Gent

Veel kinderen lopen tijdens hun eerste schooljaren een taalachterstand op, die hen de rest van hun leven achtervolgt. Dit onaangesproken potentieel is een gemiste kans voor heel de samenleving. Taal is de sleutel tot maatschappelijke integratie.

Met deze overtuiging leidt Karine Meliksetyan de vzw Mariam. Die verzorgt naschoolse begeleiding voor scholieren door professionele leerkrachten in de Gentse wijk Malem. Meer dan 70% van de bevolking woont er in sociale woningen die kort na de tweede wereldoorlog zijn gebouwd. De kansarmoede- en werkloosheidscijfers liggen er ver boven het Gentse gemiddelde.

‘Het eiland Malem’, zoals de wijk in de volksmond heet, is afgesloten van de dichtstbijzijnde bibliotheken en scholen en heeft zelf geen dergelijke voorzieningen. De recente renovatie van wooneenheden leidde tot een nieuwe samenstelling van de bewoners met een groter aandeel anderstaligen.

Voor schoolgaande kinderen is vzw Mariam in deze omstandigheden een welkom baken. Scholieren worden er individueel bijgeschoold in de vakken waarmee ze het moeilijk hebben. Steeds opnieuw blijkt dat de taal een voorwaarde is om de lessen op school te begrijpen.

Al 7 jaar is de huiswerkbegeleiding een enorm succes. Kinderen komen en zien op enkele maanden tijd hun onvoldoendes in schitterende resultaten veranderen. Dit steekt ook de ouders een hart onder de riem en versterkt aldus hun maatschappelijke integratie.

Anderhalve maand in het nieuwe schooljaar is de centrale rol van Mariam vzw alleen maar zichtbaarder geworden. Ouders weten dat de leerkrachten er ondanks de beperkte middelen alles aan doen om ook een eenmalig schoolprobleem zoals ‘een spreekbeurt, tegen morgen!’ op te lossen.

De bibliotheek die Mariam vzw vanaf dit schooljaar opbouwt, speelt in op dit soort occasionele vragen. Ouders hebben vaak niet de nodige Nederlandstalige lectuur in huis. De bibliotheek daarentegen biedt niet alleen de nodige naslagwerken voor huistaken of spreekbeurten, maar heeft inmiddels zeer relevante expertise op het vlak van actieve taalstimulatie.

Mariam vzw speelt een centrale rol in het gemeenschapsleven van de wijk, en in het versoepelen van sociale integratie in de multiculturele samenleving. Kom op zaterdag 18 oktober een kijkje nemen. Oud Strijderlaan 1 (voormalige school Malem), Gent. Meer info bij Karine Meliksetyan op 0484/ 77.16.05 of via www.mariam.be.

Zowat in alle grote steden in Vlaanderen werd er vandaag geklommen, afgedaald of in holtes gekropen. Niet toevallig, want dit weekend organiseert het Verbond van Vlaamse Speleologen in samenwerking met de Waalse federatie USB, de Nationale Dagen van de Speleologie. In Gent nam de plaatselijke club Styx de organisatie voor haar rekening, met als orgelpunt een beklimming en afdaling van de Sint-Baafskathedraal.

Speleologie - het onderzoeken van grotten - komt vaak alleen in het nieuws bij reddingsoperaties van speleologen in nood. Toch is het niet echt een gevaarlijker sport dan, zeg maar, voetbal. Alleen is een verzwikte enkel bij een balspel natuurlijk minder spectaculair dan een ondergrondse bevrijding van een klemgeraakte speleoloog. Aan veiligheid wordt bij speleologie nochtans erg veel aandacht besteed. Tenslotte weet men vooral bij onbekende grotten niet wat te verwachten. Ervaren speleologen zullen ook nooit een grot betreden zonder iemand in de buitenwereld op de hoogte te brengen van de planning.

