Ziezo, we hebben in Lokeren nog eens uitgepakt. En geef toe, een overwinning die niet helemaal verdiend is, smaakt zoveel lekkerder.

Ik zat naast een beeldschoon meisje uit de Durmestreek. Voor de match waren we aan het flirten, en ik beloofde haar dat, wanneer de Buffalo's zouden verliezen, de champagne op mijn kosten zou zijn. 'En wat doen we als Lokeren verliest?', vroeg ze met stoute ogen. Ik mompelde dat we dié prijs na de wedstrijd zouden bespreken.

En dan was het zover. 0 - 1 voor onze helden. Het mooie meisje treurde en vloekte. Ik liet haar even uitrazen, maar ik kon mijn fijn glimlachje toch niet verbergen. 'Lach me niet uit!', snauwde ze. Ik zweeg. Plots viel haar frank. 'Onze weddenschap. Oei...'. Haar stoute ogen blonken weer. 'Wat is nu mijn straf?', fluisterde ze in mijn oor.

'Als straf', begon ik plechtig, 'kom je volgende zaterdag naar AA Gent - Tubeke, je wijkt er niet van mijn zijde, en je leer alle Gentse slogans met het juiste accent scanderen. En je gedraagt je als een Gent-supporter!'

Ik keek haar zelfvoldaan aan. Dit Lokerse boerinneke zou barre tijden beleven. 'Akkoord', antwoordde ze, 'ik leg me neer bij de feiten. Ik zal er zijn.'

Ze nipte aan haar glas en verstuurde een sms.

Vijf minuten later stond een boom van een kerel aan onze tafel. Twee meter, breed gespierd en een blauwwitte sjaal om de nek. Hij kuste mijn buurvrouw op de mond en brulde met een accent van de Muide: 'Kom zoetse, we zijn weg, we gaan Gentse liedjes instuderen onder de douche.'

'Mijn lief', stelde ze hem voor, 'tot volgende week. Mag hij meekomen?'

Het was een mooie serie destijds. Katarakt. Maar in mijn rechteroog woedde een probleem met dezelfde naam.

Wel bibberduik, geen bibberduik,... wat een mietjes. Bibberen is bibberen, dan spring je in je blote balg het koude water van de Blaarmeersen in. Of daar nu ijs in ronddrijft of niet!

De tram richting Gentbrugge zat eivol. Bijna iedereen droeg een sjaal of een trui van de Buffalo’s. We waren met zijn allen op weg om die bezoekende boerkes eens een lesje te leren.

Ik had mijn plaats afgestaan aan twee vriendinnen van een jaar of veertig. Het leken me geen voetbaldames, maar plots hoorde ik ter hoogte van Sint-Lievensbrug de brunette zeggen: ‘Het is te hopen dat die nieuwe Noor meespeelt. Schoon gastje jong’.

Haar vriendin tuitte de lippen. ‘Ik voel meer voor die zwarte spelers. Olufade, daar zou ik thuis wel een nachtje ruzie voor willen.’ Ze schaterden het beiden uit.

‘Weet ge wat ik vorige nog vond in de solden?’, vertelde de brunette plots, ‘een blauwwit lingeriesetje.’ De vriendin keek verbijsterd. ‘Dat méént ge niet. Hebt ge het aan?’.

Ondertussen was de halve tram aan het meeluisteren. De brunette knikte en opende tergend langzaam haar blouse. Zelfs de meest luidruchtige supporters hielden de adem in. 

We waren bijna ter hoogte van de Delhaize van Ledeberg toen de brunette opstond en haar hemd afstroopte. Haar melkwitte boezem werd getooid met een klein beehaatje vol vertikale blauwe en witte streepjes. Ze knoopte haar jeansbroek los en wij die achter haar stonden, zagen kleine blauwwitte reepjes van de string tussen haar door god gebeeldhouwde billen verdwijnen.

