Afghanistan

Er was geen land op de wereld waarnaar ik meer verlangde om er naartoe te gaan dan Afghanistan. Dat was altijd zo geweest. Alexander de Grote, Djenghiz Khan, Marco Polo, Timoer De Lamme, Baboer,… allemaal waren ze hier gepasseerd. Ik zou me dus in goed historisch gezelschap bevinden. Maar er was meer dan antieke geschiedenis dat me in Afghanistan fascineerde. Sinds de hippiejaren had ik niemand –maar dan ook niemand- nog iets goeds over het land horen vertellen. Moedjahedien! Taliban! Oorlog tegen de Russen! Oorlog tegen de Amerikanen! Opium! Heroïnehandel! Kalashnikov’s! Jihad! Osama Bin Laden! Tora Bora! Mullah Omar! Vrouwenonderdrukking! Executies! Religieuze politie! Sharia! Al Qaeda! Fatwa! KaBOEM!...

Al die uitroeptekens maakten alleen maar dat ik er nog liever naartoe wilde. Tweemaal was ik er dichtbij geweest en was ik effectief plannen beginnen maken, maar tweemaal had een open oorlog roet in het eten gestrooid. De eerste maal was toen de Amerikanen na 11 september 2001 de rekening opmaakten en de luchtmacht naar het berggebied tussen Afghanistan en Pakistan stuurden. Het leek me geen goed idee om daar op hetzelfde moment als de Amerikanen aan te komen. Een tweede gelegenheid deed zich voor toen de taliban door het VS-leger het land waren uitgeschopt. De tijdelijke luwte die intreedt na het einde van een oorlog, is altijd een goede tijd om een land te bereizen. In die periode stelde ik een grandioos plan op: ik zou met het openbaar vervoer van Bagdad naar Kaboel reizen. Maar ik treuzelde te lang en voor ik het wist zat het er aan de andere kant van de as Kaboel-Bagdad zwaar tegen, toen de oorlog in Irak opeens toch nog niet voorbij bleek en er burgeroorlog in het voormalige rijk van Sadam-de-Verschrikkelijke uitbrak. Ook geen gezellige tijd om door de woestijn van Irak te liften, zo moest ik toegeven.

Van één ding was ik daarna zeker: zodra zich ook maar de helft van een derde kans aandiende om naar Afghanistan te gaan, zou ik toehappen. En die kans leek nu gekomen. Mijn missie in Pakistan zat erop, Afghanistan was vlakbij en wenkte.

Comments

[Geplaatst door: Wim De Busser]

Beste,
Mijn vriend Rassoeli, een afghaan, vroeg me of ik contact met een journalist kon opnemen , om zijn verhaal te doen.
Hij is sinds enkele jaren in Belgie , ook was hij in NL.
Hij had een bepaalde hoge functie in de regering, wat juist is ons niet duidelijk.
Zoiets als burgemeester van de 2e grootste stad, of de 2e grootste provincie.
Hij is zeer begaan met zijn land en wil het helpen een betere richting in te gaan.
Maar met de fundamentalisten in de regering lijkt het onmogelijk.
U kan contact met mij opnemen als U interesse hebt.
mijn gegevens;
Wim De Busser
Herentals
0475248967
email: wim.wdb@telenet.be
mvg
wim