De Gentse club Styx, gevestigd in de Hoogpoort, telt een twintigtal leden die regelmatig speleologie beoefenen in de Ardennen. In de buurt van Dinant, Namen en Rochefort bevinden zich de mooiste grotstructuren in ons land. Het is niet de meest gemakkelijke sport, een zeer goede fysieke conditie is noodzakelijk. Iemand met aanleg tot claustrofobie begint er vanzelfsprekend beter niet aan. Voorzitter Dirk Thienpont van Styx weet te vertellen dat het zelden gebeurt dat een nieuweling hierdoor moet afhaken, maar het valt wel voor.

De sport is niet goedkoop, maar dan ook weer niet overdreven duur. Een uitrusting kost ongeveer 250 euro, en nog eens hetzelfde bedrag voor een goede helmlamp. Tegenwoordig gebruikt men LED's (de felle witte lichtgevende diodes die je ook op nieuwere fietsen aantreft) als verlichting. Carbuur is in onmin geraakt omwille van de roetafzetting op de wanden van de grotten. De lamp gaat lang mee, maar touwen en haken moeten wegens slijtage toch regelmatig vervangen worden. Geïnteresseerden kunnen echter wel de eerste drie expedities materiaal van de club lenen.

Grotten zijn er in Vlaanderen niet echt te vinden, daarom besloot men in Gent maar een initiatie klimmen te geven aan voorbijgangers. Als klimwand werd gekozen voor Sint-Baafs. Mensen met ambitie konden via een touwsysteem tot net boven het portaal klauteren. De meeste belangstelling was er voor de ervaren speleologen, die van de bovenste verdieping van de kathedraal mochten afdalen.

Meer informatie over speleologie kan u vinden op de website van het Verbond van Vlaamse Speleologen, of via email bij Styxvoorzitter Dirk Thienpont.

Computerclub OostVlaams Computer Centrum (O.V.C.C.) bestaat 20 jaar en gaat er nog steeds vol enthousiasme tegenaan. Op zaterdag 20 en zondag 21 september organiseren ze een opendeur, maar wij gingen woensdagavond al even kijken naar wat ze allemaal te bieden hebben.

'Het grote voordeel aan onze vereniging is dat bij ons niets moet', zegt penningmeester Johan Bruijnje (rechts op de foto). 'Wij creëren een goede sfeer. Mensen komen bij ons om iets te leren op de computer, maar genieten ook van de gezelligheid van onze club.'

O.V.C.C. wil mensen leren omgaan met computers, maar biedt ook de mogelijkheid om je kennis en ervaring over computers uit te diepen en te verrijken. 'Vooral de lessen internet en de beginnerscursus kennen veel succes', zegt ondervoorzitter Stefan Braem (foto midden). Niet alleen kan je op de club leren werken met photoshop of kiezen voor videobewerking, ook wanneer je problemen hebt met je pc kan je er terecht voor raad en daad.

Lees verder

Iedere zaterdagvoormiddag geeft jeugddrumband Sibemol er in basisschool Mariavreugde te Wondelgem een stevige mep op. Els Van den Berghe heeft er al 11 jaar de muzikale leiding.

Basisschool Mariavreugde zocht in de jaren ’70 een vrijetijdsbesteding voor kinderen van de lagere school. ‘Rudy Van Acker was bereid muziekles te geven, samen met enkele andere enthousiastelingen. Er startten toen - in 1977 - veel leerlingen, maar het enthousiasme slonk toen ze noten moesten leren lezen. Ook de lesgevers stapten langzaam op. Met slechts vijf trommelaars ging Rudy verder. Deze nieuwe wending deed de spelersdrang stijgen en de groep groeide tot 16 leden. De instrumenten werden aangekocht, zodat ze de club ze niet meer moest lenen. Trommelstokken werden toen nog door Rudy gemaakt. Langzaamaan kwamen ook de eerste optredens binnen.’

