Geraardsbergen

Er bloeit een unieke samenwerking tussen de leerlingen van het 1ste jaar BSO van het Technisch Instituut Sint-Jozef (TISJ) en de bewoners van de instelling Schoonderhage (mensen met een mentale handicap).

Jonge mensen in contact brengen met de zwaksten van onze samenleving, daarin is het Technisch Instituut Sint-Jozef niet aan zijn proefstuk toe. De voorbije jaren was er al een nauwe samenwerking met de senioren van de Maretak te Geraardsbergen.

Nu werden contacten gelegd met het dagcentrum Schoonderhage in Pollare. Na een bezoek van de jongens van het TISJ aan het dagcentrum was het nu de beurt aan de bewoners van Schoonderhage om naar de school in Geraardsbergen te komen.

Met de vakkundige hulp van de leerlingen van 1B werd een werkstukje in elkaar geknutseld. Voor de TISJ-jongens een ideale gelegenheid om te bewijzen dat zij heel wat in hun mars hebben en dat ze best wat burgerzin hebben.

Scholieren en bewoners van Schoonderhage leerden elkaar tijdens het project kennen als unieke personen. En dat door ongedwongen met elkaar te praten en samen iets te realiseren. In de praktijkles bleek alvast dat TISJ en Schoonderhage samen tot een mooi resultaat kunnen komen.

We kregen enkele leuke reacties binnen over ons blogbericht omtrent de Gillesgroep die gesticht werd door Geraardsbergenaar Fernand Imbo. Robert 'de Spunjoard' De Hertog stuurde ons vanuit het zonnige Benidorm een foto uit de oude doos over de Gilles.

Robert is de zoon van Alma, zij baatte een winkeltje uit aan de voet van de Oudensteenweg. Robert en mama Alma keken tijdens de zomerkermis uit naar de optocht van de Gilles van Fernand Imbo. Op de foto komen de Gilles aan het winkeltje van Alma voorbij.

In de groep zaten nogal wat Geraardsbergenaars. Een van hen was Patrick De Bodt, beter gekend als 'Sneeuw', de uitbater van café Boer Champettter. De foto toont hoe Alma op de tonen van de trommelaars van de Gilles even uit de bol gaat. De Gilles met de pluimen hoofdtooi is de legendarische 'Sneeuw'!

Meer dan 200 bloglezers deden mee aan onze poll over de visjesdrinkende minister Guido De Padt. Gaia en Mieke Vogels (Groen!) waren niet mals voor De Padt. Zij menen dat hij als minister de visjesbeker had moeten weigeren.

Nonsens, zegt meer dan 80 procent van onze lezers. De uitslag van de poll wijst dus op massale steun voor De Padt. De Geraardsbergenaars pikken blijkbaar de 'goedkope ' kritiek van Gaia en Vogels niet.

Het visjesdrinken is overigens via gerechtelijke weg geregeld. Wie dit in vraag stelt, stelt dus ook ons rechtssysteem in vraag.

Tijdens de oorlogsjaren rijpte bij Jérôme Stevens, een journalist van dagblad Het Volk, het idee om een koers uit te bouwen die de naam Omloop van Vlaanderen kreeg. Die allereerste editie in 1945 was een hachelijke onderneming.

Omdat de oorlog op 25 maart nog niet afgelopen was, kreeg organisator Stevens pas enkele uren voor de start van de Engelsen de toelating om de wedstrijd te laten plaatsvinden. Op voorwaarde dat de legerkolonnes van de Engelsen, die ons land aan het bevrijden waren, de voorrang kregen op de Omloop.

In 1957 was er dan de 'Trofee van Vlaanderen'. Een tweedaagse die bestond uit de Omloop Het Volk en Gent-Wevelgem. Drie jaar later werden de twee koersen voorgoed ontkoppeld, de 'Trofee van Vlaanderen' begraven en werd de openingskoers de Omloop Het Volk. De wedstrijd is nu herdoopt tot 'Omloop Het Nieuwsblad'.

De eerste winnaar van de Omloop werd Jean Bogaerts (zie foto 1). Geboren in Vilvoorde op 19 januari 1925 was hij beroepsrenner tussen 1945 en 1955. Bogaerts was een krachtpatser op de fiets en beschikte over een bijzonder sterke eindspurt.

Bij een val tijdens Het Kampioenschap van Vlaanderen in Koolskamp (1948) liep hij een schedelbreuk op maar dat remde de carrière van deze 'flandrien' niet.

