Wij lagen al lang te dromen, wanneer de voorbije nacht het hamburgerkot ontplofte. Wat een spectaculaire beelden! Hopelijk herstellen de gewonden voorspoedig.
Het was een mooie warme avond, met cava op de Barge aan de Kraanlei. Aan te raden! Een heerlijke boot en bediening met klasse.
We tikten het glas met een jongedame en haar vent. Snelle Nelle was bij andere grootouders gaan slapen. Die namiddag had ze met kleine vingertjes de duizend windpokken van haar neefje geteld. Rappe Ramon ziet er schoon uit. Hij lijkt wel een wielrenner in de bolletjestrui.
Er was veel volk in de stad. De mensen wilden de warme gezelligheid proeven, en wij dansten de salsa op de Korenmarkt. Dankzij de geniale groep die Mucho Gusto heet.
Deken Eli De Rijck zag dat het goed was en trakteerde gul. Maar ik moest erover waken dat ik geen houten kop kreeg, want deze ochtend stond ik op de ladder aan de dakgoot.
Lang stond ik daar niet, want daar bleek plots een wespennest verborgen te zitten. Heerlijk werkloos heb ik dan maar naar de Tour de France gekeken. De brandweer kwam de beestjes verdelgen en seffens trek ik naar de stad, naar Luc De Vos en Gorki. Dat zijn écht Gentse Feesten.
Vannacht kom ik stilletjes thuis, want er logeert een kleine met windpokken...

Wat een onnozel weer op de Nationale Feestdag. Het regende toen mijn madam en ik in de stad arriveerden, en dan kijkt ze mij in de ogen en weet wat ik zal zeggen: ‘Zullen we gaan schuilen in een restaurantje?’
Bij een Italiaan eet een mens normaliter geen mosselen, maar ik had al horen stoefen over de Adriatico, in de Limburgstraat.
Claudio draaide pizza’s en ik zag dat ze daar maar 18,50 euro vragen voor Franse mosselen. Die hebben dezer dagen méér smaak dan de Zeeuwse vind ik. Het was fééstelijk lekker! Tip: vraag een aperitivo Rudi, en je krijgt er een heerlijk glas schuimwijn.
Waarna ik mijn collega’s ontmoette. Zij werken, ik geniet vakantie, dus moest ik trakteren. Gelukkig kwam ook de burgemeester nog een tournee geven in De Belleman. Merci Daniël!
We liepen zowat alleen door de stad. Geen blote buikjes en korte rokjes. Mijn wellust werd geblust door een ijskoude avond, maar gelukkig was er de warme hand van mijn madam onder mijn hemd. Ze leidde mij na een laatste mojito naar Ledeberg.
En deze ochtend scheen de zon! Ik heb in de tuin ‘De helaasheid der dingen’ van Dimitri Verhulst in één ruk uitgelezen. Dat boek is ook een beetje Ledeberg.
Nu een douche, en dan weer naar de stad. Gentse Feesten moet je verdienen. Met liefde en smaak en honger en verlangen. Tot dan, lieve lezer.

Het eerste weekeinde zit er bijna op. Heerlijke Gentse Feesten. Gisterenavond viel er rond 20 uur plots een regenbui. Ik liep op de Kraanlei en vluchtte op het dek van de Barge die daar ligt aangemeerd. Karel bezorgde mij een frisse cava, met zicht op de toeristenbootjes. Een aanrader! Je kan er ook eten, dat test ik deze week nog uit!
Waarna ik naar de Vrjdagmarkt wandelde, en alweer een cava proefde op het terras van Het Zuiden van Europa. Altijd leuk volk daar.
‘s Middags had ik met mijn madam mosselen gegeten in de Surtoe, tegenover het stadhuis. Ze serveren daar mosselen Viagra. Maar ik bestelde er in de witte wijn. Die viagra was niet nodig. Als Christelle je bedient, stroomt je bloed sowieso versneld door alle aderen!
En deze maandagmiddag, na het Te Deum, ging ik eten in de tent van het Laurentplein. Héérlijke frieten met stoofvlees, en een flesje Sancerre, in het gezelschap van de nieuwe baas van de Gentse politie. Peter De Wolf is een aangenaam mens. Hij heeft decoraties en een sabel, maar vooral veel levenservaring en de kunst om met iedereen te praten. De Gentse flikken zijn in goede handen!
Op het Laurentplein zweeft nog de geest van Toni Fakkel. Volgende maandag wordt hij daar herdacht, en ik ben nu al benieuwd naar de Vlaamse versie van ‘My Way’ die Patrick Orlans schreef, ter nagedachtenis van Toni.
Nu thuis in ‘t zetelke, beetje rusten in de schoot van mijn madam, en straks weer naar Gent. Mocht u een culinaire tip hebben, laat het mij weten hee!

