Lochristi

We nemen vandaag voor de derde keer plaats op een Zaffelaars terras: Den Hoek, gelegen waar de Beeweg uitkomt aan Persijzer. Maar zelfs bij een inwoner van Zaffelare doet de naam Den Hoek niet altijd een belletje rinkelen. Je gaat dan ook geen biertje drinken in Den Hoek, je gaat ‘bij Nete’. En Nete, die heeft dan weer René Bracke op zijn identiteitskaart staan.

René is een joviaal man die weet hoe hij zijn klanten moet verzorgen en vaak achter het fornuis kruipt om ze - gratis en voor niets - een frikandelletje of een croque monsieur te serveren. Eerder brachten we al een bezoek aan het café en goten dat in een verslag. Dat portret van de zaak en zijn eigenaar kunt u hier lezen. Maar omdat Den Hoek ook een terras heeft, gingen we nog een keertje langs.

Dat terras mag gezien worden, want er is flink in geïnvesteerd: tegen de buitenmuur van de zaak is een grote luifel bevestigd, die talloze tafels en stoelen overspant. Tientallen klanten kunnen er plaatsnemen, zonder op elkanders schoot te moeten zitten. De luifel zelf is geen duister gevaarte dat elk streepje zonlicht weert, maar een helder en doorzichtig afdak. Omdat het terras nog door een tweede muur aan de zijkant wordt begrensd, zit de klant er nooit in de wind, terwijl de bankbiljetten uit de portefeuille waaien.

Toch hoef je niet te baden in ongezelligheid, terwijl je je te pletter staart op muren en gevels. De sfeer van het terras is er namelijk een van een knus, geborgen hoekje, waar je even op je gemak kan uitblazen. En die muren, die zijn opgesmukt met bloemen.

Het terras kan ook afgesloten worden met zeilen met raampjes erin. Verder staan er onder de luifel nog talrijke parasols. Als de zon je toch teveel doet smelten, dan zet je er eenvoudigweg zo eentje open.

De bediening, die is er zoals we ze het liefst hebben: rechttoe rechtaan, met een vleugje nonchalance en een eerlijke, ongedwongen vriendelijkheid. Omdat het café grenst aan verschillende landelijke weggetjes, is het tevens de ideale tussenstop tijdens een zomerse fietstocht. Je hoeft dus geen Zaffelaars dorpsfiguur te zijn om er een verfrissend drankje binnen te werken zonder als indringer aangestaard te worden.

Kom het gerust eens uitproberen. Behalve op dinsdag en woensdag, want dat zijn de sluitingsdagen.

Het terras van café Nerenhoek is dan wel niet het grootste uit onze reeks, de grootste hebben, dat is ook allerminst de ambitie van de uitbaters. Die uitbaters, dat zijn Etienne en Rosita. Het café is gelegen in de Rechtstraat, op het kruispunt met de gelijknamige straat Nerenhoek. ‘Nu kunnen onze klanten eens buiten zitten, als het mooi weer is. Maar mensen die speciaal naar hier komen om een terrasje te doen, dat is niet echt ons publiek. Daarvoor zouden we meer in een dorpskern moeten gevestigd zijn. De rand van Zaffelare leent zich daar niet echt toe.’

Het terras ligt aan de voorkant van het café, maar een breed verhoogd fietspad en geparkeerde wagens zorgen ervoor dat je niet het gevoel hebt midden op de rijbaan van een drankje te zitten nippen. En drukte, daar blijf je, waar dan ook in Zaffelare, sowieso meestal van gespaard.

Een drietal tafeltjes staan over de lengte van het café opgesteld. De tafels zijn dan wel van plastic, ze zijn heel solide en stabiel. Het is dus niet zo dat je drankje meteen op de grond klettert, wanneer je je benen eens strekt en per ongeluk tegen de tafelpoot stoot. De stoelen, een viertal rond elke tafel, zijn eveneens gefabriceerd uit plastic. Ook hier geldt dat ze echter steviger én comfortabeler zijn dan de doorsnee tuinstoel. De bloemen tegen de gevel en op de vensterbanken zorgen voor een fleurige en gezellige tint.

