Lochristi

Eén van de mooiste zinnen die ze tijdens het gesprek, op het einde, na bijna twee uur, vertelde was: 'Hier in de winkel staan, dat is eigenlijk niet zo erg verschillend van wat ik vroeger deed: de mensen dienen.' Linda Bogaert. 49, en een kleine twintig jaar geleden nog thuisverpleegster. Nu runt ze een zaak in... Ja, in wat? In een beetje van alles eigenlijk: bloemen, decoratie, kaarsen, plaids, kamerjassen, lampekappen, luchters, badproducten. En een knalrode stiletto die eigenlijk een deurstop is. 'In plastiek, al hou ik niet zo van plastiek. Maar die rode deurstop vonden we toch zo leuk dat we hem aangekocht hebben. En de klanten lusten hem, want hij verkoopt goed.'

Goed twintig jaar geleden dus ruilde Linda haar job als thuisverpleegster voor die van huisvrouw. De kinderen waren twee en drie, ze sukkelde zelf even met de gezondheid en bleef thuis. 'Mijn moeder maakte thuis _ we wonen naast elkaar _ in de serres kransen voor de Makro. En ik ging er helpen. En ik trok naar de tuinbouwschool van Melle. Kwam uit de bloemisterij, en na een tijdje thuisblijven vond ik dat ik toch nog iets moest doen. Begonnen met het helpen van moeder dus, daarna zelf, in de garage: voor kennissen, vrienden, familie. Voor de Lozen Boer ook, want Patrick is een broer van mijn moeder. Mijn moeder was zijn oudste zus en Patrick en ik, dat is zoals broer en zus. Ik ging er vaak helpen toen ik jong was, en nu lever ik veel decoratie voor hem.'

'Ja, ik herinner me nog hoe het begonnen is. Op de eerste kerstmarkt van Lochristi. En als die nu aan de twintigste editie toe is, ja, dan zal het 20 jaar geleden zijn zeker. Met kerstmateriaal: van Goodwill, een merk waar ik nu nog van inkoop. Versiering, potjes, Victoriaanse popjes, met lange witte jassen en schaatsen aan. Dat herinner ik me nog.'

'We zijn begonnnen in onze living. En dan nog een plaats bij. En dan wat bijbouwen, privé, omdat we op de duur met zijn allen boven leefden, op drie slaapkamers en een badkamer. Dat de winkel eigenlijk gewoon ons huis is, dat zorgt ervoor dat we onze eigen sfeer echt wel kunnen uitstralen. En iets waar ik zelf niet achter sta, dat krijg ik toch niet aan de mensen verkocht. Ja, ik hou nogal van gezelligheid, warmte, romantiek. Bij mij moet je zien dat er geleefd wordt. Zo"n cleane moderne loft, ik zie dat wel graag, maar ik zou er niet kunnen in leven. Maar het heeft ook andere gevolgen, als je huis ook je winkel is: we hebben ooit al eens eigen schilderijen verkocht. Een litho van Langaskes. Daar hebben we wel spijt van gehad. Maar goed drie maand geleden hebben we een identieke kunnen terugkopen.'

'Mijn man Chris Verhoeven heeft eigenlijk drie jobs: hij geeft muziekles, werkt deeltijds in de Lozen Boer, en hier, ja, hier is hij ook de klusjesman. Soms komt hij thuis, en stelt hij vast dat ik het behangpapier eraf gehaald heb, dat ik wil behangen. Hij weet dat ondertussen, en hij schikt zich naar mijn goesting. Maar als we samen inkopen gaan doen voor onze zaak, dan hebben we een eenvoudig systeem: we moeten er alle twee echt achter staan, anders kopen we het niet. Om onze zaak te bevoorraden gaan we naar twee beurzen: Parijs en Birmingham. Twee dagen: de eerste dag doen we onze ronde, noteren we de meest interessante stands. 's Avonds, op de hotelkamer, selecteren we dan met een glas wijn. En de dag erna doen we echt inkopen. En we kopen dus alleen wat we zelf graag zien. Wat we alletwee graag zien. Zo zijn we nu alletwee nogal gek van kleine beenhouwerskapblokken die we op de kop konden tikken. '

'We proberen altijd een beetje voor te zijn op de trends. De fameuze kippen van Catherine Hunter, die hadden we heel vroeg. Nu doen we ze niet meer, want je ziet ze overal. We waren ook een van de eersten in de streek die de Engelse badproducten van Crabtree&Evelyn hadden. Nu zie je die ook al in meerdere zaken. Ik ben ook nogal fier op ons servies van Spode. Engels. Gebruiken ze ook in de serie Upstairs, Downstairs. Maar dan wel Upstairs hé. Mooi, en degelijk. Niet goedkoop: de Christmas Turkey schotel kost al gauw 180 euro.'

'Mannen zijn de makkelijkste om aan te verkopen. Je vraagt naar de stijl van hun huis, de smaak van hun vrouw, en je bent vertrokken. Mannen houden niet echt rekening met hun budget. Vrouwen wel. En als je meerdere mannen tegelijk in de winkel hebt, dan kletsen die met elkaar. Vrouwen doen dat niet als ze shoppen. Ik doe graag een klapke met de mensen, ik maak er tijd voor. Dat ligt aan mij, maar zal ook wel te maken hebben dat ik me hier echt wel thuis voel, want mijn huis is mijn winkel geworden.'

'Het aanbod is inderdaad echt spontaan gegroeid. Daar zat niet meteen een groot bedrijfsplan achter. Als de mensen iets vroegen, dan probeerden we hen te helpen. Zo vroegen ze op een bepaald moment naar stoffen, en ja, die hadden we. En of we gordijnen maakten? Ja, zegden we, om daarna onszelf af te vragen: hoe gaan we die gordijnen nu maken? Mijn moeder heeft die toen gemaakt. Nu werken we met ateliers die ze voor ons maken.'

'Ja, we hebben al van een paar dingen spijt gehad. We hadden hier lange tijd een werfwagen staan. Chris had die helemaal opgeknapt tot een woonwagen. Vloer in gelegd, electriciteit, een terrasje, balkon, luiken er aan. Een juweeltje. Tot hier iemand kwam die hem wou kopen. Die man mocht geen tuinhuis zetten volgens de bouwvoorschriften, maar die woonwagen was verplaatsbaar, en viel daar dus niet onder. Hebben we die toch wel verkocht zeker?'

Linda Bogaert houdt deze week open deur. Wie komt wordt getrakteerd op een Lozen Boer biertje. Kerkstraat 49, Zaffelare. Tussen 9 en 18u30, doorlopend.