Plots was het alsof  er net was gescoord. De hele tram barstte uit in luid gejuich. ‘Iederien es bang van Buffalo’, klonk het. De brunettte boog bedeesd naar haar publiek en kleedde zich langzaam weer aan. Haar vriendin zat met open mond naar de massa te kijken.

We wonnen de match met overtuiging.

Het is zondagochtend, de poes kwam binnen met poten vol ijs en mijn eerste koffie smaakte lekker. Ik bleef hier langer dan normaal afwezig. Maar na de crèche-moorden was het lachen mij stiekem vergaan. En er was veel werk op de krant. Heisa rond het stadion van AA Gent, maar ook een leuke babbel met de Gentse bisschop. Een innemende vent die Van Looy. 

Wij vierden het voorbije weekeinde nog een laat nieuwjaarsfeest met de familie. Snelle Nelle en Rappe Ramon zullen pas volgend jaar voor de eerste keer een nieuwjaarsbrief voorlezen, terwijl hun respectievelijke broertje of zusje in een wieg ligt te krijsen. Ik kijk er al ontroerd naar uit.

Dit jaar kreeg ik van mijn jongste nichtje een dvd cadeau. Van Shakira! Jongens wat een vrouw. Wat een stem. Wat een landingsbaan boven die lekker lage broek, wat een stoute, blinkende ogen...

Mocht Shakira in Gent wonen, ze zou een Buffalo-supporter zijn. Ze zou stiekem een blauwwitte string dragen en ze zou nu al een beetje nerveus lopen, want vrijdagavond komt Anderlecht.

Anderlecht, dat is altijd ambiance. Tot mijn verbijstering lopen er in Gent flink wat supporters rond van Boussoufa en de zijnen. Maar ja, iedereen heeft recht op één afwijking natuurlijk.

Ik herinner me dat ik als kleine jongen vol respect stond te gapen naar ‘les mauves et blanc’. We zagen Pol Van Himst, Jef Jurion,  JeanTrappeniers,... allemaal wereldvedetten in onze ogen. En Gent veroor telkens weer. Maar dat was niet erg. Tegen Anderlecht verloor je gewoon altijd!

Maar de tijden zijn veranderd. De Buffalo’s houden ervan de reuzen te doden, en dan kunnen wij op de supportersbanken de Brusselaars uitlachen.

Mocht Shakira in Gent wonen, ze zou mee lachen en juichen, en ze zou hoog opspringen, zodat heel de tribune verliefd naar haar Colombiaanse navel zou staren. Ze zou in het Spaans onze Zuid-Amerkanen aanmoedigen en na de match in mijn oor fluisteren: ‘Kom Roedi, we gaan de overwinning vieren op gepaste wijze. Weet jij een klein feestzaaltje zijn voor ons alleen?’

Tja,... Shakira is géén Gentse. Ze woont in mijn flatscreen. Maar misschien ontmoet ik vrijdag in de tribune wel een vreselijke stoute schoonheid die na de overwinning in mijn oor komt fluisteren: ‘Kom ouwe grijsaard, ik wil de Buffalomars zingen voor jou alleen. Weet jij een klein knus plekje voor ons? 

Café ‘t Wit Paard is klein en knus. Maar er zal véél publiek zijn...