Veel leiders kwamen en gingen. Sommigen begeleidden Sibemol slechts voor één jaar. ‘We plaatsten zelfs een oproep in de krant: leider gezocht voor jeugdgroep. Véél volk kwam er niet op af... Sibemol werd toen zes maanden gedragen door enthousiaste leden. Ikzelf, amper 15 jaar, was toen leider van de jongste leden. Maar met veel enthousiasme hielden we ons hoofd boven water. Met jeugd werken is niet altijd gemakkelijk: kinderen proberen vaak verschillende vrijetijdsbestedingen uit (scouts, sport, muziek,...) en houden niet vol. Ouders vinden dat goed, want ze moeten overal eens van geproefd hebben. Zo was het vaak een komen en gaan.’

Sibemol repeteert éénmaal per week. ‘Dan oefenen we het repertoire in en breiden het uit. Bij ons moeten ze geen noot kunnen lezen: we leren alles stap voor stap aan, via auditieve training. Op één repetitie worden verschillende zaken geoefend - ritme, samenspel, melodie, marcheren,... Ik wil dat het goed is, want met kinderen en tieners kan je leuke dingen doen én bereiken. Je hebt tijd nodig, maar oefening baart kunst, niet? En in de eerste plaats moet het ook leuk blijven.’

De leden zijn alleszins heel enthousiast. ‘De muziekstukken die we spelen, zijn mooi en leuk. Het is ook tof om die liedjes op de radio te horen. En in de pauze is er tijd om te voetballen.’, vertelt Niels. ‘Het is best spannend om te tonen wat we allemaal kunnen… én durven!’, vult Glenn aan.

Sibemol telt momenteel 20 leden. Die zijn welkom vanaf zeven jaar. Repetities vinden plaats op zaterdagvoormiddag, tussen 9u30 en 12u30 en gaan weer van start op zaterdag 6 september; voor nieuwkomers is dat op zaterdag 27 september. Kom ook gerust eens langs tijdens de opendeurdagen, op 13 en 20 september. Voor meer (praktische) info surft u naar de website van Sibemol of neemt u contact op met Els Van den Berghe via 09.330.94.65.

Fan van de Italiaanse Vespa of Lambretta scooter? Dan zit je goed, want Gent heeft een actieve club liefhebbers van deze tweewielers. Bovendien kan je nu zaterdag van al dat fraais genieten bij de jaarlijkse Gentse Feestenrit van de club.

Vespaclub Gent bestaat vier jaar. Wat begon als een groepje vrienden met een Vespa (Greg Hoste, Peter Walraet en Kwinten Thijsebaert) is nu uitgegroeid tot een groep vespisten van ruim 120 leden. Dat zijn er alweer een aantal meer dan vorig jaar - de club zit duidelijk in de lift.

Woordvoerder Marc De Waele ziet het zo: “De Gentse Vespaclub is ook een vriendenkring. Wie Vespa zeg, zegt ook heel sociale mensen en samenhorigheid. Ze zullen nooit een andere vespist in de steek laten.” Dat werd onlangs nog bewezen tijdens de reis van twee leden naar Kroatie Op de terugweg gebeurde een ongeval, waarin een scooter totaal werd vernield. Eén telefoontje naar het thuisfront volstond om een lid uit Grobbendonk met wagen en aanhangwagen naar Lausane te laten rijden. De twee ongelukkigen werden opgepikt en veilig in Gent afgezet.

Vespa is natuurlijk ook een stuk geschiedenis en eigenheid. Veel liefhebbers houden van de oude Vespa-stijl, maar is dit wel voor iedereen weggelegd? Marc De Waele: “De oude Vespa’s zijn voor mensen die houden van de bekende wespentaille, met de ronde billen. Maar die moeten bereid zijn om zelf te knutselen, dingen uit elkaar te halen en te restaureren. Je moet er handen voor aan je lijf hebben!”.

Lees verder

Rode Kruis Sint-Amandsberg is nog steeds op zoek naar vrijwilligers om de werking van de afdeling te kunnen verzekeren. Iedereen ouder dan 16 jaar is welkom en er is geen maximumleeftijd.