De Omloop kwam pas in 1950 voor het eerst op de Muur voorbij. Ook Bogaerts was er toen nog bij, met in zijn zog Pino Cerami (foto 2).

Morgen zijn er andere tenoren waar we op de Muur naar uitkijken: Tom Boonen uiteraard maar ook kleppers zoals Nick Nuyens en Philippe Gilbert. Het wordt weer een wielerfestijn!

Gisteren was het Aswoensdag, het begin van de vasten. In grootvaders tijd de start van 40 dagen sober eten. Maar onze grootouders gingen met het begrip 'vasten' heel creatief om. Er werd dan wel een stukje vlees minder gegeten maar honger werd er tijdens de vasten niet echt geleden. Zelf herinner ik mij dat moeder dan wat andere gerechten op tafel zette en er werd ook al eens 'blikvoer' voorgeschoteld: een doos cornedbeef of 'pilchards' (vis in tomatensaus). Ook Karel De Pelsemaeker heeft 'lekkere' herinneringen aan de vastentijd. Lees zijn culinaire vastenbijdrage hierna.

Bij ons thuis werd er tijdens de vasten anders gegeten en niet zozeer uit geloofsovertuiging. Het was meer uit traditie, en vanuit erfelijke gewoontes, dat ons moeder tijdens de weken van de vasten eetmalen bereidde zonder vlees.

Ik spreek over de periode van 1955 tot 1965. Ons moeder bereidde haar noedels of kneutels, of klompen met hetzelfde deeg als van een rozijnenbrood, ze liet het deeg ook 2 keer rijzen. Daarna werden er bollen gevormd die in gezouten water gekookt werden. Ze werden gegeten met gesmolten boter en bruine suiker, of met een lichtgebonden (een lopende) vanillepuddingsaus.

Er werden ook smoutebollen en pannenkoeken bereid. Een andere maaltijd tijdens de vasten was gekookte botermelk, waar suiker en rijst of havermout werd aantoegevoegd. Pilchards waren ook in, met frieten of met patattenpuree. En “totjespap” werd er ook wekelijks gegeten, dat was een puree op basis van aardappelen en botermelk, waarbij gekookte eieren werden gegeten waarvan de dooier nog lopend moest zijn. De groenten die daarbij behoorden waren groene boontjes uit een weckbokaal of opgelegde vanuit een test met pekel. Van totjespap kon ik mijn buik rond eten!

De frieten met pilchard vond ook steeds lekker, maar die klonten en smoutebollen waren voor mij eerder   een straf, ik lustte het niet echt. Patatten 'met de pelle' daarentegen …daar kreeg ik nooit genoeg van. Er werd dan ook droge haring geroosterd boven het vuur van de Leuvense stoof, waarvan het deksel werd verwijderd.

Opgelegde haring vond ik ook heel lekker met muizenoortjes (veldsla ) in de mayonaise met rauw witloof erbij, en gepeulde boontjes. Mosselen en kabeljauw werd er ook gegeten, meestal op de dag dat de vismarchand voorbij kwam…je weet wel: ‘Halo, halo, verse wijting, mosselen en kabeljauw….steeds de beste kwaliteit aan de laagste prijzen!’

Blinden hutsepot werd er ook klaargemaakt, een hutsepot zonder groeten. Er werden wat uien fijngesneden en lichtjes aangestoofd, daar werden er aardappelen aantoegevoegd en wat water, en alles werd samen gegaard, met uiteraard een busseltje van tijm en laurier en een kruidnagel erin. Blinde hutsepot was heel lekker met droge haringfilets. Het kon op sommige dagen een smakelijk vasten zijn.

Gisteren beleefden de Gilles van Binche hun jaarlijkse hoogdag: met ruim 900 trokken ze op Vette Dinsdag helmboswuivend en tingeltangelend door de straten. Als de Gilles uitgaan in Binche, dan gaan ook in Geraardsbergen enkele harten sneller slaan.

Fernand Imbo, tot 2000 regisseur van de Krakelingenstoet, was ooit een Gilles. Hij woonde nog in Brussel toen hij in 1956 samen met 4 Waalse maten een groep Gilles stichtte. Het was in een café in Sint-Joost-ten-Node dat de 5 bloedbroeders hun eigen Gillesvereniging boven de doopvont hielden.

