30 september 2005
NOTFAQ. Ben jij tevreden met je voornaam?
Ben jij tevreden met de naam die je ouders je gegeven hebben? Of heb je er juist een grote hekel aan? Vertel!Geplaatst doorHet Nieuwsblad Online om 08:11 nm | Permalink | Reacties (5)
27 september 2005
Vliegende auto
Na de auto op zonne-energie, de auto op windkracht? Verzin zelf een leuk onderschrift. (foto epa)
Geplaatst doorSteven De Grove om 07:23 vm | Permalink | Reacties (51)
25 september 2005
Alfons is het typische voorbeeld van een brave burger. De stille burger. Hij had haast geen contact met zijn buren en zocht dat ook niet. Familie had hij waarschijnlijk niet, bezoek kreeg hij enkel van de elektriciteitsmeterman.
Of de postbode. Op z'n tweeënvijftigste besloot Alfons zelfstandig te worden. Hij had tot dan toe altijd bij zijn ouders gewoond en vond het nu maar welletjes. Hij kon toch niet voor altijd blijven profiteren van hen? Dat zagen zijn ouders zo niet, maar hij wel. Genoeg. Hij huurde een huisje, een blokje verder dan hetgene van z'n ouders, en leefde rustig. De brave burger, zoals gezegd. Enkele maanden later al kreeg hij de kans om zijn huurwoning te kopen, wat hij meteen deed. Alwéér meer zelfstandigheid. Het ging Alfons goed af.
Een jaar ging voorbij. De Sint was gepasseerd voor Alfons' deur, maar had hem niets gebracht. Lag het aan hem? Was hij dan toch geen brave burger? Voordat hij alleen ging wonen, kreeg hij nog ieder jaar een cadeau op 6 december. Waarom dan dit jaar niet meer?
Inderdaad, Alfons' ouders hadden hun zoon nooit verteld dat Sinterklaas niét bestond. Ze hadden, zo zegden ze zelf, schrik dat dit hem vertellen gelijk zou staan aan een tienertrauma. Want ja, Alfons wist in de jaren '60 als puber nog steeds niet dat Sinterklaas niet van Spanje komt, laat staan van Turkije. Niemand voelde echt de aandrang om het hem te vertellen of uit zijn hoofd te praten. Sinterklaas moest en zou bestaan. Geen weg naast.
Was het vertrek bij zijn ouders de reden voor dit drama? Of nee, het moest aan de Sint zelf liggen. Die oude man z'n hersenen waren na zovele jaren niet veel minder dan een rottende tenenkaas, en nu zou hij hem even hebben vergeten. Geen nood, uitgesteld plezier is dubbel plezier!
6 december, het volgende jaar. Nat van het zweet staat de 54-jarige Alfons om half 4 's ochtends op. Hij rent naar de schoorsteenmantel en ziet... een lege sok. Zijn lege sok. De spier onder Alfons' oog trilt. Is het dan toch waar wat zijn schoolkameraden van 45 jaar geleden hem verteld hadden? Is hij een misdadiger, dan?
(...)
Alfons, 73 jaar. Al 20 jaar geen Sinterklaas. Het is hem allemaal te veel geworden. Hij woont nog steeds alleen, zonder vrienden noch familie (moeder en vader 13 jaar dood) en Alfons is een ander mens. Lichtgeraakt. Geïrriteerd door het minste zuchtje. De 32-jarige vader die drie straten verderop zijn gazonnetje aan het maaien is, krijgt de volgende dag een klacht in de bus van Alfons. Dat het allemaal wat stiller moet, verdikke. Een kalender heeft-ie al lang niet meer. 6 december is gewoon één van die blaadjes op de scheurkalender. Niet meer.
De nieuwe buren van Alfons zitten er wel wat mee. Nodig 'ns een eenzame uit, zei iemand, en diens huis was te klein. Alfons' rechterburen nodigen hem met Kerstmis voor de eerste keer uit op hun feestje. Alfons wil niet, maar voelt zich verplicht. Anders zit hij toch maar te kniezen voor tv.
Kerstdag en Alfons trekt zijn beste plunje aan. Hij belt aan bij de buren - wat zijn ze vriendelijk als ze de deur openen! - en probeert het zich makkelijk te maken in de rotanstoeltjes. Halverwege het kerstmaal heeft Alfons er al genoeg van. Die kleine tegenover hem heeft geen tafelmanieren, de muziek is om van te blèren en van rode wijn krijgt hij diarree. Hoe verder de avond vordert, hoe meer hij alles begint te haten. Tot overmaat van ramp vraagt de gastvrouw of hij z'n pakjes al heeft opengemaakt. Dát gaat er niet in. Alfons veert recht, kokend van woede, een beetje speeksel komt in zijn linkermondhoek tevoorschijn. Hij wil iets roepen, doet het niet, kan het niet, en grijpt dan plots naar het vismes.