Ze zijn dus begonnen, de Gentse Feesten. Gisterenavond al, op het stadhuis en in ‘t Museetje. Waarna ik de stad indook om voor te proeven. In de nieuwe Mojitobar in de Kammerstraat keek ik een half uur naar de hoogst bevallige diensters. Het bleef bij kijken, want na 28 minuten had ik nog altijd geen plastieken beker met drank gekregen. Ik trapte het dus maar af en ging voor 5 euro een heerlijke mojito in een echt glas proeven bij Gene in de Faja Lobi. Misschien wel hét terras van de Gentse Feesten, daar dichtbij het Laurentplein.
En vandaag was er de stoet. Met kleinkinderen, zo had ik gehoopt. Maar Rappe Ramon lag thuis te krabben aan zijn lijfje vol windpokken. Snelle Nelle had dus het rijk voor zich alleen. Veel zagen we niet van de stoet. Het parcours is zo klein dat er overal vijf of zes rijen toeschouwers op het voetpad staan. We gingen dan maar uit de wind op het terras van de Belleman zitten, met meester-boekbinder Karel Storme die goochelcursus volgt. Hij toverde pingpongballetjes tevoorschijn en won de eeuwige liefde van mijn kleindochter.
Voor het laatste stukje van de stoet ging ik toch rechtstaan. De Mathildisklok die ik zelf zag gieten in Nederland, schreed majestueus voorbij. Ze dwingt respect af. Over een paar maanden horen we ze eindelijk luiden.
Nu even recupereren thuis, en straks naar Sint-Jacobs.

Vanavond is het zover. Ik trek mijn zodags kostuum aan en ga naar de officiële vooropening van de Gentse Feesten. Om 18 uur krijgt de stad een nieuwe burgemeester. Tien dagen lang regeert Feestenburgemeester Lieven Decaluwe over de Stroppendragers.
Ik heb me deze week ter voorbereiding kalm gedragen. Geen uitspattingen, geen nachten op stap, alleen water, koffie en Cola,... mijn oude lijf moest er klaar voor staan.
Akoord, akkoord, dat van dat water en die Cola is niet waar. Een mens kan in zijn vakantieweken zonder hittegolf toch niet als een monnik leven hé!
Maar ik ben er klaar voor. De pulls liggen klaar om het eerste weekeinde te overleven. Pas vanaf maandag zullen mijn nieuwe hemdjes met korte mouwen uit de kast komen.
Als het morgen niét regent, trek ik misschien wel met Snelle Nelle en Rappe Ramon naar de openingsstoet. Mocht u een mooie oude man zien lopen achter een buggy waarin twéé lachende snoetjes zitten, dan is het deze fiere opa die door de stad trekt. U moét me niet trakteren hoor, maar weet dat het sjouwen van kleine kinderen écht dorstverwekkend is.
Straks naar Bancontact, want het wordt een heel lang weekeinde, en ik wil maandag niet zonder cash vallen. Hoewel, tijdens de Feesten leent iedereen aan iedereen.
Vanavond, in het stadhuis en daarna in het Museum van Volkskunde, worden lijf en leden voor het eerst getest. Ik zal rustig starten, maar met blinkende ogen en in de wetenschap dat er tien mooie dagen volgen, met mooie en stoute mensen, met nieuw te ontdekken plekjes, met verse mosselen en zoete dromen.
Tot op de Feesten, lieve lezer.

