mrt
2008
In onze reeks, red het volkscafe stapte Geert Herman af in La Mazure. Geert woont nu in Lochristi, maar groeide op in Beervelde Dorp. Na The Pax is La Mazure, in de volksmond De Mazure, dus een logische stap voor hem.
Bij weinig volkscafés kunnen we zo ver teruggaan als bij ‘La Mazure’, bij weinig cafés is de voorgeschiedenis ook zo eenvoudig : waard Gino Bogaert (46) noemt prompt alle belangrijke data op uit de geschiedenis van zijn etablissement in de Toleindestraat 163 te Beervelde – bijna op de grens met Lokeren. De kadasterpapieren van het gebouw stammen uit 1888, tussen 1930 en 1986 baatten Jozef Sennesael en zijn vrouw ‘Café de gareelmaker’ uit. Landbouwers, waaronder mijn eigen grootvader, lieten er het tuig van hun paarden herstellen. Gino nam daarna het café over voor een korte periode, samen met een Franse vriendin. In die tijd was het een ‘crêperie’, waar heerlijke Bretonse (maaltijd)pannenkoeken werden geserveerd. Nadien vertrok hij naar Ronquières, om in 1988 terug te keren en definitief zijn intrek te nemen in ‘de Mazure’, zoals het in Beervelde genoemd wordt, samen met zijn vrouw Tamara Pringels. Een en ander verklaart ook al de Franse naam van het café : ‘Mazure’ is een verbastering van ‘masure’, wat zoveel betekent als ‘koterij, ‘afgeleefd gebouw.’
De fase van de koterij is al lang verleden tijd. ‘Ik heb al twee keer verbouwd’, zegt Gino tijdens een kleine rondleiding. ‘Eerst heb ik de oorspronkelijke keuken erbij genomen, nadien nog uitgebreid met een zijbouw, die via een dubbele deur uitzicht geeft op de tuin die in de zomer als terras kan gebruikt worden. De Leuvense stoof is vervangen door een gezellige open haard (die op een kille februari-avond deugd doet). De toog heb ik zelf gemaakt en het oorspronkelijk plafond met houten balken heb ik in ere hersteld’. ‘La Mazure’ heeft niets aan authenticiteit ingeboet, achter de toog kijk je recht in de gapende kelderruimte. En die vind je alleen nog maar in echt oude cafés.

Nieuwsoverzicht