Dwangbuis
Geplaatst doorDwangbuis de Orakelaar om 05:03 nm | Permalink | Reacties (0)
23 september 2005
Een zot record
De achtjarige Yin Feiyan heeft kennelijk geen last van hoogtevrees. Nochtans, een gezonde dosis zou haar misschien goed doen. Hier zie je ze balanceren op een dunne koord die maar liefst 25 meter boven de grond gespannen is. Als dat maar goed afloopt!
Geplaatst doorMarjolein Cuvelier om 02:42 nm | Permalink | Reacties (1)
22 september 2005
Zie ik je ooit weer
Zie
ik je ooit weer
die onweerstaanbare blik
ik was compleet veroverd
meer hoefde je niet te doen
toch deed je meer
jouw sensuele uitingen
ze deden me tintelen
je liet me gaan
ik denk aan jou
zie ik je ooit weer
of was ik enkel tussendoor
ik blijf aan je denken
zie ik je ooit weer
Geplaatst doorTina Boven om 08:31 nm | Permalink | Reacties (0)
21 september 2005
Herfstpaniek
Ik ben een ochtendmens. Mijn energie komt nog het meest tot uiting als ik zonder zorgen opsta, goed ontbijt en aan niets moet denken. Dat om 7.27 uur de herfst begon, kan me niks schelen. Dat er zulke dikke mistbanken over de straat, over de weiden, over het huis hingen, vond ik alleen maar gezelliger. De ongewilde drang om met onuitgeslapen ogen en in mijn pyjama naar buiten te lopen, was groot, maar ik heb me kunnen beheersen.
Het ligt namelijk niet echt in mijn aard om aan halfnaaktloperij te doen (als dat woord al bestaat) in de vrieskou. Er zijn anderen om zich met zoiets bezig te houden. Of te speculeren over het feit dat Spears Britney nu wel of niet borstvoeding geeft.
Dwangbuis
Geplaatst doorDwangbuis de Orakelaar om 03:52 nm | Permalink | Reacties (0)
19 september 2005
In de maat
Waar zijn deze twee heren mee bezig? Moeten ze dringend naar het toilet, of voeren ze een dansje uit? Verzin zelf een onderschrift bij deze foto. De leukste reactie komt in de krant! (foto: reuters)
Geplaatst doorHet Nieuwsblad Online om 08:29 nm | Permalink | Reacties (36)
16 september 2005
Help ik ben gestoken door een bij
Vraag me niet wat deze man bezielt, maar hij heeft alvast een bizar wereldrecord gebroken door 500.000 bijen op zijn lichaam te lokken. (foto epa)
Geplaatst doorSteven De Grove om 05:28 nm | Permalink | Reacties (21)
14 september 2005
Trompe l'oiel in het verkeer
Neem één dezer dagen eens de wagen of nog beter rijd eens mee met iemand. Zeker en vast zal je dan (vooral langs de autosnelwegen) de grote affichecampagne van de overheid zien: 'Het verkeersinfarct aanpakken? Neem het openbaar vervoer.'
Op het eerste zicht zie je enkel en alleen een dokter (recht uit de ziekenhuisserie E.R. gehaald) met 'reanimatie-materiaal' in beide handen.
MAAR het verrassende is dat je op welbepaalde afstand (en dat is voor elke chauffeur een beetje anders ... dus probeer een aantal van die verkeersborden te passeren) de indruk krijgt dat er twee grote ... grasparkieten opstaan.
Tip: fixeer je op de armen van de chirurg.
Tweede belangrijke tip: blijf oog hebben voor het verkeer! U gelooft me niet? Probeer het uit. Voor alle duidelijkheid het werkt in principe enkel op die grote afficheborden. En niet op de foto die hierbij gevoegd is. (heeft m.i. te maken met de afstand die er moet zijn tussen de foto en je ogen).
Ben benieuwd of ' de club van de Parkieten-zieners' (momenteel 6 man en 2 vrouw) zich kan uitbreiden.
Geplaatst doorCursief Huigje om 07:54 nm | Permalink | Reacties (0)
11 september 2005
Ik liep over wolken -
ik denk zelfs dat jij er ook bij was -
we liepen zonder doel -
jij meer dan ik -
ik trok de doorns uit
je liet me zien wat er op aarde groeide
-
kamperfoelie, brandnetel -
ik hield halt - ik was het zat -
je vergeet iets, zei ik
je vroeg wat
ik duwde een doorn in je oog
en stuurde je blik vermetel
naar je evenbeeld op aarde:
dáár, in je binnenste
groeide ik
vertelde ik je
met een verwijtende ondertoon.
Je begreep het
en haalde de restanten ervan
uit je oog.
Dwangbuis
Geplaatst doorDwangbuis de Orakelaar om 04:06 nm | Permalink | Reacties (0)