Ziezo. De lente is begonnen. Ik liet mijn haar kort knippen bij kapper Kaprijke, Snelle Nelle stak gisteren een vinger in mijn oog en de Buffalo's zijn nu zeker dat ze de beker winnen.
Gisterenavond zat ik in de tribune, ik zag onze jongens een beetje knoeien maar uiteindelijk verdiend winnen. Achteraf, aan de bar, vroegen we ons al af of we nu met de trein of met de bus naar de bekerfinale zullen reizen.
'Willen we elke dag al vijf euro opzij leggen om die dag écht te kunnen vieren?', vroeg Dirk. 'Ik ga te voet naar de Heizel', beloofde Antonia, 'we maken er een lang weekeind van, we vertrekken op vrijdag al', vond Freddy.
'En gij moet thuisblijven en babysitten!', lachten ze allemaal samen in mijn richting, 'gij kunt niet mee, want uw oudste dochter moet misschien die dag in mei bevallen!'
Juist,... Stel u voor, een nieuw kleinkind de dag dat Gent de beker wint. Is Buffalo een erkende voornaam? Klinkt toch mooi? Rappe Ramon en Winning Buffalo. Dat moet ik eens voorstellen aan de jongedame.
Ze kent overigens het geslacht al, van de vrucht van haar lichaam, maar de ouwe mag weer niks op voorhand weten. Ik zal weer alle wijsheid uit de kast moeten halen om te weten of er nu een kleinzoon of -dochter bijkomt.
Misschien heeft u tips voor mij, lieve lezer. Draagt ze op een punt? Eet ze graag vis? Blinken haar ogen? Alle tips die leiden tot de juiste identificatie van de nieuwkomers, zijn welkom. Want ook die tweede dikke buik zal niks willen lossen...

Ik ben een gelukzak. Mijn krantenman brengt stipt om drie uur ‘s ochtends de gazet naar mijn huisje in Ledeberg.
Dat heeft zo zijn voor- en nadelen...
Een nadeeltje: ik pleeg heel uitzonderlijk al eens heel laat thuis te komen. Werk natuurlijk hé... En dan gromt mijn madam ‘s ochtends bij de koffie: ‘Ge waart weer later thuis dan uw gazet. Hebt ge moeten helpen drukken misschien?’
Nog een nadeeltje: onze brievenbus bevindt zich vooraan het tuintje, een meter of zes naar buiten toe. Tijdens de zomer sta ik heel vroeg op, ik duw op de knop van het lieve Senseo-machien en wandel dan door de tuin naar de brievenbus toe. Dat gebeurt al eens in Adamskostuum, maar dat geeft niet, ik heb geen buren die ik kan doen schrikken met mijn atletisch lichaam.
‘s Winters herhaalt zich hetzelfde ritueel, maar dan in het donker, ergens tussen 7 en 8.
Gisteren was ik niet echt goed wakker, ik zei gedag tegen de Senseo en wandelde naar buiten. Mijn dikke peignoir was ik vergeten aan te doen. De koude viel als een guillotine op mijn blote lijf. Tijdens de koudste ochtend van het jaar stond ik, alleen gekleed in twee pantoffels, die krant uit de bus te vissen. Niet te doen! Ik wil nooit een eskimo worden, en zeker geen eskimo die in zijn vrije uren naturist is.
Ik zal me zaterdag dus maar warm kleden om naar de nieuwjaarsreceptie van Ledeberg te gaan. Om 17 uur in de Sint-Benedictuspoort.
Ledeberg, willen we ons eens laten gaan?

Donderdagochtend...

Het is hier stil op de redactie. En het is stil in de stad. Seffens zoek ik toch ergens een aperitiefje. Een mens wil toch eens 'de beste wensen' toeschreeuwen aan iemand.

Gisterenavond hebben we rustig thuis gevierd. Snelle Nelle kwam logeren. Ik wenste haar een vrolijk leven en een broer of zus toe in 2009, waarna we haar in bed dropten en mijn madam de beste oesters en de beste haas aller tijden serveerde. Met een flesje Sancerre in de ijsemmer natuurlijk. Lekker knusse oudejaarsavond, met om middernacht zoenen in de zetel en vuurwerk in de verte, in zowat alle Ledebergse straten.

Ik wens alle lezers een passioneel en stout 2009 toe. Met wilde belevenissen en de warmte van vrienden, familie en geliefden. (En de Buffalo's winnen de beker!)

De zoenen geef ik persoonlijk, wanneer we elkaar kruisen in de stad!