Drinken wordt buiten op het terras besteld. Door de grote ruiten zien Etienne en Rosita meteen wanneer hun klanten iets nodig hebben. Geen half uur wachten en verdorsten dus, tot je keel aanvoelt als schuurpapier. Op de bediening zelf valt helemaal niets aan te merken: je krijgt je drankje met een glimlach en een beleefd woordje erbij. Én, belangrijk, de uitbaters reageren nooit gestrest of kortaf, hoeveel klanten er ook zijn die tegelijkertijd willen bestellen.

Café Nerenhoek ademt de typische volkse sfeer uit die je in een kleine dorpsgemeenschap wel eens tegenkomt. Bij het woord ‘volkscafé’ denkt men echter nog té vaak aan enkele ouden van dagen die half slapend boven hun biertje aan de toog hangen, mompelend over vervlogen tijden die iedereen al lang vergeten is. Niet zo in café Nerenhoek. Bedienden komen na een drukke werkdag nog even uitblazen, jongeren zitten er gezellig rond een tafel om een spelletje te kaarten en liefhebbers komen naar een voetbalmatch kijken. De meeste klanten kennen elkaar, wat zorgt voor een authentieke en gezellige sfeer, zoals je die tegenwoordig jammer genoeg maar weinig meer tegenkomt.

Voor een biertje betaal je 1,3 euro. Een spotprijs, als je kijkt hoe in andere zaken vaak meer dan anderhalve euro gevraagd wordt. Opvallend op de kaart: een heel assortiment sterke dranken, onvermengd met frisdrank of fruitsap, voor de eerlijke prijs van 2,5 euro. Je honger stillen doe je met een droge worst of een zakje chips.

Café Nerenhoek gaat iedere dag open om 9u30. Niet op dinsdag, want dat is de sluitingsdag. Een vast sluitingsuur is er niet. ‘Zolang er interessant volk zit, blijf ik open. Wanneer er nog zo’n twee tooghangers wat zitten weg te kwijnen, terwijl ze er een half uur over doen om hun pintje leeg te krijgen, dan heeft het natuurlijk niet veel zin meer.’, lacht Etienne.

Vanaf vandaag laten we onze kieskeurige beoordeling van de terrassen neerdalen over Zaffelare. Maar in Zaffelare, daar noem je de cafés niet bij naam. Je gaat er ‘bij Nete’ of ‘bij Etienne’. Dat gaat ook op voor café Brouwershof in Zaffelaredorp. Daar beland je namelijk ‘bij Tabitha’.

Tabitha baatte vroeger café Absolut uit, een beetje verder in het dorp, naast frituur De Grote Honger. Die zaak brandde volledig uit, na kortsluiting van een stekkerdoos. De uitbaters van café Brouwershof raakten rond die periode in een schandaal verwikkeld en zetten hun zaak stop. Ook de volgende uitbaters hielden het na een korte periode voor bekeken. Dus besloot Tabitha café Brouwershof over te nemen.

Het Brouwershof heeft twee terrassen: een klein vooraan en een groter zonneterras achteraan. Het terras vooraan telt slechts drie tafeltjes. Twee panelen aan weerskanten ervan zorgen voor een geborgen gevoel, ondanks het feit dat je met je neus op rijbaan en fietspad zit. De noordoostelijke ligging maakt het ideaal om te genieten van een avondzonnetje. En in een dorp als Zaffelare zie je al snel bekende gezichten passeren. Een beetje gezond dorpsvoyeurisme met een biertje in de hand dus. Natuurlijk is het niet enkel kijken, maar ook bekeken worden.

Het zonneterras achteraan is omheind, zodat de parking naast het café aan het zicht onttrokken wordt. Enkele planten, zoals een bananenboompje, zorgen voor wat extra gezelligheid. Er zijn zo’n 30 rode plastic tuinstoelen beschikbaar, maar die staan niet altijd allemaal uitgestald. De tafels zijn grote witte vehikels, overschaduwd door grote parasols. Wie een kleurtje wil krijgen, heeft echter nog genoeg plaats om zonnestralen op te vangen. Muziek weerklinkt er niet, maar omdat de deur vlakbij is, kan je toch iets van de muziek van binnen opvangen.

