Terwijl we onze weg terug zochten, werden we tegengehouden door een sjofele man met een klein en een groot oog. Hij ging gekleed in een witte shalwar kameez, de traditionele kledij voor mannen in Pakistan. Hij was de volgende in de lange rij die ons een kop thee aanbood. Zijn naam was Hafiz Bashir en hij bleek de imam van de kleine moskee van het dorpje. Hij ging ons voor tot aan de deur van de moskee en nodigde mij binnen. ,,Wil U bidden?’’ vroeg hij, terwijl me naar de rijen gebedsmatten wees, die in de richting van Mekka waren opgelijnd.
,,Euh, ik wil wel, maar ik ken de regels niet zo goed’’, mompelde ik tegen Attik. ,,Rechtstaan, handen gekruist op de borst en vervolgens knielen en twintigmaal na elkaar het hoofd tegen de grond drukken en ondertussen je gebeden zeggen’’, doceerde hij.
Wel, ik mocht dan niet bij de club zijn, ik wilde de vriendelijke imman niet voor de borst stoten en het kwam me bovendien voor dat het geen kwaad kon om de Allerhoogste tot enige spoed aan te manen bij zijn steun aan deze zwaar getroffen lieden. Het ging heel gemakkelijk en hier, in gezelschap van deze twee vrome mannen, voelde het aan als heel natuurlijk.
,,Hij staat dicht bij de islam!’’, glunderde de imman na mijn korte gebed. ,,Zeg hem dat ik tot Allah heb gebeden opdat hij de vallei voorspoed en vrede schenkt’’, legde ik aan Attiq uit. Daarna vroeg ik aan de imman wat hij de mensen van het dorp had verteld nadat de aardbeving hen had getroffen.
,,Ik vertelde hen dat God hen een beproeving had opgelegd’’ antwoordde de imman. ,,En dat ze bijgevolg geduldig moesten zijn, en moedig. En dat ze vijfmaal per dag hun gebeden moesten zeggen.’’ Het zou twaalf dagen duren eer de eerste redders de Vallei des Doods bereikten. Al die tijd zei de imman tijdens de begrafenissen de gebeden voor de overledenen. ,,Het waren er velen’’, zei hij. ,,Zoveel dat ik op de duur ophield met de lijken te tellen.’’
Terwijl de zon als vlammend vuur naar de bergkammen zakte, wenste ik hem veel geluk en ik zag hoe hij de megafoon klaarmaakte waarmee hij aanstonds de oproep tot het gebed over de hoofden van de gelovigen zou schreeuwen. Voor zijn kleine gestalte had hij een verbazingwekkend krachtige stem, die spoedig de hele vallei vulde met de lange lettergrepen van de oproep tot het avondgebed en die door de bergen leek te galmen als een waarschuwing aan iedereen om een toevlucht te vinden voor de naderende nacht. Ver weg, boven en onder ons, weerklonken plotseling ook de stemmen van andere immans, die de lofzang over Gods grootheid over deze gebroken valleien uitschreeuwden.
,,Euh, ik wil wel, maar ik ken de regels niet zo goed’’, mompelde ik tegen Attik. ,,Rechtstaan, handen gekruist op de borst en vervolgens knielen en twintigmaal na elkaar het hoofd tegen de grond drukken en ondertussen je gebeden zeggen’’, doceerde hij.
Wel, ik mocht dan niet bij de club zijn, ik wilde de vriendelijke imman niet voor de borst stoten en het kwam me bovendien voor dat het geen kwaad kon om de Allerhoogste tot enige spoed aan te manen bij zijn steun aan deze zwaar getroffen lieden. Het ging heel gemakkelijk en hier, in gezelschap van deze twee vrome mannen, voelde het aan als heel natuurlijk.
,,Hij staat dicht bij de islam!’’, glunderde de imman na mijn korte gebed. ,,Zeg hem dat ik tot Allah heb gebeden opdat hij de vallei voorspoed en vrede schenkt’’, legde ik aan Attiq uit. Daarna vroeg ik aan de imman wat hij de mensen van het dorp had verteld nadat de aardbeving hen had getroffen.
,,Ik vertelde hen dat God hen een beproeving had opgelegd’’ antwoordde de imman. ,,En dat ze bijgevolg geduldig moesten zijn, en moedig. En dat ze vijfmaal per dag hun gebeden moesten zeggen.’’ Het zou twaalf dagen duren eer de eerste redders de Vallei des Doods bereikten. Al die tijd zei de imman tijdens de begrafenissen de gebeden voor de overledenen. ,,Het waren er velen’’, zei hij. ,,Zoveel dat ik op de duur ophield met de lijken te tellen.’’
Terwijl de zon als vlammend vuur naar de bergkammen zakte, wenste ik hem veel geluk en ik zag hoe hij de megafoon klaarmaakte waarmee hij aanstonds de oproep tot het gebed over de hoofden van de gelovigen zou schreeuwen. Voor zijn kleine gestalte had hij een verbazingwekkend krachtige stem, die spoedig de hele vallei vulde met de lange lettergrepen van de oproep tot het avondgebed en die door de bergen leek te galmen als een waarschuwing aan iedereen om een toevlucht te vinden voor de naderende nacht. Ver weg, boven en onder ons, weerklonken plotseling ook de stemmen van andere immans, die de lofzang over Gods grootheid over deze gebroken valleien uitschreeuwden.
Marc ,
Ligt uw nieuwe boek al in de rekken ?
Ik kijk er naaruit om uw nieuwe schitterende ervaringen te kunnen lezen !!
De groeten ,
Wim C.
Geplaatst door: Wim Carens | 31-10-06 om 14:58