Het zal wel aan mij liggen, aan mijn goed gedrag en slechte zeden, of mijn gebrek aan kennis van het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde (snapt u daar iéts van?), maar sedert mijn vakantie begon heeft het alleen nog maar hard geregend!
Géén barbecue in de tuin, géén terrasjes, wél klusjes. Bij een schaarse opklaring word ik in de tuin opgeëist. Gelukkig komt er dan alras een goeie vlaag en lig ik lui in de zetel naar de Tour de France te kijken.
Vakantie, dat is vriendschap sluiten met de mannen van het containerpark, alle coureurs op tv meteen herkennen, een spannend boek in de zetel en op de parketvloer rollebollen met Snelle Nelle en Rappe Ramon. Ze lopen bijna !
Maar ik zweer het u, lieve lezer, nog voor eind juli barst de hittegolf los. De Gentse Feesten zullen we badend in het zweet beleven. De ijsemmers staan klaar, de Sancerre ligt koel en de mosselen zullen duur maar lekker zijn.
Gisteren was er dan toch een middag met een klein beetje zon. In hoogst aangenaam gezelschap lunchte ik op het terras van ‘de golf van Oudenaarde’.
Ik denk niet dat golf ooit mijn sport zal worden. Mijn schouders zijn te stram voor een goede swing. Maar het terras van het kasteel daar in Wortegem-Petegem wil ik nog wel bezoeken. Ook dàt is vakantie!

De vakantie nadert. De lijst met klussen die mijn madam opstelt, wordt met de dag groter. Ik moet en ik zal ontsnappen aan sommige opdrachten. Ik wil drie kilo boeken kopen, een krat Sancerre en een tube zonnecrème. Om in de tuin te luieren! Niet om er in te werken.

Onlangs zei ze nog: 'Na de zomer moeten we de tuin eens omspitten en nieuw gras zaaien.' Ik dacht dat ik van mijn stoel viel!

Ondertussen weet ik hoe ik die klip kan omzeilen. Zo tegen einde sptember bel ik anoniem naar de gerechtelijke politie: 'In het tuintje van Rudi van de gazet, ligt een meter onder de grond het gestolen paneel van het Lam Gods verborgen! De Rechtvaardige Rechters wonen in Ledeberg!'

Meteen zal er nationaal kunst-alarm ontstaan, en een dag later komen ze met een bulldozer heel mijn tuin omploegen. Dat er ook nog fotografen en cameraploegen meekomen, zal ik er maar bijnemen. Het zal een leuke attractie zijn voor Snelle Nelle en Rappe Ramon, die dan ook eens zien hoe de wereldpers werkt.

Na een dag vruchteloos delven vertrekken de pers en de speurders, en ik blijf achter met een tuin die klaar is om het nieuwe gras te zaaien. Heerlijk!

Lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, ik dank u voor de hulp.

Ik zit nog wel anderhalve week op de redactie, maar het vakantiegevoel nadert stilaan hoor. Ik blijf het grootste deel van juli lekker lui thuis. Voor het eerst in dertig jaar beleef ik de Gentse Feesten als toerist. Overdag met Snelle Nelle en Rappe Ramon door de stad kuieren, ‘s avonds op de lappen. ‘En babysitten, want wij willen ook naar de Feesten’, voorspellen mijn jongedames. Grrrrr
Tijdens de vakantie zal ik een vriendin bezoeken die in Sint-Camillus verblijft voor een tijdje. Het spookt soms in haar hoofd. Af en toe sturen we elkaar een berichtje. En ik mag haar zotteke noemen. Ze vindt trouwens dat ik nog meer van lotje getikt ben dan zijzelf, en ze voorspelt me een prettig uur bij haar en haar lotgenoten. Ik ben benieuwd. Volgens mijn madam bestaat het risico dat ik het ziekenhuis daar in Sint-Denijjs-Westrem niet meer uit mag.
Vakantie wens ik u allen toe, lieve lezers. In uw tuintje met een boekje, op een strand in uw blote billen, in de bergen of in New York, op de fiets of in het vliegtuig, en op de Gentse Feesten trakteer ik u met graagte een fris glas witte wijn. In ruil voor een zoen natuurlijk, wanneer u een lezeres bent.
De Buffalo’s onder u wens ik voetbalvakantie toe, en stilte voor de storm, want vanaf half augustus grijpen we naar de titel, én naar de beker. Koning Preud’homme zal regeren over de stad. Ik voel het gewoon!
Besos para todos.

