Nog een goeie tien dagen moet ik dit waanzinnige tempo volhouden en dan een week platte rust om te pieken naar de triatlon. Een zalig vooruitzicht.

Omdat lijstjes populair zijn en omdat het einde in zicht is, vindt u de top drie van mijn favoriete looptrajecten onder 'Lees verder'.

Lees verder

Het heeft niet mogen zijn. Ondanks mijn fiets-bedevaart van Groot-Bijgaarden naar de Heizel heeft AA Gent het niet gehaald. Misschien hadden ze hierboven toch door dat het niet echt een bedevaart was.

Ik zal maar bekennen, eigenlijk had ik om puur praktische redenen een ingenieuze mobiliteitsconstructie in elkaar gestoken. Ik ging mij niet meer laten vangen zoals voor de wedstrijd België-Spanje van enkele jaren geleden. Na het allerlaatste fluitsignaal – van een overigens draak van een wedstrijd - heeft het toen drie kwartier geduurd voor ik mij kon loswrikken uit de files rond het Heizelstadion.

Lees verder

Een uur, 17 minuten en 43 seconden. Dat is mijn geweldige prestatie tijdens de Gentse stadsloop. Met die tijd ben ik zowaar in de top 3.726 geëindigd, 3.725^e om precies te zijn. Daarmee heb ik zeker nog 200 lopers achter mij gelaten. En he, zo spectaculair lijkt mijn tijd niet, maar ik heb toch mooi 7,7 kilometer per uur gelopen en dat is nog altijd sneller dan gewoon wandelen.

Lees verder

We waren al met drie – de ene Pieter doet mee in de volledige triatlon, de andere Pieter in de halve – maar de Belgische delegatie in Moritzburg – eigenlijk de hele buitenlandse delegatie op die ene Nederlander na - breidt uit. Deze week heeft ook Stefaan Engels zich ingeschreven voor de triatlon op 14 juni.

En dat is geen gewoon gezelschap. Stefaan is de Gentenaar die in een jaar tijd twintig triatlons wil doen, een wereldrecord. En laat ons eerlijk wezen, in vergelijk met zo’n superman zijn wij met ons ene triatlonnetje watjes.

Lees verder

Vanaf nu is het bittere ernst. Nog 43 dagen resten er mij tot mijn allereerste triatlon in het (Oost-)Duitse Moritzburg. Er rekening mee houdend dat ik de laatste week moet rusten, blijven er nog 36 dagen over om te sporten.

En deze keer zal mijn lichaam er niet mee kunnen lachen. Bleef mijn trainingsarbeid tot nu toe beperkt tot drie keer zwemmen, fietsen of lopen per week, dan drijf ik dat voortaan op naar vijf of zes. Dat is minstens veertien uur per week in het water plonzen, in het zadel zitten of de loopschoenen aanbinden.

Lees verder