26 december 2005
De sterren – een nieuwe mythe
“Ik zie je graag.” zei Silke.
“Ik zie je ook graag, maar ik moet nu echt weg.” antwoordde Bart. Silke
streek met haar handen door zijn haren. De sterrenhemel was verlicht.
“Jij bent mijn puntje licht, mijn ster aan de hemel, nooit wil ik je verlaten.” ging ze verder.
“Dat klinkt allemaal zeer prachtig maar ik moet nu echt weg.” hij gaf haar een afscheidskus en vertrok.
“Pas op!” riep ze nog snel. Een vallende ster daalde neer met de snelheid van een taterende schoonmoeder.
“Lieveling!” riep ze weer. Maar alle hulp kwam te laat.
Bart was in het hoofd getroffen, het werd hem fataal. Bart ’s ziel had
zijn lichaam verlaten en was opgeroepen door hogere kringen. Een nieuwe
ster kwam pinkend tevoorschijn aan de hemel.
“Bart?” vroeg Silke die de hemel aantuurde. De ster pinkte nogmaals.
“Jij bent mijn puntje licht, mijn ster aan de hemel, verlaat me
nooit…”zei ze. De ster van haar persoonlijke God droeg ze voor altijd
mee in haar hart…
Geplaatst door Tina Boven om 05:31 nm | Permalink