Ziezo, de laatste week vakantie van 2008 zit erop. Midden de Ardennen zag ik op televisie, met Snelle Nelle en Rappe Ramon op schoot, hoe gul de Gentenaars wel waren voor Music for Life..
Het was er aangenaam vertoeven met heel de familie, en de gedachte dat er volgende kerst vier kleinkinderen in het stalletje zullen slapen, was zaligmakend.
We logeerden op een grote boogscheut van Durbuy, en voor onze deur stond een pijl naar het naburig dorpje: ‘Beffe’. Daar hebben Nederlanders een tea-room geopend met de welluidende naam ‘Beffely Hills’. Hilarisch!
Uiteraard hebben de mannen er eens gekookt. Samen met mijn schoonzoons hebben we bij vriestemperaturen een barbecue aangestoken. Er schuilt een keukenpiet in mij!
Maar nu weer aan het werk. Wanneer u mij op nieuwjaardag door de stad ziet dwalen, op zoek naar nieuws, gedenk mij dan in uw gebeden. Hopelijk wordt dat vrolijk nieuws. Geen onheil maar leuke gebeurtenissen.
Ik hoop dat voor u allen de kerst het voorspel was van een passioneel 2009. Want 2009 wordt een zegen voor hart en bloedvaten. Gent wordt de stad van de passie. En geef toe, om daar ambassadeur van te mogen zijn...

Kent u Facebook, lieve lezer? Het is een wreed ding. Ik zwijg nu al weken in alle talen, alleen een paar kroegmaten en collega’s waren al op de hoogte, en plots kreeg ik gisteren telefoon: ‘Proficiat hee ouwe, twee nieuwe kleinkinderen volgend jaar!’
Het is dus waar. Snelle Nelle en Rappe Ramon krijgen er een broer of zus bij. Uiteraard mag ik alweer geen details op voorhand kennen. Ik weet alleen dat er een boreling komt net voor de Gentse Feesten, en een andere er net na... Het wordt een warme zomer in 2009.
De voorspeller in mij zegt dat Rappe Ramon er een zus bijkrijgt. ‘Mooie Mercedes’ vind ik een unieke Latino-naam, maar mijn jongedame reageerde niet enthousiast.
Snelle Nelle krijgt er volgens mij een broertje bij. Mijn voorstel van ‘Rudi junior’ werd ook al niet op daverend applaus onthaald...
Vannacht lag ik te mijmeren naast mijn madam. ‘In augustus zitten hier vier kleinkinderen rond de tuintafel’, berekende ik. ‘We moeten een nieuwe keukentafel kopen’, vond mijn dame.
Eén ding staat vast, met vier kleinkinderen moet ik een serieuze gast worden. Wég dronken nachten in de kroegen, wég jonge stoute vriendinnen, wég slechte vrienden,... vanaf augustus was ik luiers, knutsel ik speelgoed in elkaar, lees ik voor uit boekjes van Boemba en Tik Tak. Geen alcohol meer, weg met de sigaretten, ik word een geitenwollensokken opa met een lange baard.
‘Dan smijt ik u buiten’, reageerde mijn madam droogweg, en ze swaffelde mij in slaap.

Het is nu officieel, mijn kleinzoon, Rappe Ramon, krijgt er een broertje of een zusje bij. Straks moeten we in de nieuwe Ikea naar een nieuwe keukentafel op zoek, want als heel die uitgebreide familie hier komt eten, zitten we zowat op elkaars schoot.
Misschien wordt het weer een jongen, en misschien zit ik over een paar jaar met heel de bende in de jeugdtribunes van AA Gent. Opa met zijn kroost... Ik leer hen dan de overwinningsliederen, ik leer hen wat goed en kwaad is, dat de arbiter altijd verkeerd is als hij tegen ons fluit, en dat we altijd onverdiend hebben verloren.
Zaterdag komt een opgefokt Kortrijk naar Gentbrugge. Voorlopig ga ik zonder kleinkinderen naar de match, en zal dus met de vrienden genieten van de overwinning.
Gezien er binnenkort Music For Life is, stel ik voor dat elke Buffalo-supporter 1 euro per Gentse goal opzij legt om te storten voor het goede doel van de jongens en meisjes in het glazen huis aan de Zuid.
Mijn glazen bol zegt dat het 4 - 1 wordt, dus ik roep de supporters op om na de match twee pinten minder te drinken (er zijn toch overal zware alcoholcontroles), vier euro in een spaarpotje te gooien en die tijdens de kerstvakantie te gaan schenken ten voordele van moeders op de vlucht.
‘Zorg maar dat ge op tijd thuis zijt’, verwittigde mijn madam me al, ‘of ik laat u niet meer binnen en ge kunt ‘opa’s op de vlucht’ oprichten.’
Dàt mag me niet overkomen. Ik wil tijdens deze eindejaarsdagen omringd zijn door passie en warme liefde, en ik wens u nu al hetzelfde toe!