Het begon heel bescheiden met 10 Gilles. Maar de groep groeide elk jaar en Fernand kreeg ook al snel de zegen van de moederorganisatie in Binche. Hij kreeg zelfs het trommelkorps van de Binchois ter beschikking.

Een hele eer want de Gilles van Binche geven in principe nooit hun trommelaars in bruikleen.

Fernand was 25 jaar voorzitter van zijn eigen Gillesvereniging. Er waren ook heel wat Geraardsbergenaars die deel uitmaakten van de groep. Met de Gilles trok Fernand onder meer naar Italië, Frankrijk en Spanje. Fernand droeg tot in 1981 de struisvogelverenhoed van de Gilles.

Toen verhuisde hij terug naar Geraardsbergen. Vanaf dan speelde hij een voortrekkersrol in het Krakelingenfeest.

Toch blijven de Gilles hem lokken. 'Het is een prachtige traditie. Gilles, dat ben je tot in het diepst van je hart. Ik heb met de Gilles een schitterende tijd gehad.'

Ricardo Centurion, de Geraardsbergse Peruaan, stuurde ons een filmpje van een wonderbaarlijke vis. Het gaat om de paiche, de grootste zoetwatervis ter wereld. Door overbevissing is de paiche, die tot 3 meter lang kan worden en heel lekker smaakt, met uitsterven bedreigd.

De vis zwemt in de Amazonerivier, vlakbij het dorp Tingo Maria, de vroegere woonplaats van Geraardsbergenaar Ricardo. Zijn voormalige dorpsgenoot Walter Hidalgo Sifuentes zet zich in voor het voortbestaan van de bedreigde vissoort. Kijk naar het filmpje, de ondertiteling is in het Spaans maar de beelden spreken voor zich.

Ricardo heeft dus zowel in zijn geboorteland Peru als in zijn nieuwe thuishaven Geraardsbergen met opmerkelijke vissen te maken: in Tingo Maria klieft de grootste zoetwatervis ter wereld door de wateren, in Geraardsbergen zijn de vissen klein genoeg om in een beker wijn te zwemmen...

Het is niet enkel in Aalst dat men tijdens het carnaval de zotskap opzet. De Sint-Lutgardisschool van Zandbergen doet ook vrolijk mee aan de carnavalsgekte en trok met een stoet door de dorpsstraten.

De kinderen van het eerste kleuterklasje werden door hun meters en peters (leerlingen van het zesde leerjaar) begeleid. Kleuters en leerlingen vormen een hecht team, als een goed gesmeerd klokwerk. En dat hebben ze in de stoet ook uitgebeeld (zie de foto van de 'klokkengroep').

Het tweede kleuterklasje en hun begeleiders van het vijfde leerjaar liepen als schitterende prinsessen in de stoet, achternagezeten door een groepje knotsgekke “freaky’s”. De derde kleuterklas en het eerste leerjaar zagen er dreigend uit in hun dinosauruspakje.

Het tweede leerjaar volgde hen op de voet met mooi ingekleurde maskers, het derde leerjaar zorgde voor een opkuisbeurt want zij waren de opruimers van dienst. Tenslotte volgde het vierde leerjaar met overwegend rode en roze kleuren: zij gingen mee in de stoet als “de valentijntjes” !

Nadien werden alle kinderen door de oudervereniging bediend met overheerlijke pannenkoeken. “Dankzij het mooie weer en de vele helpende handen werd het een succes,” aldus een fiere, duchtig meevierende directeur Johan De Cooman.

Voor de preselectie van het Groot Nederlands Dictee van het Davidsfonds schreven zich 330 kandidaten in, 296 legden de spellingtest af in de lokalen van het Sint-Jozefsinstituut (Karmelieten). Meteen het tweede grootste aantal deelnemers van Vlaanderen.

'Een record voor het DF Geraardsbergen, enkel in Zottegem doet men nog beter' zegt DF-lid Emiel Vanden Bossche. 'Er schreven zich vooral jongeren in, weinig volwassenen. Het evenement wordt dan ook heel sterk gepromoot in de scholen. Vooral het Sint-Jozefsinstituut en de Middenschool komen op de preselectie af met een grote groep.'

Zo namen er 90 leerlingen van de Middenschool deel aan de preselecties (zie foto). De jonge deelnemers bereidden zich onder meer voor met proefdictees. En het Groene Boekje en de Dikke Van Daele liggen bij deze spellingfanaten nooit ver uit de buurt.