De bediening kunnen we kort samenvatten: vlot en vriendelijk. Tabitha, af en toe bijgestaan door vriend Nico, komt snel aangewandeld met notaboekje en balpen en slaat al even makkelijk een praatje met de klanten. En de namen van je klanten kennen, maar bovendien ook weten wie de persoon achter de naam is, naar zijn verhaal luisteren en daar oprecht in geïnteresseerd zijn, het is een gave.

Een kwartier zitten wachten op je drinken is dan ook niet het geval in het Brouwershof. De drankenlijst weerspiegelt de klassiekers: het hele assortiment frisdranken, de traditionele bieren en het straffere spul, zoals Wodka, Whiskey of Bacardi. Je honger stillen doe je met een worst, stukje chocolade of zakje chips. Máár, regelmatig krijg je een potje nootjes of schoteltje koekjes op je tafel geschoven. En dan is er nog de vaste zondagavondgewoonte: wekelijks, zo rond middernacht, voorziet een van de klanten eten voor het hele café. Dat gaat van een heuse barbecue, over pizza tot een lekker vettige pita.

Café Brouwershof opent rond 13u en sluit vaak pas wanneer de haan al begint te kraaien. Niet op woensdag en donderdag, want dat zijn de sluitingsdagen.

Het was even schrikken, maandagmiddag, toen we langs de veranda van café en feestzaal Breughel op het achterliggend terras terecht kwamen. Het leek wel of we zo het kasteelpark binnenwandelden.  Een terras, in de schaduw van het kasteelpark. Vreemd, hoe een paar ingrepen het uitzicht en de functionaliteit van een terras zo fors kunnen veranderen.

Toen  Tom Mestach zich aan mijn tafeltje nestelde en achteroverleunde in zijn stoel, zat ik nog altijd naar het kasteelpark te turen en merkte ik hoe de papiertjes van de petit fourkes _ wellicht van een receptie de dag ervoor _ over de afsluiting in de berm van de kasteelwal gewaaid waren.

'Een klein nadeel, ik weet het', vertelt Tom 'maar ik ben wel heel tevreden dat we vorig jaar die ingreep aan het terras hier gedaan hebben. De grote haag waar je niets meer doorzag weg, vervangen door een veilige afsluiting die toch past in de natuurlijke prachtige omgeving van het park, en goed 150 vierkante meter verharding aangelegd. Nu hebben we hier een terras waar het, al zeg ik het zelf, verdomd gezellig zitten is. Ik zit hier op dinsdagavond vaak, na 17 uur, als we gesloten zijn. Met een Duvelke. Het is hier zo rustig. De graaf zelf is ook heel tevreden dat we die ingreep gedaan hebben, hij heeft niet liever dat zoveel mogelijk mensen genieten van de pracht van zijn park.'

Er staan goed twintig tafeltjes gedekt, zeer ruim uit elkaar, plaats voor goed honderd man. Breughel is behalve voor de feestzalen waar vooral huwelijks- en andere feesten plaatsvinden, ook heel bekend voor zijn dagschotels. Op een half uur ben je er bediend, wat Tom toelaat zijn tafels twee keer vol te hebben op een middag.

'Ik zit hier ook soms na te denken. Hoe ik de zaak kan laten evolueren', vertelt Tom.

Zelf herinner ik mij Breughel uit mijn jonge jaren als een café, met een feestzaal achter. Na verloop van jaren werd het veeleer een restaurant met feestzaal, en verdween de café-funtie een beetje. ' Klopt'' valt Tom in ,maar ik wil dat eigenlijk weer wel wat veranderen', vertelt Tom, zeker met de nakende heropening van Beervelde station als opstapplaats. Mensen moeten hier gewoon een lekkere koffie of een lekkere pint kunnen drinken. Ik wil de estaminetfunctie weer in de zaak brengen.''