Echt gebeurd in een Gentse kroeg.Iedereen hing rustig keuvelend aan de toog tot de Gentse ombudsvrouw een telefoontje kreeg.'Wablieft? De tekst van Melopee? Nu meteen? Maar kind toch. Wacht even,... onder de maan schuift, euh,...'

Heel de 'Onzekere Tijd' spitste de oren, en plots kwam van alle kanten hulp. 'Over de lange rivier schuift moeder de maan', wist de voorzitter van de provincieraad plots. 'Maar néén', repliceerde Bart de cafébaas, 'schuift MOEDE de maan. Niet MOEDER de maan !'.

De concentratie was groot. Ondertussen suste de ombudsvrouw haar petekind aan de gsm. 'Nog een minuutje, we zijn aan 't nadenken'.

'Een kano naar zee!' wist ik plots weer. Die geniale Paul van Ostaijen moet zich kostelijk gemauseerd hebben in de hemel der dichters. Maar binnen de vijf minuten kon, tot opluchting van heel de kroeg, Melopee worden geciteerd.

Terwijl de ombudsvrouw dicteerde door haar telefoontje, lipten wij met zijn allen mee:

'Onder de maan schuift de lange rivier

Over de lange rivier schuift moede de maan

Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet langs de laagwei schuift de kano naar zee schuift met de schuivende maan de kano naar zee

Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man

Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee '

Vraag me niet wanneer ik voor de eerste keer sneeuw zag in mijn leven. Het is héél erg lang geleden. Maar ik genoot, vorige zondag, toen ik de verwonderde ogen zag van Snelle Nelle en Rappe Ramon.
Mijn kleinkinderen stapten door de tuin, als Bambi op het ijs, verbijsterd door die mooie witte vlokken die maar uit de hemel bleven vallen.
Ik maakte vlug een sneeuwman: een stoere witte sneeuwpop die ik Buffalo doopte.
Diezelfde avond zag ik onze jongens verliezen tegen Genk. Het was bitter koud in de tribunes. In mijn schoenen staken tien verkleumde tenen. Rondom mij zag ik wolkjes adem uit de teleurgestelde kelen zweven.
Voetbal is een wintersport zeggen ze. Geef mij maar zwoele zomeravonden, met tribunes vol korte rokjes en blauwwitte topjes, en met nabesprekingen op een overvol terras.
De volgende match, tegen Roeselare, zal ik eens achter glas blijven zitten, om met een koel glas witte wijn te supporteren, en hautain te wuiven naar de verkleumde vrienden buiten.
Ik hoorde vertellen dat er in het nieuwe Arteveldestadion beach-loges komen. Met een jacuzzi en strandzetels. Met meisjes in blauwwitte bikini die cocktails ronddragen en met een groot panoramische venster, zodat we badend in het zweet naar de match kunnen loeren.
Dat lijkt me wel een leuk idee. Zo kunnen we ons in putje winter toch lekker tropisch gedragen. Ik kan zelfs mijn kleinkinderen meebrengen, die in het zand spelen terwijl opa de strategie van de match verklaart aan een blonde del met ideale maten.
Maar éérst de realiteit. Zaterdag zit ik omringd door leuk volk. Ik ben benieuwd naar de commentaren van Pasale Platel, Luc De Vos, Daan Hugaert en Jo Van Damme. Ik durf te wedden dat onze jongens voor een monstersocre zorgen.
Wie mensen uitnodigt moet zijn gasten soigneren hé!