‘De geïnteresseerden moeten eerst een kleine opleiding volgen, die vooral bestaat uit een EHBO-cursus. Later kan men nog kiezen voor andere specifieke opleidingen binnen het Rode Kruis: interventie,… Zo willen we de kwaliteit van onze hulpverlening hoog houden. Vervolgens is het de bedoeling dat de vrijwilligers zich opgeven voor dienst. Dat houdt in dat ze op evenementen aanwezig zijn en de gekwetsten verzorgen.’, zegt Robby Verryt, verantwoordelijk voor Communicatie & Werving van Rode Kruis Sint-Amandsberg.

‘Maar niemand wordt verplicht om op bepaalde momenten te werken hé. Iedereen doet wat hij kan, ook al verwachten we een zeker engagement.’ Er zijn ook nog andere taken. Zo is er de zorgbib: deze vrijwilligers verdelen boeken bij de bewoners van rust- en verzorgingstehuis Het Heiveld.

Robby volgde uit eigen interesse een EHBO-cursus en werd daar uitgenodigd voor een vergadering van het Rode Kruis. ‘Die positieve sfeer die daar hing, trok me enorm aan. Er is ook een heuse vriendschappelijke band onder de vrijwilligers, die je motiveert om er mee door te gaan. Ondertussen ben ik al zo’n 12 jaar vrijwilliger. Maar bovenal bezorgt het je een goed gevoel dat je iets terug kan doen voor de gemeenschap.’

Rode Kruis Sint-Amandsberg werd gesticht op 23 maart 1964 en is een van de 263 lokale Vlaamse afdelingen. Ze werken nog steeds uitsluitend met vrijwilligers, maar hebben dringend nood aan vers bloed. ‘Voor velen is het moeilijk te combineren met een gezin of intense werkdruk. Ook zie je tegenwoordig meer en meer dat de mensen er niet happig op zijn om iets gratis te doen. Maar we hopen dat er toch nog enkele enthousiastelingen rondlopen.’

Het lokaal van Rode Kruis Sint-Amandsberg ligt aan de Antwerpsesteenweg 249. Meer info bij Nicole Schuddinck op 09 238 26 51 of op hun website. Ook bloeddonoren zijn meer dan welkom.

51 gymnasten en trainers van OTM Gent nemen momenteel deel aan de negende editie van het Festival del Sole in Riccione, Italië. Een groots spektakel, want tijdens de vorige editie waren er meer dan 2800 deelnemers en 30000 toeschouwers.

Nog tot en met zaterdag 5 juli verzorgt de vereniging een drietal optredens op verschillende podia in de stad. OTM Gent brengt er hun groepsoefening ‘Torreros‘, waarmee ze dit seizoen alle wedstrijden wonnen in het dans- en democircuit van de Gymfed, de Gymnastiekfederatie Vlaanderen.

OTM, dat stond oorspronkelijk voor Olympische Turnvereniging Meisjes. De club evolueerde echter en besloot ook jongens toe te laten. Eveneens werd er uitgezwermd naar nieuwe locaties. De afkorting werd tot behouden, maar uitgebreid tot OTM Gent en van toen af aan ingevuld als Olympische Turnvereniging Mariakerke Gent.

OTM Gent zag het levenslicht in 1978 en telt ondertussen reeds meer dan 350 leden. ‘Een pedagogisch verantwoorde opleiding in kleine groepjes en dit volgens individueel kunnen en doelstelling.’, zo verwoordt de club de rode draad in hun concept.

Zelf kan ik net mijn knieën raken, als ik me voorover buig. Maar het kan ook anders, en ter getuige daarvan: een filmpje van OTM Gent, weliswaar uit eind 2006. Geen doodse presentatie, maar een fleurig gebeuren, ingekleed met opzwepende muziek en dans.

De website van OTM Gent vindt u door hier te klikken.

Foto: Gentse Zeeduivels

De Gentse Zeeduivels is een recreatieve hengelvereniging die voornamelijk op zee vist. Ieder jaar wordt er een gevarieerde planning opgesteld met elke maand een leuke hengeluitstap op het programma. Zo krijgen de leden de kans om, vanop prachtige locaties, elke keer opnieuw een aangenaam avontuur te beleven waar het sociale aspect perfect aan het sportieve wordt gekoppeld.