Het niveau van de deelnemers is dan ook heel hoog. 'Dat doet deugd. Vroeger werd er op de scholen veel aandacht besteed aan correct schrijven. Dat lijkt nu wat minder te zijn maar als we de resultaten van de preselectie bekijken, dan klopt dit niet. Ook de huidige generatie kan best zijn mannetje staan als het op spelling aankomt.'

Fleur Hubau haalde bij de categorie miniemen liefst 96 op 100, Luka Bruynooghe en Yana Barbieur deden bijna even goed. Bij de cadetten schreef Tine Ghesquiere het minste fouten, Helena Gosseye werd primus bij de scholieren en Johannes Geurs was de beste junior. Myriam Hoorens werd eerste bij de volwassen liefhebbers en Laurent Asselbergh kroonde zich tot kampioen van de specialistencategorie.

Zopas ging het Tonnekensbrand in de fik op de top van de Oudenberg. Meteen de afsluiter van een geslaagde Krakelingendag.

De 50ste editie van de stoet mocht gezien worden, de figuranten deden hun uiterste best om de historische taferelen waardig uit te beelden.

Het Tonnekensbrand is maar een van de vele vreugdevuren die in deze periode her en der oplaaien.

Gisteren verwezen we al naar Walmkenbrand in Parike en Deftinge, vandaag stond in de stoet ook 'Le Grand Feu' in de kijker. 'Le Grand Feu' laait elk jaar op in Bouge, nabij Namen.

Een delegatie uit Bouge stapte mee op in de Krakelingenstoet. En was uiteraard de eregast op het Tonnekensbrand.

Op de foto een prachtige oude prentkaart over ons Tonnekensbrand.

Daarstraks dronk minister Guido De Padt met volle teugen van de visjesbeker (foto MC). Een gebaar dat niet op prijs wordt gesteld door dierenrechtenorganisatie Gaia. Die meent dat de minister een voorbeeldfunctie heeft en dus de visjesbeker aan zich voorbij moet laten gaan.

De Padt laat de kritiek van Gaia niet aan zijn hart komen. Hij heeft als lid van de gemeenteraad immers het recht om tijdens het Krakelingenfeest een visje in wijn te drinken, daar verandert zijn ministerschap niets aan meent De Padt.

Het visjesdrinken is na een lange gerechtelijke procedure overigens strikt geregeld. Na een klacht van Gaia werd uiteindelijk beslist dat enkel nog de deken en de leden van de gemeenteraad van de visjesbeker mogen nippen.

De Padt ligt nu toch onder vuur van Gaia. De organisatie wil bij minister Laurette Onckelinx gaan klagen over het gedrag van De Padt. Maar of De Padt en Onckelinx daar wakker van liggen is een andere vraag. Het visjesdebat is door de gerechtelijke uitspraak eigenlijk afgesloten, De Padt heeft volgens die uitspraak het volste recht om de viswijn te drinken. Is Gaia een slechte verliezer of had De Padt toch de beker moeten weigeren?

Laat ons uw mening weten via de knop REAGEER of via mail geraardsbergen@nieuwsblad.be

Tja, de Krakelingenstoet had voor zijn 50ste editie wel beter weer verdiend.

Toch blijft Krakelingen een topper, daar kan deze druilerige winterdag niets aan veranderen.

Ook toen onze grootouders hun Krakelingenfeest vierden viel het weer vaak tegen.

Het lentefeest kreeg ook toen af te rekenen met winterse toestanden. Maar dan kon de pret niet drukken.

Kijk naar de foto's uit de jaren 'stillekens': toen kwam er ook al een massa volk opdagen voor het visjesdrinken, de mastellenworp en het Tonnekensbrand. Iedereen stond er op zijn paasbest bij: alle mannen en jongens met pet of hoed, de dames zetten voor de gelegenheid hun zondagse hoed op en trokken hun 'vellen frak' aan. Feesten in stijl, oma en opa kenden er blijkbaar ook al wat van...

Zondag laait vanaf 20 uur het Tonnekensbrand hoog op vanaf de top van de Oudenberg. Het vreugdevuur is de afsluiter van het Krakelingenfeest. Maar ook elders in de regio worden er zondag lentevuren aangestoken.