Mijn grootvader, Omer, was een wijs man. Hij was machinist op een stoomlocomotief en kwam al eens thuis met een haasje of een wild konijn dat verstrooid in de spoorwegberm zat te dromen.
‘Ge moet veel wild eten’, verkondigde Omer altijd, ‘dat garandeert een wild en lang leven!’.
Ik heb die boodschap nooit vergeten, en dankzij mijn streng dieet van ree en everzwijn en haasjes, gekruid met Sancerre en Spa Rood, zou ik volgens de wetten van de heilige Omer zowat 120 jaar moeten worden.
In principe... want ik heb twee wilde dochters rondlopen, en u weet allemaal dat grijze haren erfelijk zijn. U erft ze van uw dochters. De puberteit van mijn jongedames heeft toch zeker tien jaar van mijn levensverwachting afgebeten.
Als klap op de vuurpijl werd ik al heel jong Buffalo-supporter, en volgens mijn huisdokter kan het wekelijks supporteren voor AA Gent zowel bloeddrukverhogend als geestesverruimend werken.
Ze doen me soms wat aan. Ik zag hen de Beker winnen in 1984, ik zag hen de Beker verliezen in 2007. Ik zag hen verliezen tegen staartploegen en triomferen tegen de grote jongens. Die stemmingwisselingen altijd,... AAGent is als een mooie vrouw: als je dénkt dat de buit binnen is, stuurt ze je weg, als je denkt dat de strijd verloren is, nodigt ze je lachend uit.
Zondagavond komt Genk op bezoek, en uiteraard wordt er gewonnen! Maar het zal me weer een stukje van mijn leven kosten.
Gisteren heb ik het eens zitten uitrekenen. De puberteit van mijn jongedames én de grillen van blauwwit kosten me samen 25 jaar van mijn wild leven. Aldus is mijn levensverwachting gedaald van 120 naar 95 jaar.
Maar dat is het waard geweest! Ik heb de liefste kleinkinderen van de wereld zien geboren worden, en ik ben ervan overtuigd dat onze ploeg de komende 30 jaar wel eens kampioen zal worden. Ik zal dan vanuit mijn rolstoel juichen dat er maar één echte ploeg is: de Buffalo’s uit Gent.

Het is elf november. Half acht 's ochtends. Wapenstilstand. Maar Rappe Ramon moet van geen stilstand weten. Hij crosst door het huis met die leuke kleine pasjes, likt een boterham met confituur schoon en trekt naar de speelgoedbak. 'Hopla', hoor ik hem zeggen, en ik weet wat er dan gebeurt.

Een minuut later heeft hij alle boekjes uit de bak gehaald, mij op de zetel geduwd, en in mijn peignoirke zit ik voor te lezen. Hij wijst op elke bladzijde dezelfde dingen aan als de dag tevoren. Hier een boom, daar een vlinder, dan weer een auto,... Na een minuut of tien ben ik het een beetje zat en probeer hem te sussen met een paar kleurige blokken.

Rappe Ramon gooit vlug wat blokken samen om oude opa content te stellen, en duwt me dan weer in de zetel met de boekjes...

'Ik moet even naar de badkamer', roep ik naar mijn madam, en grinnikend trek ik de trap op. In de verte hoor ik 'Hopla!'.

Morgen komt Snelle Nelle op bezoek, met haar luide schaterlach.

Ik moet dringend een beetje detectivewerk verrichten, want ik heb zo de indruk dat één van mijn jongedames een buikje aan het krijgen is...

Het is mistig in Ledeberg. Jaja, Ledeberg... Normaal zou ik nu met mijn madam langs de Loire zwerven om er kastelen te bezoeken en heerlijke wijnen te proeven. Zondagochtend zouden we vertrekken. De auto was er klaar voor. Verse olie, een gps geleend.