De Gentse Zeeduivels trekken er tijdens hun hengeltochten op uit naar de Belgische wateren, maar ook het buitenland komt regelmatig aan bod. De vereniging organiseert vaak individuele wedstrijden onder de eigen leden, en daarnaast  nemen ze ook deel aan nationale en internationale wedstrijden. En op die wedstrijden staan ze meestal flink hun mannetje.

Zo telt de vereniging verschillende Belgische kampioenen. In 2007 sleepten de Gentse Zeeduivels zelfs de prijs van vice-wereldkampioen in de wacht bij de Beloften. Dit jaar werd Jens De Vrieze Belgisch kampioen bij de Senioren.

Ook voor de jongeren onder de hengelliefhebbers hebben de Gentse Zeeduivels een mooie agenda met jeugdactiviteiten. De vereniging organiseert geregeld jeugddagen en jeugdkampen om te jongeren kennis te laten maken met de vissport op zee. In het najaar is er opnieuw een jeugdkamp in het vooruitzicht. Van 26 oktober tot 31 oktober loopt er een jeugdhengelenkamp in Nieuwpoort.

Wie zich graag wenst in te schrijven voor dit kamp, kan mailen naar gzd@telenet.be of bellen naar 0472 91 60 00. Meer info over de Gentse Zeeduivels vind je hier.

tdm
Foto: Gentse Zeeduivels

Recuerdo is een succesvolle school voor Argentijnse tango. We stellen Recuerdo niet alleen aan u voor, we verbinden er ook een oproep aan: recent werd de school dakloos en nu zijn ze volop op zoek naar een dansruimte. ‘Recuerdo was sinds 1990 gehuisvest in het Burgcentrum te Gent, dat later overgenomen werd door de Fantast. Door de sluiting van de Fantast was Recuerdo genoodzaakt haar vertrouwde stek te verlaten. Daarop vond de school een onderkomen in het Van Crombrugghegebouw, een gebouw in stadsbeheer. Aangezien de Buurtwerking nu naar deze locatie verhuist, moeten we weer opkrassen. De Buurtwerking stelde als alternatief pendelen tussen buurtcentra voor, maar dit kan slechts tijdelijk, terwijl een tangoschool nood heeft aan een vaste stek.’, luidt het.

De drijvende krachten achter Recuerdo zijn Gerdy De Decker en Lieve Vansteelant. ‘Tussen 1999 en 2007 tourden we langsheen diverse culturele centra met de voorstellingen Recuerdos De Tango, met het orkest van Alfredo Marcucci, en Tango Calle Tango met het trio BackBack. We bouwden onze tangoschool bewust uit in de traditie van de oude generatie tangodansers, uit de salons van Buenos Aires.’ Hun individuele aanpak en het werken met kleine groepjes dansparen, maakten van Recuerdo snel een gevestigde waarde. Beide dansers leven van de school en bevinden zich door het verlies van hun dansruimte nu in een hachelijke positie.

Gerdy De Decker danst de tango sedert 1987. Hij had het geluk nog opgeleid te worden door de oude maestro’s Antonio Todaro en Pepito Avellaneda in Buenos Aires. Gerdy was eerst mimespeler. Toen hij in het begin van de jaren tachtig op zoek was naar wat weemoedige muziek voor een theaterstukje over een zwerver, hoorde hij op de radio toevallig een tangonummer dat de sfeer die hij wou oproepen, perfect weergaf. Zo werd zijn interesse voor deze muziek gewekt.

In Gent starte hij met tangoschool Recuerdo, aanvankelijk onder begeleiding van Lalo en Mirta Diaz van de Academia de Tango in Amsterdam. Lieve Vansteelant evolueerde van leerlinge tot zijn vaste danspartner. Samen volgen ze verder les bij deze docenten.