Heeft u ook zo een haat-liefde verhouding met de gsm?
Wij haalden dit weekeinde een nieuw apparaatje in huis. Allemaal mooi en blinkend. Maar om dat deftig te installeren... de handleiding telt liefst 124 bladzijden. Een mens moet ingenieur zijn omdat allemaal te begrijpen.
Enfin, ik was er na een paar uren op zaterdagavond toch in geslaagd het ding aan de praat te krijgen, alle contacten van het oude toestel naar het nieuwe gekopieerd,... Dan kwam de grote test. Ik vroeg aan mijn madam om mij met het vaste toestel eens op te bellen. Dat nummer staat als ‘thuis’ in mijn contactenlijst.
Plots ging mijn belletje. Leuke klank! En bij de tweede beltoon zei het toestel luidop: ‘THUIS’. We schrokken ons een aap, mijn dame vond dat geniaal. Een gsm die uitschreeuwt wie er belt. Stel je voor, een mens zit aan de keukentafel met de familie, en plots roept de gsm ‘ANNEKE’. En ik het maar uitleggen zeker. Of je zit op restaurant met Ineke, en midden de tête-à-tête brult de gsm ‘CINDY’.
Niet te doen. Ik overweeg nu om alle vrouwennamen uit de gsm naar mannennamen om te switchen. Sandra heet voortaan Peter, Helena zal Maurice zijn, Ilse wordt Koen, en Magda wordt Etienne.
‘Je kan die functie ook uitschakelen’, lachte een jongedame mij zondagmiddag uit. Maar ze zag aan mijn ogen dat ik daar al uren had naar gezocht.
‘Laat dat maar, ik vind dat grappig en nuttig’, vond mijn madam. Terwijl ik me nors een glas Sancerre uitschonk, voelde ik een trilling in mijn broekzak, waarop een luide stem riep: TANTE SIMONNE !
We lagen met zijn allen plat van het lachen...

Als een Boeddha-beeld zat ik aan het uiteinde van de tafel in de tuin om te genieten van alle aandacht. In Ledeberg scheen de zon op vaderdag en ik was omringd door zonnetjes. Cava in de fles, kleinkinderen in hun stoeltjes en konijn in de pot.
Dat konijn, dat is nog een verhaal apart. Vorige week trok mijn madam met één der jongedames naar een warenhuis om er de konijnen te gaan kopen. Ik spreek in het meervoud, want mijn schoonzoons zijn hongerige dieren. Mijn keukenprinses doet om redenen die mij ontgaan chocolade in de saus. Zodoende zei ze plots heel ernstig tussen de winkelrekken: ‘Ik moet nog chocolade hebben voor mijn konijntje.’ Mijn jongedame keek geamuseerd verbaasd naar haar moeder: ‘Wat zeg je?’ - ‘Dat ik nog chocolade nodig heb voor mijn konijntje!’.
Pas een paar minuten later durfde mijn dochter te reageren: ‘Mama, meen je dat nu? Noem jij papa tegenwoordig je konijntje?’
Waarna het duo schokkend van het lachen door de winkel trok.
Het erge is dat heel mijn familie nu konijntje zegt... We waren zaterdagavond te gast bij vrienden, en daar kwam het vooral ook ter sprake. Ik hoorde er wat vrouwen zoal zeggen tegen hun vent. Tegenover mij zat ‘Beest’, aan de andere kant van de tafel schonk ‘Muis’ de glazen vol. Tja,... mocht ik zelf mogen kiezen, ik zou Wilde Tijger heten, of Oude Leeuw,... maar ja, een mens heeft dat zelf niet in handen.
Ik dacht na over de troetelwoordjes thuis, en ik ga ze u niet verklappen. Weet alleen dat mijn madam wanneer ze, twee keer per jaar, boos is op mij, ‘Moeraert!’ zegt op strenge toon.
Wat zijn bij jullie thuis de koosnaampjes.laat ze mij weten! Discretie niet verzekerd

Mijn dame en ik trokken dit weekeinde eens heel ouderwets naar de Ardennen. Terwijl sommigen aan zee zaten te kniezen onder de wolken, genoten wij van een aperitief onder de blauwe hemel. ‘De blauwwitte hemel’, plaagden wij Buffalo-fans onze Waalse buren, die fervent supporter zijn van Standard. Wij kregen meteen als antwoord: ‘Aan jullie hemel prijken geen sterren, wij hebben een ploeg vol vedetten.’ Ik kon met toch niet houden en prevelde glimlachend: ‘Maar wij hebben een trainer, en hij is nu al verliefd op Gent’.