Het meest bekende vuurfeest - Tonnekensbrand uiteraard niet meegerekend - is het Walmkenbrand in Parike. Als het Tonnekensbrand in de fik gaat dan wordt dat vanuit Parike beantwoord met het Walmkenbrand. Parike heeft een oude geschiedenis. De eerste bronnen dateren van 866, Parike beleefde zijn zwartste dag in 1453 toen het door de Gentenaars werd platgebrand. Net als Geraardsbergen was Parike in opstand gekomen tegen de Bourgondische hertog Filips De Goede.

Nu kennen we Parike vooral als het dorp van Walmkenbrand. De laatste zondag van februari ontsteken de Parikenaars een groot vuur op de Molenberg. Daarna dansen en zingen ze op de overwinning van de winter (zie foto).

Ook in Deftinge wordt er zondag een vreugdevuur aangestoken, achter de kapel van het Muizenhol op het kruispunt van de Ottergemstraat met de Kruisstraat. Hier wordt aangeknoopt met een oude traditie, voor het eerst in 40 jaar wordt er Deftinge weer een vuurfeest georganiseerd.

Als het Tonnekensbrand oplaait schiet men in Deftinge zondag een vuurpijl af die 80 meter hoog gaat. De Deftingenaars willen het Tonnekensbrand zelfs de loef afsteken door met een kraan hun vuurkorf hoger te hijsen dan het vuur in Geraardsbergen. Dan moeten de Deftingenaars wel een kraan laten aanrukken die hoger reikt dan de 110 meter hoge Oudenberg. Benieuwd of ze daar in slagen...

Peter Schaillié stuurt ons regelmatig een blogbijdrage over zijn passie, het wielrennen. Peter gaat nu een grootse wieleruitdaging aan want hij werkt de meerdaagse mountainbikerace "Sani2c" af in Zuid-Afrika. Intussen vergeet Peter de bloglezers niet. Hij schenkt een wieleruitrusting aan de winnaar van volgende wedstrijd:

1. Wat is de naam van de familie die Hotel Perla uitbaat te Riccione in Italië ?

2. Schiftingsvraag : Wat is Peters' eindtijd na de 3 ritten in de "Sani2c" MTB race ? (Indien hij moet opgeven telt het aantal uren dat hij gereden heeft).

Antwoorden doe je door te klikken op de knop REAGEER of via mail geraardsbergen@nieuwsblad.be , met vermelding van je naam, adres en telefoonnummer. De antwoorden moeten binnen zijn op woensdag 25 februari om 21:00 uur, de avond voor de start van de wedstrijd. De winnaar krijgt een kwalitatieve Giordana-wieleroutfit “Italiaans Kampioen” – broek en trui - in de bus. Veel succes, iedereen en vooral, ‘stay tuned’ want binnenkort is er een verblijf te winnen in het bovenvermeld hotel ! Niet te missen, dus.

Lees hieronder nog hoe Peter zich voorbereidde op de mountainbikerace.

Na de Hasselt Duathlon in januari sta ik voor het tweede doel van mijn sportjaar, een mountainbikerace in Zuid-Afrika. Ik vertrek naar Durban in Zuid-Afrika. We blijven er tot dinsdag trainen in de “Valley of 1000 hills”. De term zegt genoeg, denk ik. Vervolgens worden we overgebracht naar de Drakensbergen nabij Underberg. Underberg ligt aan de voet van de verschrikkelijke Sani Pass en vormt de grens met ministaat Lesotho.

Vanaf donderdagmorgen, na de start bij dageraad, tot zaterdag met de aankomst langs het strand van Scottburg barst dan de hel los voor en tijdens de driedaagse Mountainbike race Sani-to-Coast, afgekort MTB Sani2C. Het is zondermeer een ruige tocht, maar ik ben er klaar voor. Het strand oprijden in Durban is naar het schijnt een kippenvelmoment van jewelste, genre Champs Elysées voor de Tourrenners of Dakar voor de rallyrijders. De sneeuw en de kou maakt straks plaats voor hitte en straf zonlicht.

Dezelfde kou deed me onlangs nog uitwijken naar de wielerbaan aan de Blaarmeersen in Gent voor een stevige indoortraining. Keilastig, maar zo mooi en niet te onderschatten om 2 uren op het ovaal rond te maken. Ferdi Vandenhaute heeft ons vakkundig bijgestaan en ik heb nog een pak bijgeleerd over de “ongeschreven” wetten van het pisterijden. Enkele trucjes, jawel ! Dat komt misschien nog wel van pas. Voor mijn vertrek werkte ik nog 2 duurtrainingen af waarvan een met de mountainbike. Het is de laatste test van het materiaal voor het de bike bag ingaat.