Hun dans accentueert een persoonlijke en verfijnde stijl, maar steeds trouw aan de traditie van de tango. ‘Zowel onze improvisaties - die een belangrijk onderdeel van de tango vormen - als choreografie zijn momentopnames, volledig gedirigeerd door de muziek en indruisend tegen het artificiële en het gekunstelde. Onze dans is intimistisch en puur.’

Recuerdo start met nieuwe lessen vanaf 22 september. Een locatie ontbreekt dus echter nog. ‘De prijzen op de immobiliënmarkt zijn buitensporig zijn, dus iets kopen is helaas uitgesloten. Ook de huurprijs van vele handelspanden ligt te hoog. We zoeken een betaalbare ruimte van ongeveer 100 vierkante meter, met elektriciteit, verwarming en sanitair, om permanent of per avond te huren. Bij geluidsmetingen in de Fantast was er trouwens nooit overlast door de tango.’

Meer info vindt u op hun website. Kan u Recuerdo uit de nood helpen of hebt u een tip, neem dan contact op via 09 223 26 90 of via dit e-mailadres.

Foto: Juan Vervliet

De regionale websites van Het Nieuwsblad-De Gentenaar beginnen aan een groots offensief om alle mogelijke verenigingen, het kloppend hart van gemeenten en steden, in de kijker te zetten. Dat is niet anders op de Gentse blog. In het verleden kon u hier al eens een vereniging aan u voorgesteld zien, vanaf heden zal dat nog regelmatiger gebeuren.

Géén tientallen leden voor toneelvereniging Sas & C°. Nee, slechts twee. Veel kleiner kan dus niet, wil men nog over een vereniging kunnen spreken. Vooraleer u medelijden krijgt: dit lage ledenaantal is niet te wijten aan wanbeheer, een onuitstaanbare organisatie of gebrek aan professionaliteit. Sas & C° bestaat namelijk uit Saskia Vander Meirsch en Ben Philips, die ook als koppel door het dagelijkse leven gaan.

‘We leerden elkaar kennen - hoe kan het ook anders - op de planken. We speelden reeds acht jaar bij hetzelfde gezelschap en Saskia had bijna altijd een rol als mijn vrouw of minnares. Uiteindelijk is er een echte relatie uit gegroeid. Omdat we dezelfde passie voor toneel delen, zijn we een project als theaterduo begonnen. Na de werkuren, want we hebben beiden een normale job overdag.’, zegt Ben.

Het koppel probeert werk en relatie gescheiden te houden. ‘We oefenen steeds thuis. Het ene moment zeg je tijdens de repetitie Sorry, maar het trekt op niets! tegen je partner, maar vijf minuutjes later functioneer je terug als koppel. Dat vraagt een zekere professionaliteit, want het is niet altijd even makkelijk om de grens te trekken. Aangezien we samenwonen en thuis repeteren, kunnen we daar vaak even tijd voor vrijmaken. Het nadeel is dat er thuis altijd wel iets te doen is: een programma op tv, huishoudelijk werk,… Zonder vaste repetitiedagen en -uren moet je dus een strikte discipline hanteren, wil je de toneelvoorbereidingen niet verwaarlozen.’

Sas & C° realiseren hun toneelstukken meestal op dezelfde manier. ’We zoeken een stuk en monteren dat zelf. Dan nodigen we een regisseur bij ons om eens te komen kijken en wat suggesties te geven. Zo een objectieve kijk is echt wel nodig, omdat je zelf soms niet meer kan inschatten of iets goed of fout is. Aan de hand daarvan werken we verder. Maar als we wat meer tijd kunnen vrijmaken, spelen we ook in andere gezelschappen mee. En ikzelf doe in augustus ook nog eens de presentatie van de Lokerse Feesten.’

Sas & C° kent met haar diverse shows eveneens veel succes bij onze noorderburen. Hun voorstellingen slagen er keer op keer in om het publiek emotioneel te beroeren. En wie dat voor elkaar krijgt, weet dat hij goed bezig is. Onlangs werd het koppel zelfs gevraagd om als huisgezelschap op te treden in kasteel Claeys-Bouüaert in Mariakerke.

Klik gerust eens door naar de website van Sas & C°.