Vanochtend heb ik, zoals de meeste ochtenden in de week, mijn zoontje naar de kindercrèche in Kortenberg gebracht. Het voelde dit keer anders aan. De knuffel die ik hem heb gegeven was niets iets langer dan andere dagen, het afscheid net iets zwaarder. ‘Let er goed op, hé’, zei ik eens extra tegen Ingrid, de kinderjuf.
Voor iedereen is het onbegrijpelijk, onvatbaar, onwezenlijk. Als ouder van jonge kinderen sta je er nog een stapje dichter bij. Het afgelopen weekend hield het midden tussen ongeloof, afschuw, haat, medeleven, ontreddering, angst, liefde voor mijn kinderen en machteloosheid.
Er lag een klein rouwregister ter ondertekening bij de deur. Ik had moeite om er iets in te schrijven, ik zou eerlijk gezegd niet weten wat. Een blijk van medeleven, mijn angst dat dit ook in ‘mijn’ crèche zou gebeuren, mijn afschuw… Ik kan dat niet in enkele zinnen vatten. Het is gewoon te zwaar.
Alleszins, enorm veel sterkte voor de ouders van Leon en Korneel en de familie van Marita. Ik kan me de pijn niet inbeelden die zij moeten ondergaan. Evenveel voor de ouders van de kindjes die nu met zware littekens –letterlijk en figuurlijk- verder moeten. Voor alle ouders vandaag in ons landje, geef je kinderen een extra lange knuffel en hoop dat die nooit, nooit meer gebeurt.