De invitatie van een paar wijnboeren uit Sancerre lag klaar, onze valies was gemaakt, de batterijen van het fototoestel waren opgeladen en wij hadden er zin in: even weg van de wereld, lekker tafelen, en vrijen in vreemde bedden. Maar deze jongen moest op zaterdagavond nog iets uit de kelder halen. Hij liep fluitend te dromen van de toekomst, tot hij een verkeerde stap zette en zijn voet langs de harde stenen trappen schuurde, hij struikelde en knoeide,... en meteen voelde dat die voet naar de knoppen was.

Een uur later zat ik in de ‘Spoed’ van het UZ. Vol treurnis. Een reis viel aan diggelen. We hadden er zo naar uitgekeken. De verpleegsters waren lief, de dokter was kordaat, de voet was dik en blauw en gedeeltelijk gebroken...

Ciao Loire, ciao Sancerre.

Ondertussen zijn we weer vrolijk en zit ik met krukken op barkrukken en bezoeken we de cinema en de beste brasserie van het land. En alles is relatief. Terwijl ik met mijn poot zat te janken in het UZ, zat naast mij een jong koppel te wenen. Die jonge papa was ook van de trap gevallen,... met zijn baby in de armen. En de boreling was er erg aan toe.

Ik voelde prompt mijn pijn niet meer. En ik hoop verdomme hard dat de baby het nu beter stelt.

Het was herfst en koud, en ik kuierde door de straten van Ledeberg. Twee meter voor mij uit liep een mooi meisje met een véél te kort rokje aan. Mijn onderzoekend journalistenoog keek of het mooie meisje kippenvel had op die ranke dijen. ‘Ze heeft billen tot aan haar gat’, zou mijn grootvader zaliger nu gezegd hebben.
Ik mompelde echter ‘heet ding’, en ik deed dat iets te luid. Ze draaide zich boos om en keek me recht in de ogen. ‘Hee beuzak, ik heb u wel gehoord zulle’.
Het mooie meisje had niet alleen een veel te kort rokje aan, ze droeg een zwart truitje zonder mouwen. Het was verdomme vijf graden ofzo. Maar ineens zag ik het: op haar bovenarm, een tatoeage: de indianenkop van de Buffalo’s! Plots zag ik haar graag. Haar ogen waren blauw en wit, haar spottende blik negerend, eiste ik: ‘Kom mee een koffie drinken, dan kunt ge u een beetje verwarmen’.
Twee minuten later zaten we elk achter een grote blonde Grimbergen in het Achturenhuis op het Kerkplein. ‘Hier op het plein wilde ik meedoen aan de verkiezing van Buffalo Babe, maar ik mocht niet van mijn lief. Aanvankelijk zou de titel ‘Buffalo Bitch’ zijn, en dan mocht ik wél meedoen, maar dat vond het bestuur van AA Gent te grof.’
Ik vroeg beleefd of ze nog meer tatoeages had staan op haar mooie lijf. Ze lachte. ‘Op mijn linkerborstje staat héél kleintjes ‘Buffalo Forever’ geschreven. Maar dat toon ik alléén aan de rest van de wereld als we drie goals voorsprong hebben’.
Ik dacht jaloers aan de supporters in haar tribune, en aan de 3-0 tegen Club Brugge.
‘Volgende zaterdag komen die van Dender’, probeerde ik enthousiast, ‘en in mijn dromen heb ik die match al gezien. Het wordt 4 - 1. Zal ik u nu eens die vierde goal beschrijven?’
Ze lachte haar tanden bloot, veranderde als Sharon Stone van zithouding en leunde achteruit. ‘Als ge het schoon vertelt, moogt ge eens controleren of er geen foutje geschreven staan in mijn klein Buffalo-tattootje.’
Ik haalde mijn leesbril boven en voorspelde dat Foley met een magistrale kopstoot de vierde goal zal maken.
Zij schoof tevreden haar truitje omhoog en achter de toog schreeuwde Rosita boos: ‘Hé, da d’es hier giene stripteasebar hé!’.