Gelukkig wist onze gastheer de beginnende communautaire voetbaloorlog te blussen met witte en rode wijnen, en met de belofte op een barbecue.

Zoals dat hoort, waren het de mannen die het vuur zouden aanmaken en aanwakkeren. Onze Waalse buur haalde een paar Franstalige kranten boven, bestrooide die met hout en houtskool en stak het vuur aan de lont. Jammer genoeg bleef er na luttele minuten nog alleen een witte rookwolk over, maar geen vlammen.

Mijn Gentse gastheer keek me stout aan en vroeg: ‘Mag ik heiligschennis plegen?’ Waarop hij zijn huis kwam uitgestapt met twee exemplaren van ons aller lijfblad De Gentenaar. ‘Ca van bruler!’ voorspelde hij luid lachend. Ik zag een bladzijde over het Gentse hoofddoekenverbod en een artikel over nieuwe trainer Preud’homme onder het sprokkelhout schuiven, en vijf minuten later knetterde de houtskool. Uw krant, lieve lezer, blijft ook na lezing haar diensten bewijen aan de maatschappij!

Het vlees was lekker, de Walen waren dronken, en wij ook een beetje. En in de euforie beloofde ik dat mijn twee kleinkinderen tijdens de Gentse Feesten zullen mee wandelen met hun opa. Deze week leer ik Snelle Nelle stappen op het kerkplein van Ledeberg, begin juli wandel ik met Rappe Ramon door de Lange Munt. Wedden voor een barbecue?

Heel, héél lang geleden, was mijn moeder vrijwilligster bij ‘de weging’. In de Saint-Genoisstraat te Gentbrugge. Ondertussen heet dat de consultatie van ‘Kind en Gezin’. Moeder moest de mama’s met de baby’s verwelkomen, en de zuigelingen wegen en meten vooraleer ze bij de dokter en de verpleegster op bezoek gingen.

Ik heb haar heel haar leven weten wegen. Tot kort voor haar dood. Ze heeft ook mijn jongedames helpen uitkleden en op de weegschaal gelegd, toen ik nog een mooie en jonge vader was.

Vandaar mijn enthousiasme, toen mijn madam vorige week vertelde dat ze met Snelle Nelle naar ‘de weging’ in Ledeberg zou wandelen. ‘Ik ga méé!’, eiste ik onmiddellijk. Een uur later stond ik gebogen over een babykussen de kleine van haar pamper te ontdoen.

Ze is in het heerlijke stadium dat ze altijd in mijn armen wil hangen, wanneer ze me ziet. Maar dat maakte de boel er niet echt gemakkelijk op. De superlieve vrijwilligsters (ik zag twee keer mijn moeder zitten...) deden grote inspanningen, maar Snelle Nelle wou vooral niét op die weegschaal gaan zitten. Ze wilde aan de boom hangen die opa heet. Ook oma had niks te zeggen. Gevolg: mijn madam moest op de weegschaal gaan staan. Luidkeels werd haar gewicht geroepen (netto). Waarna ik haar het kindje aanreikte. Luidop werd dan het bruto-gewicht geroepen. Nelle was de tarra. Oma vond het niet super-grappig. Ik wel.

Ik weet niet of de vrijwilligster van dienst diplomatie heeft gestudeerd. Maar plots zei ze: ‘Allez opa, geef het kindje nu eens aan de mama’. Ik keek verbaasd in het rond en zag mijn glunderende dame naar de kleine grijpen. Schitterend! Zie ik er zo oud uit?