De wielerwereld draait intussen voort, ook na het jammerlijke overlijden van Frederiek Nolf. Sterkte voor de familie.

Als zondag 22 februari de manden met brood aankomen aan de kapel van de Oudenberg, is het aan deken Jan Van Raemdonck om een zegening over de mastellen uit te spreken. Een zegening die veel verder gaat dan het loutere ritueel. Lees hieronder het zegengebed dat de deken uitspreekt. De foto's 'uit de oude doos' illustreren de aankomst van de optocht aan de kapel (1930) en de broodmanden die na zegening de kapel verlaten (1950).

Wil, Heer, deze broodjes zegenen. Mogen zij teken zijn van al wat ons verbindt met deze stad, met deze streek, met de mensen om ons heen…

Wil, Heer, deze broodjes zegenen. Teken ook van de honger die velen treft: honger naar brood, naar werk, naar vorming, naar aandacht en vriendschap – het doorbreken van hun eenzaamheid…

Wil, Heer, deze broodjes zegenen. Mogen zij teken worden van het brood dat wij willen délen: kansen gegeven, mensen gerespecteerd, bezit gedeeld, een stad van vrede – met velen…

Wil, Heer, deze broodjes zegenen: Krakelingenbrood, van een winter bijna voorbij, een nieuwe lente altijd op komst, een droom nooit uitgedroomd, nog altijd waar te maken, maar nooit alleen…

Zondag 22 februari is er Krakelingen. De Krakelingenlegende voert ons terug naar het jaar 1381. Walter van Edingen stond toen met zijn leger voor de stadsmuren, vastbesloten om Geraardsbergen te vuur en te zwaard te verwoesten. Maar dat was buiten de wakkere burgers van onze stad gerekend.

Na een lang beleg gooiden zij hun laatste broden over de stadsmuren. Walter keek zich de ogen uit: die Geraardsbergenaars hadden blijkbaar onuitputtelijke voedselvoorraden en konden het zich zelfs veroorloven om hun broodresten zomaar weg te gooien.

Een fraaie legende maar onwaar. Walter van Edingen veroverde de stad en hij ging daarbij wild tekeer (zie een afbeelding van de belegering van Geraardsbergen uit de middeleeuwse kronieken van Jean Froissart).

Maar wie is nu die dekselse Walter van Edingen?

Eigenlijk heete hij Walter VII van Brienne en hij was een zoon van Sohier van Brienne en van Johanna van Condé. Hij volgde zijn vader in 1364 op als graaf van Brienne. Als heer van Edingen noemde hij Walter IV. Hij werd door de Vlaamse graaf Lodewijk II van Male aangesteld als maarschalk van Vlaanderen en hij trad krachtdadig op tegen de rebellerende Gentenaars. Bekend is hij ook door zijn optreden tegen Geraardsbergen in 1381, waarbij zijn leger de stad brandschatte en plunderde. Walter werd hetzelfde jaar nog in een door Gentenaars opgezette hinderlaag gedood. De Gentenaars werden aangevoerd door een Geraardsbergenaar. Of hoe boontje toch om zijn loontje kwam...

Vergeet onze Krakelingenpoll niet, surf naar www.nieuwsblad.be/geraardsbergen en kijk in de rechterkolom. Doen!

Guido De Padt, minister van Binnenlandse Zaken, wordt vanavond aan de tand gevoeld door Frieda Van Wijck in de VRT-talkshow 'De Laatste Show'. Benieuwd hoe De Padt het er van afbrengt. Alhoewel... als het op communiceren met de media aankomt kan De Padt wel zijn mannetje staan.

Zo liet hij zich onlangs niet van de wijs brengen door Ivan De Vadder en Kathleen Cools toen hij te gast was in de 'Keien van de Wetstraat'. Ivan De Vadder introduceerde De Padt als een 'nobele onbekende', De Padt bleef gedurende de ganse uitzending volledig zichzelf en maakte ongetwijfeld 'goede reclame voor zijn winkel'.

In eigen stad is De Padt dan wel 'wereldbekend', daarbuiten kent men hem meestal niet. Het is via uitzendingen zoals 'De keien van de Wetstraat' en vanavond 'De Laatste Show' dat hij zich in de ogen van de modale Belg kan verder profileren.

