Halle

Hans Claerhout uit Wielsbeke:

‘Al zestig jaar is de familie Claerhout vertegenwoordigd’

Zaterdag kort na de middag treffen we Hans Claerhout (16) uit Wielsbeke. Hij heeft net een verzorging van zijn pijnlijke voeten achter de rug op de Rode Kruis-post in de brandweerkazerne van Halle. ‘Het was al mijn derde deelname aan de bedevaart naar Halle vanuit Wielsbeke. De weersomstandigheden waren zeer goed om de 87 kilometer af te leggen maar het blijft een zware onderneming’, knikt hij moe maar voldaan. ‘Buiten enkele blaren is alles ok. Wakker blijven was eigenlijk het moeilijkst. Op bedevaart gaan zit in de familie. Al zestig jaar gaat er minstens één Claerhout mee naar Halle. Mijn grootvader is al een tijdje gestopt en door omstandigheden kon ook mijn vader dit jaar niet mee. Ik heb de eer van de familie hoog gehouden.’

Vader Dirk kwam zijn zoon wel steunen met zusje Anneleen. ‘Ik heb dit ook al 25 keer gedaan. Volgend jaar ben ik er ook opnieuw bij.’

Vanwaar die drang om naar Halle te stappen? ‘Iedereen die op bedevaart gaat heeft zo wel zijn redenen. Mik deed het voor mijn mama die ziek is en die gauw terug genezen willen zien.

Seppe Behaeghe uit Marke:

‘Ik was de jongste’

Zaterdagnamiddag kwam in Halle even voor 15 uur een grote groep bedevaarders uit verschillende West-Vlaamse gemeenten aan. ‘Wij komen uit Marke maar we zijn vertrokken in Beveren-Leie. In Oudenaarde hebben we gewacht op nog andere groepen bedevaarders die van overal toekwamen om van hieruit samen naar Halle te stappen. We waren met meer dan honderd. We zijn vrijdagnamiddag rond 17.30uur in Beveren-Leie vertrokken. We hebben er dus zo’n 22 uur over gedaan’, vertelt Seppe Behaeghe. Hij was met zijn 14 lentes de jongste bedevaarder uit het hele deelnemersveld.

‘Het was loodzwaar’, vertelt Seppe, terwijl hij bijkomt op een zonovergoten terras naast de basiliek in Halle. ‘Ik had last van pijnlijke tenen maar dankzij de goede zorgen van de Rode Kuis-helpers en een schoenenwissel halverwege heb ik toch volgehouden. Volgend jaar sta ik hier terug, wees daar maar zeker van.’

Waarom trekt een jonge snaak op bedevaart naar Halle? ‘Mijn nonkel is ziek en wilde op bedevaart naar Halle. We hebben elkaar wat uitgedaagd tot we uiteindelijk uit solidariteit met een aantal familieleden zijn vertrokken. Zo had ik onderweg veel steun van mijn vader en mijn oudere broer Jolle. Uit zo’n bedevaart leer je toch wat. Wilskracht bijvoorbeeld en solidariteit onderweg. Normaal gezien zou ik vanavond nog naar Don Bosco-rock gaan in marke maar dit zal er wellicht niet meer inzitten na zo’n krachttoer.’

Martin Caerels uit Anzegem en Marc Neirinck uit Waregem:

‘Het is een moment van bezinning’

Martin Caerels uit Anzegem en Marc Neirinck uit Waregem zijn twee vrienden die al ruim tien jaar samen op bedevaart gaan naar Halle. ‘Op bedevaart gaan is voor ons een moment van onthaasting’, vertellen ze. ‘Je staat even stil bij het leven dat je lijdt. Vooral de avond en de nacht zijn echte momenten van bezinning. En natuurlijk heb je ook altijd een intentie, een speicale wens voor iemand of iets. Mensen die weten dat we op bedevaart gaan, vragen ons soms om ook eens aan hen en hun specifieke problemen te denken als we in de basiliek van Halle staan en daar een kaarsje laten branden. Wie louter voor de sport op bedevaart gaat, die is snel uitgekeken en kom nooit zoveel keren terug.’

‘In onze groepen waren zelfs tachtigers. Op hun eigen tempo en vooral op wilskracht zijn ze er geraakt. Dat na zo’n tocht de scharnieren wat protesteren, is normaal’, aldus Marc Neirinck. De laatste vijftien kilometer kreeg hij versterking van zijn twee zonen Stijn en Thomas.

Met dezelfde groep lipen zaterdnamiddag ook Dirk Vaneeckhout, zijn zonen Jeremi en Aäron en schoondochter in spe Tine Halle binnen. ‘We doen het uit een combinatie van familietraditie en geloof. Maar ook de solidaire sfeer onderweg tussen mensen die je vooraf niet kent, is onbetaalbaar.’

Dominique Olivier uit Wielsbeke:

‘Wat zij doen, zou ik niet kunnen’

Bij de groep die zaterdag vanuit Wieklsbeke na meer dan tachtig kilometer stappen in Halle aankwam, troffen we motorrijder Dominique Olivier aan. ‘Mijn vrouw is mee te voet. Wat die bedevaarders doen, zou ik niet kunnen. Ik ga al enkele jaren mee met de motor om de groep te begeleiden. Dat is al zwaar genoeg’, zo vertelt hij.

‘Er komt heel wat concentratie bij kijken. Elk kruispunt waar de groep voorbij trekt zetten wij met onze moto’s af. Omdat we ’s nachts stappen, is het vaak opletten geblazen. Maar alles is vlekkeloos verlopen. Bij onze groep moest slechts één persoon opgeven omdat hij onwel was geworden.’

Toen Domoinique aan café Blue Note zijn motor parkeerde viel hij even later zijn echtgenote in de armen. De traantjes vloeiden. Het was weer eens gelukt en volgend jaar staan ze hier opnieuw.