Toen oma en kleinkind het dokterskabinet introkken, waar er twee inspuitingen moesten worden gegeven, heb ik me teruggetrokken. Dàt wilde ik niet meemaken. Opa’s hebben recht op een kwartiertje aan de toog, na de weging.

Vrijdagavond. We kijken thuis in de zetel naar Ben X. Grotendeels in Gent gemaakt, maar met een universeel thema uiteraard.; Ik was diep ontroerd.
En dan hoor ik dat 'Aanrijding in Moscou' nu al drie prijzen raapte in Cannes. Schitterend vind ik dat. Zeker voor de paar (niet-Gentse) recensenten die de film lauw ontvingen.
Misschien moet ik als bekroning wel een derde keer gaan kijken naar 'Aanrijding in Moscou'. Ergens in augustus zal hij overigens op groot scherm te zien zijn in Ledeberg. Allen daarheen.

Na de hittegolf kwam de zondvloed. U las het wellicht en u zag het op de televisie: het was in Ledeberg dat massaal veel water viel en straten overstroomden. En waar woont deze jongen? Juist. Ledeberg.
Nog tijdens de zondvloed vluchtte ik de kroeg uit om thuis te gaan controleren of er zich geen wereldramp voltrok. Ik keek elke kamer na, voelde aan elk venster, ik keek in de kelder. Dit huis bleef droog! Ik kon gerust weer een glas gaan drinken.
Een paar uren later lag ik in bed te dromen van bekermatchen en songfestivals, toen mijn madam mij in de rug porde. ‘Hoort ge dat?’ Ik hoorde het ook druppelen. Buiten was het al lang opgehouden met regenen. De douche misschien? Ook niet. Tot we de deur van de kleine logeerkamer openden...
Een plat dak is mooi, maar dan mag de afloop niet verstopt raken midden een stortbui van een halfuur... De ene muur was nat. Uit het dak, zelfs uit de luster, druppelde water. In het stopcontact was een constant gesis te horen. Gezellig hoor, zo in je blote kont om twee uur ’s nachts. En romantisch!
Dus ’s anderendaags werd er met emmers en dweilen gezeuld, werd een deel van de elektriciteit afgesloten... Ik zal maar onmiddellijk bekennen dat mijn dame het meeste werk verrichtte en dat ze tussendoor de klussen aan het huis opsomde, die ik al maanden moet uitvoeren...
Inmiddels leven we weer in een droog huis. En ik heb een lijst klussen opgemaakt voor de komende weekeinden. Maar ja, opa moet toch ook aandacht besteden aan Snelle Nelle en Rappe Ramon? Ik kan toch niet staan hameren terwijl de baby’s komen logeren...
Misschien tijdens de Gentse Feesten dan. Hoewel...

De kater is nog groot. B-day was heerlijk, de Buffalo's streden met groot leeuwenhart. En we wonnen de eerste helft. Meer kan ik daar nog niet over zeggen...

Het is zaterdagochtend, ik kijk nog eens of snoodaards vannacht mijn ticket niet hebben gestolen, en ik droom weg. Morgen is het B-day. Beker-Day. Zal ik seffens mijn madam wekken met een luide Buffalomars? Of verkleed ik mij in indiaan om haar wakker te gaan zoenen?
We zien wel. Eerst krantjes lezen. Voorbeschouwingen en interviews. Heerlijk, zo bij de koffie.
Het wordt een mooi weekeinde. Hopelijk ook voor u!

Uren sta ik voor de kleerkast. Als een pubermeisje. Wat zal ik aantrekken zondag voor de finale? Mijn schoon kostuum? Ik zit tenslotte in de eretribune, bij de serieuze mensen. Een blauwe jeansbroek en een wit hemd? Een zomerse witte broek en een blauw hemdje met korte mouwen?
ik weet het niet. Tot jolijt van mijn madam die hoofdschuddend staat te kijken hoe de oude krijger zich nog eens wil opmaken voor de vrolijke oorlog die voetbal heet.
En ondertussen zing ik de hit van Biezebaaze die u zondag voor de match luid kan meezingen.
Ik geef u de tekst mee, en een link naar You Tube, zodat u heel erg hard kan oefenen.

nen echte Genteneir es nen Buffalo

Zoaterdag, te zesse moake ‘k maa al geried.
Ik zit op hiete kolle want ‘k ben were van partie.