'Ook op het terras hier kunnen de mensen in de loop van de namiddag gerust iets komen drinken. Ze zijn niet verplicht te eten. Overigens, pannenkoeken en zo, daar begin ik niet aan. Je mag niet alles willen hebben in het leven, en je moet de dingen die je doet goed doen. Dagschotels en feesten is onze specialiteit, en daar houden we het voorlopig bij.'

Gezien het terras zo dicht aanleunt bij het park was Tom het wel verplicht er zeer royaal om te springen met beplanting, en dat is heel goed gelukt, zonder overdaad. Aan de kant naar Beervelde dorp toe, sluit een houten afsluiting het terras af van de Beerveldse Baan. Een hekje moet ervoor zorgen dat kinderen niet kunnen weglopen. 'Mogelijk verwerk ik later nog een speelhoek in het terras', aldus Tom. 'Het terras is ook ideaal voor mensen die er toch nog eentje willen roken ook.'

Feestzaal Breughel. Beerveldse Baan, aan de spooroverweg. Gesloten op dinsdagavond en woensdag de ganse dag. Op zondag alleen open als er feesten zijn. Rest van de week: vanaf 10 uur tot ongeveer 20 uur.

09 355 51 54

Met Breughel sluiten we de Beerveldse terrassenreek af. Zaffelare volgt binnenkort.

Een zaterdagnamiddag, met veel zon, maar vooral heel veel wind. Dan kan een mens al eens een verborgen pareltje vinden. Het terras van de Brasserie, aan het Feestpaleis bijvoorbeeld.

Niemand die durft vermoeden dat in het centrum van Beervelde eigenlijk één van de mooiste, zoniet het mooiste terras van Lochristi verborgen ligt.

Een tiental grote, netjes op maat geknipte buxusplanten, klimop en nog een klimplant (bruidssluier?) die zich rond twee massieve houten steunbalken de hoogte inwerken en van daar een weg zoeken. Een joekel van een olijfboom, die, aan een spotje te zien, 's avonds extra sfeerverlichting krijgt.

Een taxushaag, ook netjes geknipt, verdeelt het terras in twee compartimenten. In totaal een tiental tafeltjes, elk met vier rieten stoelen. De tafels zijn duidelijk nieuw, ijzeren onderstel, houten blad, rieten stoelen. Geelgroene tafelkleedjes.

Dit lijkt hier de geknipte lokatie om zowel in je dooie eentje een boek te zitten lezen, of in gezelschap, een romantische date te hebben. Midden in het centrum van Beervelde, en toch verborgen.

De kaart biedt alles wat je ook binnen in de Brasserie - uitgebaat door Kathy, de vriendin van baas Patrick Gansbeke,  kan krijgen: bovenop alle drankjses betekent dat ook grote en kleine restauratie met côte à l' os als specialiteit.

De koffie wordt er opgediend door een verzorgde jongen die gereserveerdheid koppelt aan vriendelijkheid: niets opdringerig, maar van zodra ik een vraag stel, geeft hij de nodige uitleg. En die koffie mocht er zijn: lekker geurend, goede smaak. Koffie van bij ons. Geserveerd op een stevig verzilverd dienschaaltje, met papieren onderleggertje. Met melk, suiker, zoetstof en een stukje nougat. Af. Zoals het hele terras overigens.

Aanvankelijk miste ik wat muziek, maar dat bleek omdat ik er vlak na het openingsuur kwam, en de vriendelijke jongen nog bezig was een en ander te installeren. Plots weerklonk er, zonder dat ik er hoefde om te vragen, rustigie muziek. Ik zocht waar die vandaan kon komen. Links van mij, tussen de beplanting, zag ik iets wat op een rotssteen geleek, maar dat bleek bij nader toezien het geluidskastje te zijn. Fijn gevonden.

Juwelen zijn er om te koesteren en om zeldzaam gebruik van te maken. Het terras van de Brasserie is open op vrijdag van 11 tot 2 uur, en op zaterdag en zondag van 17 tot 03 uur. Als het weer het toelaat natuurlijk. Profiteer er dus maar van. Info en reserveren kan bij Kathy: 0478-236 238.