Vanavond dus afstemmen op VRT. Frieda Van Wijck wordt geflankeerd door de vaste weekgast Helmut Lotti. Benieuwd of wielerfanaat Lotti met De Padt gaat keuvelen over de Muur en de komende doortocht van de Omloop Het Nieuwsblad.

75 jaar geleden viel koning Albert I van een rots in Marche-les-Dames. De vorst overleefde de klap niet.

Maar ruim 7 weken voor het tragische incident had de Onkerzeelse zieneres Leonie 'Nieken' Van den Dijck de dood van Albert I al voorzien.

Zij liet toen door haar biograaf Gustaaf Schellinck een voorspellende droom noteren. Zij zag in haar droom de koning een rots beklimmen.

Net toen Albert de top bereikte dook een man op die hem naar beneden duwde. Nieken zag in haar visioen de koning vallen. Hij stootte zijn hoofd en verloor daarbij bril en muts.

De publicatie van de biografie van Nieken, met vermelding van de voorspelling over de dood van Albert, voedde de geruchten dat de koning niet op een natuurlijke manier aan zijn einde was gekomen. Ook nu nog doen er complottheorieën de ronde.

Leonie had overigens niet enkel een voorspellende droom over de dood van Albert. Zij voorzag ook het ongeval van Leopold III en koningin Astrid in het Zwitserse Küssnacht, in 1935.

Nieken zag hoe Leopold even verstrooid was toen er vanaf de wegkant iemand naar hem wuifde.

De koninklijke auto week van de weg af en knalde tegen een boom, Astrid kwam om het leven. Volgens Nieken was de koningin op dat moment zwanger...

Dat Leonie uitgerekend over leden van de koninklijke familie visioenen kreeg lijkt opmerkelijk. Toch waren er banden tussen het koningshuis en de zieneres. Leden van de koninklijke familie volgden met meer dan gewone belangstelling de Mariaverschijningen en zonnewonderen in Onkerzele. Koninging Elisabeth zou Nieken zelfs om voorspraak hebben verzocht. In elk geval was er een bijzondere link tussen het eenvoudige volksvrouwtje en het Belgische koningshuis.

Het Krakelingenfeest dat op zondag 22 februari opnieuw wordt gevierd is eeuwenoud maar de stoet in zijn huidige vorm is pas aan zijn vijftigste editie toe. Voordien werd er ook een optocht richting Oudenbergtop georganiseerd maar dat verliep toch even anders dan dit nu het geval is.

Nu worden de leden van de gemeente- en OCMW-raad voorafgegaan door een bonte optocht van soms 1.000 figuranten die in diverse taferelen de stadsgeschiedenis en de oerelementen van het feest zoals brood, wijn, vissen en vuur uitbeelden. Maar bijvoorbeeld in de vorige eeuw, voor de tweede wereldoorlog, werden de notabelen aan het stadhuis opgehaald door de gilden en verenigingen van de stad. Daarbij liepen de pompiers voorop in hun galauniform (foto 1, de brandweer komt in de Vredestraat voorbij het historisch huis De Lombarden).

De verenigingen en het stadsbestuur gingen dan samen naar de Oudenberg. Voorop een muziekmaatschappij (foto 2, genomen op de Vesten), in hun zog pompiers en een groep mandendragers met de mastellen. De deken bad in de OLV-kapel een litanie, de visjeswijn werd gedronken en de krakelingen werden gegooid. Een Gouden Krakeling bestond er nog niet.

Vorige zaterdag stond bij de provinciale miniemen de topper tussen leider Wezen-Vrienden en het derde geklasseerde Ronse op de kalender.

De Wezen begonnen aan de match met Robin en Sven Collyns, Achmed Caouch, Jasper Holvoet en Bart Vandervoort.

Het werd een spannende match waarbij Wezen-Vrienden vrij overtuigend het laken naar zich toetrokken en wonnen met 60-51. De Wezen-Vrienden blijven dus ongeslagen aan de leiding staan.

Met de nog resterende thuiswedstrijden tegen Black Bears Gent en Assenede, en verplaatsingen naar Falco Gent en Latem-De Pinte ligt de kampioenstitel binnen handbereik.

En coach Patrick Vandervoort droomt er van om na de slotwedstrijd op Okapi Aalst de netten van het Aalsterse Forum te mogen afknippen.

Andere jeugduitslagen: Cadetten WV – Ronse: 83-73. Pupillen WV- Falco Gent: 91-55. Microben WV – Ronse: 10-6.