Gantoise es maan leve, ‘k zwere ’t û ’t es woar.
Bij eentse nul die goa ’t nog moar baa draa(ie) nul kôme ‘k kloar.

Ik droage alliene blèw en wit, de rest zijn marteko’s
‘k Ben fier op maane stad, nen echte Genteneire es nen Buffalo o o o o o o o o o
nen echte Genteneire es nen Buffalo o o o o o o o o o.

Ziede maa al luupe mee ne sjal in’t blèw en zwart ?
‘k Zoe op maan aage totte sloan … wat hoade nû verwacht ?

Of in ’t wit mee purper (ge)laak die koe van op tv.
Of ruud en wit gelaak ne lekstok, pakt da ziere were mee !

Ik droage alliene blèw en wit, de rest zijn marteko’s
‘k Ben fier op maane stad, nen echte Genteneire es nen Buffalo o o o o o o o o o
nen echte Genteneire es nen Buffalo o o o o o o o o o.

Ne Genteneire die .. mee andere kleure luupt .. moe’n ze doen verhuize, in Gent es ’t er moar iene club!

O o o o o o o o o o
Nen echte Genteneire es nen Buffalo o o o o o o o o o.

Ik droage alliene blèw en wit, de rest zijn marteko’s

'k Ben fier op maane stad, nen echte Genteneire es nen Buffalo

http://www.last.fm/music/Biezebaaze/+videos/+1-T5TgkvOIBOM?b=1

We zijn al woensdag. Oef. Nog vier keer slapen en we trekken naar Brussel voor de grootste volksverhuizing uit de Gentse geschiedenis. Een tiende van de bevolking van de stad, rijdt naar de Heizel. Wat een sfeer staat ons daar te wachten.
Mijn dames thuis vinden dat ik overdrijf, dat ik als een puber toeleef naar de bekerfinale. Ik beken,... maar ja, we kunnen dat als Gantoise-supporter maar heel zelden doen hé.
Vandaag teister ik mijn collega's door hele tijd van Mijne Vlieger te zingen. U kan het hier beluisteren, maar dan in de mooie versie, van Walter De Buck uiteraard:

Download mijne_vlieger.wma

He is dinsdag, 9 uur, en ik heb er al veel werk opzitten. Bij het krieken van de dag organiseerde ik, met koffie en koeken, een dubbel-interview met burgemeester Termont en AA Gent-voorzitter De Witte. Ochtendstond had Buffalo's in de mond.
Lees zaterdag in De Gentenaar hoe we ons amuseerden, zo vroeg op het zonnige terras van het Drongen Hotel.
Het Buffalo-lied van vandaag is de hit van Jawadde, die destijds aan de oorsprong lag van de slogan 'Buffalo, Buffalo, AA Gent !'. Het was de song die de term Gantoise en AA Gent wist te verzoenen. Luc Soens en zijn groep zorgden voor een heel erg grote prestatie!
Vannacht droomde ik dat Ruiz zondag drie keer scoort. Normaal gezien droom ik van wilde, stoute vrouwen. Deze keer van een jonge gast uit Costa Rica... Het leven zit raar in elkaar.
En nu meezingen allemaal !Download de_gantoise.wma

Het aftellen is begonnen. Mijn sjaal ligt klaar, ik zoek blauwwitte kleren voor de grote bekerfinale van komende zondag tegen Anderlecht. De smaak van de overwinning brandt al op mijn tong.
En ik leer de juiste songs uit het hoofd. Vooral het refreintje van de Buffalo-mars:

Wien est die weeral triomfeert
dat es den Agee
wien est die noar de kop marcheert
dat es den Agee
[ naam tegenstander ] steekt dat uit ulder koppen
om den Agee te kloppen
Let op supporters wij beginnen
A.R.A.G. tes den Agee die hier moe winnen.

Ik vond een leuke site met heel veel Gentse liedjes en Buffalosongs. (www.foto.relmuis.be/liedjes/)
Allen daarheen zou ik zo zeggen!

Download Buffalomars.wma