Morgen: als het weer meezit, gaan we langs bij Tom van feestzaal Breughel.

Andermaal genieten we van de zon in Beervelde. Hoewel Frank Deboosere 'drukkend warm' had voorspeld vorige week zondag, bleek dat uiteindelijk toch niet het geval te zijn. Vandaar dat ik de enige bezoeker was van het terras in La Mazure. 'Als het echt zeer goed weer is, zijn er veel mensen die genieten van een drankje op het terras, maar nu waait het wat veel', vertelt uitbater Gino Bogaert. En inderdaad het is wel wat frisjes, maar als er terrassen moeten getest worden, dan volhard ik in de kou.

La Mazure beschikt over een zeer mooi en groen terras achteraan het café dat volledig afgesloten is van de drukke Toleindestraat. 'Eigenlijk is dit ook onze privétuin, dus ik wil het wel in orde hebben. Het is een beetje een half verwilderde tuin, maar één die ik wel onder controle heb', aldus Gino. Op de achtergrond hoor je geen muziek, maar wel het gezang van de vogeltjes. Je waant je zelfs een beetje in de Provence, maar dan zonder het zicht op weidse velden.   

Het terras is zeer ruim en beschikt over verschillende soorten houten tafels en stoelen. 'Ik hou niet van plastic', zegt Gino. 'Ik heb het meer voor een 'natural look' en plastic tafels en stoelen, wat je zo vaak ziet op terrassen, vind ik echt lelijk, neen dat is niets voor mij. Vorig jaar heb ik redelijk wat nieuwe tafels en stoelen gekocht, dus een groot deel van het meubilair is vrij recent en stevig.'

Als de zon hard schijnt, kan het terras volledig met parasols in de schaduw gezet worden. Buitenverwarming is er niet voorzien. 'Daar begin ik niet aan', lacht Gino, 'als het te koud wordt, moeten de mensen maar naar binnen gaan.'

Wie zin heeft in een niet alledaags biertje is hier zeker op de juiste plaats, want Gino heeft een passie voor streekbieren. In het weekend kan je er ook terecht voor een eenvoudige snack (spaghetti, hespenrolletjes, …) en dit alles vers bereid.
 

Lees verder

Beervelde kent weinig cafés met terrassen, in onze selectie zijn we bijgevolg vrij ruim en nemen we er ook Mangerie 't Hoveke Van Barevelt bij. 'Eigenlijk is dit vooral een restaurant', legt uitbaatster Anneke Poelman uit, 'maar op zondagnamiddag kan je hier ook terecht voor een pannenkoek of ijscrème'.

Fietsers die dan passeren, mogen altijd even afstappen en tijd nemen om te kiezen uit de vele verfijnde desserten die op de kaart staan. (op de foto links ziet u één van de uitbaters, Anneke Poelman, samen met dochter Margo die helpt bij de bediening)

Het terras biedt ruimte voor zo'n 40 personen en bestaat uit (voornamelijk) stevige plastic stoelen en tafels. Naast me zie ik een man een bierkaartje onder de tafel plaatsen. Een minder stabiele tafel blijkbaar en met heerlijke spijzen en dranken op tafel, neem je maar beter je voorzorgen. Onze tafel is wel stabiel, maar bij twee stoelen is de rugleuning helaas kapot en kan je maar beter niet te ver achterover leunen, maar goed, dat is detailkritiek.

Voor de rest is het terras in orde. Mooi afgesloten met een groene haag van de straatkant en bijna elk tafeltje wordt gedecoreerd met een plantje, we menen zelfs een aardbeienstruikje te herkennen - niet moeilijk als er aardbeien aan hangen - en de tafels zijn netjes afgeruimd bij onze aankomst.

Lees verder

Na een bezoekje aan de aardbeienmark vorige week dinsdag besloten we te genieten van een drankje op het terras van taverne 't Krielken. Het café is immers tijdens de aardbeienmarkt elke dag open van half vijf tot zeven, soms tot acht uur, naargelang het aantal bezoekers of het goede weer.

