Al gezien hoe Tom De Grauwe (21) lachend recht in de lens kijkt? Dat komt omdat Tom gelukkig is: 'Oh, ik ben zeer gelukkig. De maatschappij en de wereld zouden op bepaalde punten flink wat moeten veranderen, maar met mij is alles OK. Als ik het sportief nu allemaal wat meer op de rails kan krijgen, dan is het helemaal goed. Jaloers? Ik zou niet weten op wie. Iedereen moet zijn eigen leven leiden en zijn best doen. Ik heb een goede entourage, familie en dorp.'
Momenteel zit Tom thuis: 'In Brugge studeerde ik sportmanagement. Ik wou eigenlijk, samen met een goede maat, Lichamelijke Opvoeding doen, maar als je daar echt een sportrichting volgt, dan moet je een voorbeeldfunctie hebben, en in een rolstoel ligt dat wat moeilijk. Dus koos ik voor sportmanagement. Maar ik wilde hier in Lochristi blijven wonen, en het waren toch wel lange dagen: om halfzes opstaan om ginder met bus en trein tijdig te geraken, en 's avonds alles opnieuw. Ik ga nu denk ik een andere richting doen. Misschien via internet, e-learning, maar dat kost een pak geld en je moet er ook veel discipline voor opbrengen. Ik zie wel. Nu kom ik pas terug uit Duitsland waar
ze een neurostimulator geplaatst hebben. Maar ik hoop iets in de sport te kunnen doen. Ik ben al elf jaar met tafeltennis bezig: in 2001, 2002 en 2003 Belgisch kampioen, maar in 2005 lag ik in de lappenmand, wegens een doorligwonde en daardoor kan ik al een paar seizoenen niet echt voluit gaan. Ik doe ook aan rolstoelhockey, biljart wel graag en doe ook aan handbiken. In biljarten ben ik zo goed als ik zelf wil: blijf ik aan de coca, dan lukt het, als ik wat pintjes drink, dan minder natuurlijk.'
'Vorig jaar heb ik de Dodentocht van Bornem gereden.Tom Keppens, iemand die die dodentocht al tien keer gedaan had, zocht een nieuwe uitdaging, en hij wou een rolstoel duwen. Via mijn school, Sint-Lodewijk in Kwatrecht, waar ik al van de kleuterschool ga, kwam hij bij mij terecht. Ik heb toen eigenlijk 105 kilometer gedaan: aan de finish zijn we teruggekeerd, omdat ons maten er nog niet waren. Ik vond het plezanter om met hen samen over de meet te rijden. Dit jaar gaan we hem dus opnieuw doen: met die zotte bende van vier die je eerder deze week al op je website zette. Echt trainen ga ik niet doen. Deze zomer ga ik wel tien dagen naar Oostenrijk, daar kan ik in de heuvels en het goed weer trainen.'
Ik heb denk ik al vier of vijf rolstoelen gehad heb. Om de vier jaar heb ik recht op een andere. En het ongeluk gebeurde toen ik 3,5 jaar was, tel dus maar uit. Je kan zo'n rolstoel inderdaad net als een auto helemaal tunen met kleurtjes, lichtjes en zo. Maar ik hou het vrij standaard. Alleen de remmen moeten naar binnen klikken, en de wielen iets schuin, dan kan je sneller gaan bij het handbiken.'
'Doordat het ongeval gebeurde toen ik 3,5 was, heb ik eigenlijk nooit een andere situatie geweten dan in een rolstoel zitten. Ik ben er eigenlijk in geboren. Ik lag na het ongeval een tijdje in coma en herinner me niets van ervoor. Ook niet van de eerste periode daarna. Daardoor kan ik het zo gemakkelijk aanvaarden denk ik. Ik denk dat het erger is als je op je 20ste in een rolstoel geraakt. Natuurlijk hebben ze mij later alles verteld. Ik ben eerst opgevangen bij Bertha Kets, mijn grootmoeder. En toen ik 10, 11 jaar werd (ik was toen ook zwaarlijvig, maar daar merk je nu niets meer van) werd dat voor haar te zwaar, en hebben tante Denis en Jacques mij opgevangen. Ik woon hier nog altijd. Ik ben daar dankbaar voor. Maar zeggen dat zij echt mijn vader en moeder zijn, dat zou niet kloppen. Dat zou onrespectvol zijn tegenover mijn echte ouders.'
'Ik word hier in het dorp heel goed aanvaard. Ik heb dat allemaal niet beseft, maar doordat zowel mijn ma als mijn pa uit een groot gezin kwamen, heeft dat ongeval blijkbaar nogal wat ruchtbaarheid gehad. Ze hebben voor mij ook jarenlang een benefiet geörganiseerd, en daardoor sta ik bij velen hier nog bekend als Tommeke.'
Tom De Grauwe verloor toen hij 3,5 jaar oud was zijn beide ouders bij een vreselijk verkeersongeval. Toen ze met hun auto de oprit van hun eigen woning wilen oprijden, werden ze aangereden. Tom zat zelf ook in de auto en hield er een verlamming aan over.
Tom rijdt de Dodentocht van Bornem ten voordele van het Diensverlenend Centrum Heilig Hart. Wie dat goede doel wil steunen kan contact opnemen met Tom. 'Ik leg dat liever persoonlijk aan de mensen uit', aldus Tom.