Het terras is vrij ruim, er staan 6 aluminium tafels met telkens vier stoelen. Er is geen omheining, noch beplanting, maar dat is ideaal voor wie graag een mooi zicht wil op Beervelde Dorp. Je kan hier dan ook gemakkelijk uren het reilen en zeilen van de Beerveldenaars gadeslaan.

Het duurde een tijdje vooraleer mijn bestelling werd opgenomen, maar gelukkig was ik niet gehaast en werd ik daarna vrij snel bediend. Afrekenen kan onmiddellijk, maar hoeft niet. 

Het terras beschikt over een uitschuifbare luifel. 'Dat is wel handig', zegt uitbater Luc Criel. 'Als het een beetje regent, dan blijven de mensen zitten. Dat is het nadeel van kleine parasols, ik ben dan ook wel tevreden over deze investering.'

Lees verder

We vangen onze terrrastest aan met café Sjappoo. Dit terras bevindt zich aan de zijkant van het café, net vóór de parking. Maryvonne Burssens, één van de uitbaters, vertelt dat nog altijd veel mensen niet weten dat Sjappoo over een aangenaam terras beschikt. 'Maar het begint geleidelijk aan toch te beteren. Heel wat fietsers weten ons te vinden en in de zomer genieten de vaste klanten 's avonds tot een stuk in de nacht van hun pintje op het terras', aldus Maryvonne.

Toen ik een tijdje terug langsging voor de terrastest was het nog vrij vroeg in de avond, half vijf, en was ik de enige bezoeker. Binnen de minuut werd ik besteld en niet veel later kon ik van mijn drankje in alle rust genieten. Dat dacht ik, maar enkele minuten later overspoelde een groep OKRA-fietsers uit Doorslaar het terras en mocht Maryvonne aandraven met trappisten en andere lekkere bieren. Ik kon meteen het wegdromen laten voor wat het was. Gepensioneerden die op stap gaan, ze kunnen kwekken als teeners van 15.

Het terras is vrij ruim en bestaat uit zeven stevige vierkante tafels die je, naargelang de behoefte, gemakkelijk kan samenschuiven. In totaal is er plaats voor minstens 30 personen en heb je niet het gevoel op elkaars schoot te zitten. Verschillende parasols zorgen ervoor dat je beschermd wordt tegen de zon. We tellen vier kleine witte parasols van Chaudfontaine, 1 van Leffe en 1 zeer grote blauwe parasol. 'Die komt van bij mij thuis, want het is heel moeilijk om nog stevige parasols te krijgen van de leveranciers. De Leffeparasol heb ik van een collega gekregen die er één op overschot had en me zo uit de nood hielp, want zonder kan je toch niet op een terras', vertelt Maryvonne (foto rechts). 

Het terras is afgesloten van de parking door een groene haag en 2 grote houten bakken met beplanting. Je ziet wel nog de fietsers en auto's passeren, maar echt storend is dat niet. Wel stelde ik vast dat bij droog weer - en dat is het meestal wanneer je op een terras zit - het stof tot op het terras waait wanneer een windje oplaait of een auto passeert. Misschien kan dat minpuntje wel aangepakt worden in de toekomst.

Lees verder

Zondagavond kon u in de Picasso genieten van 100 gratis pinten die Lochristi Blogt wegschonk aan het winnende terras van de grote terrastest. Maar het houdt niet op en we doen gewoon verder. Het weer zit eindelijk al een tijdje goed mee, dus op algemeen verzoek en omdat we nu éénmaal graag terrasjes aandoen, waar anders horen we al die nieuwtjes, brengen we u de komende weken verslag van de terrassen in de verschillende deelgemeenten.

Morgen starten we met onze bevindingen van de terrassen in Beervelde. Wij spaarden kosten, noch moeite om hen aan onze kritische blik te onderwerpen. Maar morgen meer. Eerst genieten we nog even van de zon ... hier op een terrasje in Gent, zonder pen en notablok.